Op haar weblog schrijft Loor over Hafid Bouazza, waar deze week een nieuw boek van uit komt. Loor citeert Bouazza en schrijft dat ze warm wordt van het proza. Bij het stukje staat ook een broeierige foto van Bouazza.

Als ik vrouw was, wist ik het ook wel.

Er hangt iets om Bouazza heen. Vrouwen krijgen een scoringsdrift. Ze denken sowieso al aan baby’s natuurlijk, vrouwen, maar als Bouazza in de buurt is, nog veel meer. In een café heb ik de competitie tussen vrouwen om Bouazza heen eens van dichtbij gezien. Wie mocht met hem mee op de fiets? Er werd daarbij heel erg op de details gelet en het ging allemaal erg snel. Ik geloof dat uiteindelijk niemand mee mocht.
Vrouwen zijn in die dingen trouwens nogal open. Dat is een van de dingen die leuk zijn aan vrouwen.

Zelf heb ik Bouazza nooit gesproken, maar ik kreeg de indruk dat hij daarnaast ook nog eens een behoorlijke mannenman was. Zo’n man die andere mannen graag aanraken, nogal vanzelf. Tegelijk zit er iets destructiefs in hem, wat zijn aantrekkelijkheid mogelijk vergroot. Bovendien is hij dapper, omdat hij als Nederlandse Marokkaan in het openbaar het geloof heeft afgezworen en zonder bewaking over straat gaat.

Ik had zo’n idee: Dat gaat helemaal verkeerd aflopen met hem. Maar dat blijkt dus niet het geval. Integendeel. Weer een nieuw boek. Het is bloemrijk, sprookjesachtig proza met veel vergelijkingen.

Maar dat is wel mijn punt.

Zelf vind ik het nogal kitscherig. Ben ik jaloers? Jaloers ben je als je die ander wil zijn. Nu is het al moeilijk zat om jezelf te wezen, dus dat met die jaloezie, dat is het niet. Wat me dwars zit, is die aanhoudende vervoering. Die lust op lust gestapeld in vergelijking op vergelijking. Loor krijgt het daar warm van. En met haar andere vrouwen. Ik denk dan toch meer iets van nou en. Maar dat is verder ook maar gewoon een mening natuurlijk. Of een kwestie van smaak. Of hoe noem je dat.