Lees maar gewoon wat er staat.

Als het niet de week van Aleid Wolfsen wordt, dan wel de week van Tariq Ramadan. De Rotterdamse gemeenteraad buigt zich over deze vorstelijk betaalde ‘bruggenbouwer’ in stadsdienst. (Twee ton per jaar, voor vier dagen in de maand, plus 420.000 extra voor debatten en wijkbezoeken, en voor aanvullende adviezen 290 per uur.) Dit naar aanleiding van diens discriminerende uitspraken over homo’s (en vrouwen) op cassettebandjes die de Gay krant wist op te vissen.(Blogger Carel Brendel viste trouwens nog een verbijsterend Youtube filmpje van Ramadan op, waar er van enig bruggenbouwen geen sprake meer is.)

Daarnaast is Ramadan ook filosoof. In die hoedanigheid zal de moslim grootverdiener uit Zwitserland dit weekend spreken op deze maand van de filosofie, over de ‘verzoening tussen Europese identiteit en de islam’.

Goed moment dus om eens zo’n boekje van Ramadan ter hand te nemen. Lekker lezen is anders. Ramadan schrijft best beroerd, grenzend aan het absolute gezwam. Ik las zijn boek ‘Westerse moslims en de toekomst van de islam.’ Daaruit blijkt één ding: Ramadan ziet een grote toekomst voor de islam in Europa. Want de islam heeft te bieden wat het Westen zo node ontbeert: Ethiek.

Tariq Ramadan blijkt modieus genoeg om instemmend de new age achtige bestsellerschrijver Paulo Coelho aan te halen, een soefi aanhanger. Hij mag graag rondstrooien met frases dat je God vindt als je de natuur terug vindt, dat je met je ‘ik’ op weg moet om ‘de zin’ te vinden, die dan weer zoiets is als ‘God’, enz enz. Maar bega niet de fout te denken dat Ramadan een liberale moslim is, die meent dat je de koran naar eigen goeddunken kunt interpreteren, en eruit gooit wat je niet bevalt. Het soefisme, zo stelt hij met nadruk, staat veel te vrijblijvend tegenover de dogma’s van de islam. Aan de islam mythen mag van Ramadan niet getornd worden: de koran is in 23 jaar aan Mohammed gedicteerd door Allah. Punt.

Voor wie moslim is, heeft Ramadan een hoopvolle boodschap te bieden. Hij voorziet in Europa de opkomst van een ‘islamitische persoonlijkheid, die binnenkort een groot aantal van onze medeburgers zal verrassen.’ Maar dan wel ‘definitief geworteld in onze westerse samenleving.’

De islam, oreert Ramadan door zijn hele boekje heen, is echt geweldig!

Anders dan het christendom, stelt Ramadan, heeft de islam geen eigen theologie gekend, die over de wezenlijke waarden van de islam heeft gediscussieerd. Westerlingen zien dit als iets negatiefs, maar volgens Ramadan is dat juist positief, want daardoor zijn de kernwaarden van de islam intact gebleven. Hij noemt dit de drie ‘fundamentele beginselen’: “Volstrekte eenheid van de Schepper, onmogelijkheid Hem voor te stellen en waarachtigheid van Zijn woord zoals dat geopenbaard wordt in de Koran.”

Zowaar, oreert Ramadan, de mens is vrij, en wel omdat hij altijd op zoek zal gaan naar de bronnen van de islam. Het bewustzijn van dit zoeken maakt van hem ‘een rechtstreeks verantwoordelijk en daardoor vrij wezen.’ De mens is dus vrij omdat hij onderworpen is aan de islam. Het duurt even voor je doorkrijgt wat er eigenlijk staat.

Ramadan goochelt graag met woorden, en dat doet hij het liefst in irritante slingerzinnen die erg verheven klinken.

Zo vertelt hij: Je hebt in het Westen Soefi moslims die, in de geest van het Westen, bereid zijn ook de waarheden van de islam te relativeren. Aan de andere kant heb je moslims die de relativerende geest in het Westen verwerpen als satanisch. Is allebei niet goed. Hij bepleit een ‘middenweg’ of zoiets.

In zijn woorden:

“Hoewel het voor moslims belangrijk is het verraderlijke proces van relativering van hun universele waarden af te wijzen, is het hun plicht duidelijk te maken in welk opzicht en hoe genoemde waarden uitdrukking geven aan diversiteit en relativiteit.”

De islam kan dus niet gerelativeerd worden en dit ‘geeft uiting’ aan de relativiteit van het Westen. Snappu? Ik niet. Maar zijn vele moslim fans in de zaaltjes in Rotterdam slikken de diarree vast verzaligd door. Wat kan die man mooi praten en wat wordt de islam zo iets heerlijks voor de hele wereld!

Op die toer neuzelt hij maar door. Over ‘de dialoog’ bijvoorbeeld. Erg belangrijk. Ramadan zegt: Er moet een dialoog komen. Dat is zelfs belangrijker dan ooit. Maar dan spreken we eerst af: Ik heb gelijk.

In zijn ‘filosofische’ raaskaltaal klinkt dat zo:

“De intuïtie die ten grondslag ligt aan de afwijzing van de relativering en aan deze uitleg van de fundamenten van de islam in het hart van de westerse wereld, wordt gevoed door de overtuiging dat dit de enige manier is om een echte dialoog van beschavingen op gang te brengen en dat deze meer dan ooit noodzakelijk is.”

Ramadan blijft er maar op hameren dat de moslims in Europa teveel gemarginaliseerd zijn geraakt. Ze zijn daardoor ook marginaal gaan denken. Als minderheden. Maar vreest niet, moslims, roept Ramadan. Dit is slechts een etappe. De moslims zullen op een ‘globalere wijze over hun aanwezigheid in het Westen nadenken.’ En hoe? Wel, Moslims moeten zich niet integreren in het Westen, nee, moslims moeten ‘de weg van de trouw’ afleggen, en dit betekent dat ‘op weg naar de bron’ alles wordt geïntegreerd in de islam ‘wat zich niet verzet tegen een gevestigd beginsel, en om dat te beschouwen als het onze.’

In mijn woorden: In Europa geldt voor de moslims ‘jatten mag.’

Het is opvallend hoe vaak Ramadan het in zijn boek heeft over het ‘toe-eigenen’ van westerse zaken die voor het moslim karretje te spannen zijn. Pik mee, die Euro-hap, orakelt Ramadan. En neem een voorbeeld aan hemzelf die er namelijk een meer dan goed belegde boterham aan over houdt. We moeten af van dat marginale denken over integratie, zegt Ramadan. Moslims moeten niet integreren. Ze moeten zich toe-eigenen, en daarna moet die hele Europese schatkist worden opgenomen in één groot proces van ‘transformatie’.

Ramadan zegt in dit verband ook iets over de verhouding tussen wetenschap en islam. Van belang natuurlijk, als je het over het Westen hebt, want in de islamwereld bestaat er niet zo iets als wetenschap. En dan begin je pas echt te zien hoe weerzinwekkend het allemaal is wat hij beweert.
Hij noemt de islam het ene boek en de wetenschap het andere. Het boek van de islam is het licht van de ethiek dat door het andere boek zal schijnen. De wetenschap moet daartoe ondergeschikt gemaakt worden aan de islam. Aan de wetenschap worden door de islam de volgende drie vragen gesteld om te bepalen of het toegestaan is of niet toegestaan:

1. Wat zijn mijn bedoelingen als ik mij overgeef aan het bestuderen van die wetenschap?
2. Wat zijn de ethische beperkingen die ik moet respecteren? Het gaat hier om de concrete toepassingen van de ethiek door schriftgebonden verstandsarbeid.
3. Wat zijn de doelstellingen van mijn onderzoek? Het gaat hier om integratie van het wetenschappelijk werk in ‘de weg van de trouw’ als onderdeel van de ‘weg naar de bron.’

Ogenschijnlijk handig fietst Ramadan tussen de kritiekpunten op de islam door. Bekend is het onderscheid dat de islam maakt in het veilige huis waar de islam heerst, het Daar al-islaam, en het huis van de oorlog, het Daar al-harb, waar de moslims moeten leven, terwijl er nog geen moslim macht heerst. Ja, zegt Ramadan dan, dat zijn eigenlijk niet de ‘fundamentele bronnen van de islam’ hoor. En trouwens, we leven nu in een geglobaliseerde, multiculturele samenleving. Moslims leven in het Westen veiliger dan in veel moslimlanden. Dus het is eigenlijk niet meer van deze tijd, die indeling. Hij komt dan met een Ad-da’ wa huis op de proppen, een huis van het verdrag. De moslims in het Westen, zegt Ramadan, leven in dat huis.

Nou, zal menige PvdA bestuurder te Rotterdam gedacht hebben: Klinkt toch als een verbetering. Lijkt ook een beetje op integratie. Mooi niet dus, als je wat verder doorleest. Want dat huis van verdrag stond voor Mekka, in de tijd, voordat het hele Arabische schiereiland aan de islam onderworpen werd. En precies dat is zijn intentie met het huis van verdrag dat Europa heet.

Ramadan ziet de moslims al als de potentiële bezitters van de Westerse rijkdom. Met de arrogantie van een dief, staande in de opengebroken brandkast, preekt de wijze moslim uit Zwitserland:

“Het is hoog tijd om de verantwoordelijkheden van moslims in het westen vast te stellen, en om te beginnen zouden we de ruimte waarin wij leven, in het licht van deze beschouwingen ‘het westers huis’ moeten noemen.”

Helemaal walgelijk wordt het als Ramadan, zich wentelend in de naar zich toe geharkte rijkdom van het Westen, datzelfde Westen de les begint te lezen op ethisch gebied en het voorhoudt dat het alleen met dank aan de integrerende, helende krachten van de islam nog goed kan komen met de westerse decadentie. De moslims kunnen dat doen omdat ze in het hart van de wereld zijn beland met al hun miljoenen. De westerlingen zouden de moslims in hun midden eigenlijk dankbaar moeten zijn, want zij brengen wat hen zozeer ontbeert: Ethiek! Want veel intellectuelen in het westen smachten naar de ethische hulp die de islam kan bieden.

Of, in de woorden van Ramadan:

“Voor de moslims in het hart, het Westen, gaat het er niet om terug te vallen in de oude, bipolaire visie door vijanden te zoeken. Het gaat er veel meer om partners te zoeken die net als zij vastberaden zijn te selecteren uit wat de westerse cultuur voortbrengt om de positieve kanten ervan te bevorderen en weerstand te bieden aan de verwoestende ontaarding ervan, zowel op het niveau van de mensheid als op dat van de ecologie. Meer in het algemeen gaat het ook om het bevorderen van een echt religieus en cultureel pluralisme op internationaal niveau. Veel Europese en Amerikaanse intellectuelen strijden voor daadwerkelijke erkenning van het bestaansrecht van beschavingen en culturen. Voor God en met alle mensen moeten de moslims in het Westen met hen getuigen, door zich te engageren in dat verzet, voor gerechtigheid, voor alle mensen van wat voor ras, afkomst of religie dan ook.”

Ja, en met die enorme voorsprong op ethisch vlak, is ‘de verantwoordelijkheid van de islamitische burger in het Westen zeer groot,’ stelt de van eigendunk overvloeiende Ramadan. Uiteraard neemt hij nergens de moeite om uit te leggen hoe het toch komt dat die ethisch zo hoogwaardige moslims er in hun eigen Daar al-islaam z’n typhus zooi van hebben gemaakt, met een achterlijke cultuur met corrupte dictators, vrouwen die gestenigd worden om niks, wetenschap van het jaar nul en nog zo wat. Ja, nou, zegt Ramadan dan nog ergens terloops, vroeger stelde de wetenschap in de islam wel wat voor hoor, dus aan de islam zelf lag het niet.

Ik kan het diplomatiek zeggen, maar ik doe het niet. Ik kots op deze vent.