Martien Pennings, in de blogwereld ook wel bekend onder namen als Kassander en Leo Sar, besloot er eens goed voor te gaan zitten, en schreef onderstaand essay, waarin hij ingaat op het feilen van Paul Scheffer. Scheffer onderschatte in diens boek Land van aankomst, de rol die de islam speelt bij de huidige migratieproblemen. Sterker nog, Scheffer laat na in te gaan op de rol van de islam als ideologie. Aan de hand van een interview met Scheffer, neemt Pennings de handschoen op, en geeft ook aan waarom Mark Rutte er, in de geest van Scheffer, geen goed aan doet, voor volledige vrijheid van meningsuiting te pleiten.

Een lang essay dat ik hier met plezier publiceer.

Joost Niemöller

“Het doet me pijn om te zien dat mensen de islam zien als een gevaar. De islam is geen gevaar. De mensen die de islam misbruiken om terreur te verspreiden, zijn het gevaar.”
Jan-Peter Balkenende

“If liberty means anything, it means the right to tell people what they do not want to hear.”
George Orwell
********************************************************************

Paul Scheffer heeft niks geleerd en blijft de islam ontwijken.
Door: Martien Pennings (alias Kassander, alias Leo Sar)

Maar eerst de actualiteit!!

Onderstaand opstel “Paul Scheffer heeft niks geleerd en blijft de islam ontwijken” wordt gepubliceerd op een moment dat er weer gekrakeel is over de Vrijheid van Meningsuiting. De VVD heeft op 26 mei 2009 een verklaring uitgegeven waarin gepleit wordt om “aanzetten tot haat en discriminatie” uit de wet te halen. Oproepen tot geweld zou de enige grens moeten zijn voor strafbaarheid, vinden Mark Rutte cs. Dagblad Trouw is er, mede namens het CDA, de volgende dag als de kippen bij om erop te wijzen dat de VVD in het verleden wel degelijk bezwaar heeft gehad tegen uitingen van Mohammedanen als El-Moumni en tegen de aanstelling van El Eddaoudie als legeraalmoezenier. Inderdaad, als je alles maar mag zeggen, dan mogen radicale imams dat ook, nietwaar? De christenen hebben bij uitzondering eens gelijk: deze inconsistentie raakt de kern van de zaak. Op die kern heb ik al een jaar geleden mijn aanwijsstok gericht. En toevallig vlak onder de neus van Paul Scheffer, want die zat vooraan in mijn klasje op dat moment.

Scheffer, zo zal ook in onderstaand opstel blijken, is van de opvatting gelijke-monniken-gelijke-kappen. Godsdienstvrijheid voor de één? Dan dezelfde godsdienstvrijheid voor de ander! Hetzelfde vindt hij gelden voor de Vrijheid van Meningsuiting. Maar het punt is nu juist dat bijvoorbeeld de islam heel andere monniken heeft met heel ander kappen die over koppen zijn getrokken met een heel andere inhoud.

Scheffer durft niet met mij in debat

Hier heb ik Paul Scheffer in juni 2008 al uitgenodigd om het uit te vechten op dit punt. De titel luidde “Mijn grenzen aan de vrijheid van meningsuiting. Een uitnodiging aan Paul Scheffer.” Nooit wat terug gehoord. Ik schreef toen het volgende:

“Ja, daar heb je nou al drie keer mee gedreigd”, zei Paul Scheffer me onlangs in een kroeg-gesprekje over de Vrijheid van Meningsuiting en de Vrijheid van Godsdienst. Ik had inderdaad al een paar keer gezegd dat we ons meningsverschil op die punten maar eens schriftelijk “tot het gaatje” moesten uitvechten.

Bij deze is Scheffer uitgenodigd mij te antwoorden.

Nooit wat gehoord, ik zei het al. (Ook hier heb ik trouwens een betoog ter zake gehouden)

Maar u zult vragen: wat is nu dat punt onder uw aanwijsstok, meester Pennings? Ik zal het nóg een keer fundamenteel uitleggen. Mijn bezwaar richt zich tegen het hippie-adagium “verboden te verbieden”, een onvolwassen Absolutum. De hippe generatie, inmiddels gearriveerd en vaak al weer geretireerd, heeft niettemin overal, op strategische plaatsen in politiek en media, klonen van zichzelf zitten. Zij houden zichzelf voor een avant garde, voor de Nederlandse Weldenkendheid. “Boeken verbied je niet!” roept deze zelfbenoemde Weldenkendheid als Wilders voorstelt de koran te verbieden. Hoogdravend en onrijp, vind ik dat.

“Gelooft u in God?”
“Neen, maar wel in boeken-niet-verbieden!”

De borst zwelt en de keel wordt toegesnoerd. Maar het is vals sentiment. “Dort wo man Bücher verbrennt . . . . .!” De tranen wellen achter de ogen van mooi-gevoel. Sinds Heine en de Nazi’s zijn er blijkbaar geen omstandigheden meer denkbaar waarin de verbrande boeken fout, de verbranders goed en de effecten van het verbranden heilzaam zouden kunnen zijn. Dat er bijvoorbeeld daarna juist géén mensen meer “verbrennt” zouden worden. Ik kan me dat echter prima indenken. Mijn stelling luidt: géén vrijheid voor het Kwaad, ook niet “van meningsuiting”. Vatten we die ten volle? Wat het Kwaad is, bepaal ik, als individu, zoals het individu dat al zo vaak gemoeten heeft in zoveel cruciale perioden van de geschiedenis, dwars tegen de heersende machten en meningen in. Als individu zal ik zeggen: dát tolereer ik wel in mijn gemeenschap en dát niet.

Ja, maar dan zeg je precies wat die Mohammedanen óók zeggen, namelijk dat zij gelijk hebben! Inderdaad! Dát is precies de strijd! Anders was er geen gevecht, nietwaar? En in dat gevecht probeer ik medestrijders te werven voor wat ik als mijn gelijk zie en tegen wat ik als het Kwaad zie. Ik zal, samen met hen, wat ik als het Kwaad zie bestrijden met alle adequate middelen. Adequaat: ik moet met mijn middelen niet meer ellende aanrichten dan ik wil bestrijden.

Ik vind Vrijheid van Meningsuiting een enorm groot goed. Maar niet absoluut. Het Leven, de Liefde , de Rechtvaardigheid en . . . . . . de Vrijheid zijn groter. De Vrijheid contra de Vrijheid van Meningsuiting? Jawel. Zoals de Duitsers, lessen trekkend uit de Weimar-republiek besloten dat politieke bewegingen die de demokratische rechtsstaat willen vernietigen verboden moeten worden. Hamas heeft in Gaza precies dezelfde tactiek gebruikt als de Nazi’s: infiltratie in de bureaukratie, straatterreur en ook nog “verkiezingen”. Zelfs de demokratie zelf is onder omstandigheden geen absolutum: zie wat de Algerijnse verkiezingen in 1992 opleverden: de godsdienstwaanzinnigen van het FIS dreigden aan de mach te komen. De Popper-paradox dus: géén tolerantie voor de intoleranten. Op dat punt zijn we, tijdsgewrichtelijk gesproken, met de islam aangeland. We staan voor een onvermijdelijke botsing met de islam, een ideologie die volgens wijlen Samuel Huntington de confrontatie van het Westen met het communisme en fascisme tot rimpelingen in de geschiedenis reduceert. “Eindstrijd” heet het boek onder redactie van Hans Jansen en Bert Snel niet voor niks. We hebben het niet over kattepis.

We moeten eens praten over een verbod op de islam.

In die omstandigheden vind ik in elk geval dat principieel en serieus de vraag gesteld moet kunnen worden of het niet tijd wordt de islam en al zijn manifestaties te verbieden. Of het op dit moment verstandig zou zijn om te dóén? Lijkt me niet. Maar het lijkt me prima het op te werpen, om de urgentie van de bedreiging waarvoor we staan te benadrukken. Wat ik op dit moment buiten de orde vind, zijn hoogdravende principes als “boeken verbied je niet”.

Er is een waarschijnlijk steeds heter wordende oorlog gaande, waarin het moment van verbieden wel degelijk kan aanbreken. Het is geen tijd voor luxe sentimenten.

“Juist door het lezen van de koran heb ik meer inzicht gekregen in de negatieve aspecten van de islam”, zegt de Enigszins Geïnformeerde Weldenkendheid. “Aspecten”? Dat suggereert dat de bulk van dat geloof positief is. De Enigszins Geïnformeerde Weldenkendheid zou beter moeten weten. Noem eens wat positiefs van de islam, dan? Neen, precies, daar komt de E. G. Weldenkendheid even niet op. Een verbod zou betekenen dat we de koran eindelijk echt begrepen hebben. Neen, we vergeten niet wat er in stond. Ook van verboden boeken blijven exemplaren overal in geheime bergplaatsen. En onze wakkere geheime diensten blijven ook gewoon hun exemplaren koesteren. De inhoud van Gods Eigen Geloof zal je bovendien blijven bereiken vanuit Saoedie-Arabië, Pakistan, Iran, Afghanistan, Libanon, Syrië . . . . . . enfin: vul maar in, geachte E. G. Weldenkendheid. Geen enkel gevaar dat de reëel bestaande islam zal nalaten, geachte E.G Weldenkendheid, u elke dag datgene weer bij te brengen waarvan u bang bent dat u het zult vergeten als de koran verboden wordt.

En nog eens wat: ook hier is handhaving van de bestaande wet al voldoende. De koran hóéft helemaal niet meer verboden te worden, want hij is al verboden. Want dat concludeerde “Mr Frankenvrij” in het eerste nummer van 2007 van “Liberaal Reveil”, het clubblad van de VVD. Op grondwettelijke en morele gronden achtte deze juridisch geschoolde pseudonymus de koran verbiedbaar in Nederland.

En dan nu mijn eigenlijke opstel, zoals het er zonder de interventie van de actualiteit had uitgezien. U zult bemerken dat ik een tekst van Scheffer, zijn interview in Liberales van 1 mei 2009 bijna in extenso citeer. Maar dat saaie gedoe hoeft u niet allemaal te lezen. Mijn kritiek op Scheffer is veel boeiender en belangrijker. Ik citeer Scheffer alleen zo ruim om te voorkomen dat de multikul-meute denkt: “Ach, hij zal Scheffer wel ongenuanceerd samenvatten.” Die ontsnappingsroute wilde ik afsnijden.

Paul Scheffer heeft niks geleerd en blijft de islam ontwijken.

“Het wordt tijd voor een hoogleraar ‘grootstedelijke problematiek’ die het woord ‘problematiek’ serieus neemt. Het probleem heet: islam.”

Taboedoorbrekend én weldenkend.

Op Liberales van 1 mei 2009 mocht de oud-communist Paul Scheffer (1954), tegenwoordig “bijzonder hoogleraar grootstedelijke problematiek” de dag van de arbeid vieren door voorzetten in te koppen van aangever Jan de Zutter. Liberales en zijn hoofdredacteur Dirk Verhofstadt (ja, de broer van) weigerden deze kritiek te plaatsen, op mij onbekende gronden, maar men kan veilig aannemen: omdat “liber”tegenwoordig niet zoveel meer heeft te maken met “vrij”, maar meer met Biedermann-bang. Gelukkig heeft Joost Niemöller minder last ven Nieuwe Kleinburgerlijkheid en mag ik mijn gal op zijn weblog spuien.

Ik ken interviewer Jan de Zutter niet, maar in zijn inleiding laat Jan weten danig onder de indruk te zijn van Scheffer. “Erudiete en beminnelijke publicist” die in zijn “magnum opus” (”Het Land van Aankomst”) de migratieproblematiek van heel Europa “als een chirurg analyseerde”. Een chirurg! Nou, die staat wel boven zijn materie, natuurlijk. De Zutter geeft Scheffer vooraf ook de gelegenheid te laten zien dat hij weliswaar diep genesteld en hoog gestegen is in academische en politieke kringen, maar toch in zijn hart een brok freischwebende Intelligenz is gebleven, een bohémien, een maverick, een kont-tegen-de krib-gooier. We herinneren ons natuurlijk allemaal zijn alsmaar als baanbrekend geafficheerde “Het multiculturele drama” (januari 2001) dat hij gegen-den-Strom en de haren van vele regenten in schreef. Politiek links én rechts bleken er toen zowel critici als sympathisanten van dat artikel te schuilen. Beter bewijs is er niet, zo is de suggestie, dat Scheffer, behalve een non-conformist met een vaste baan, ook nog eens een chirurgische uomo universalis au-dessus de la mêlée is.

Alhoewel: misschien was indertijd “Het multiculturele drama” nou ook weer niet zó vreselijk dapper en opzienbarend, maar ontstond de hype meer omdat Scheffer’s stuk in het politiek-correcte secteblaadje de NRC verscheen en van de hand van een prominent PvdA-er was, een partij immers die gold en geldt als zo’n beetje door de moslims en de multikul gekaapt. Ik heb midden jaren 1980, toen Scheffer misschien nog wel in het “socialisme” geloofde al eens een kritisch stuk over de immigranten-culturen gestuurd naar Vrij Nederland. Het droeg de veelzeggende titel “de Profundis”, dat is Latijn en het betekent: “vanuit de diepten” ( smeken wij u). Ik worstelde daarin openlijk met mijn “racisme”.Ik kreeg de tekst terug van toenmalig hoofdredacteur Rinus Ferdinandusse die eén zin met pen erop had geschreven: “Je hebt gelijk, maar je bent te vroeg.” Pas veel later kreeg ik mijn worsteling met de demon van het “racisme” gepubliceerd, in “Letter en Geest” van Trouw. Mijn stuk had de provocerende titel “Een gezond instinct voor eigen volk”, verscheen op 19 december 1998, dus meer dan twee jaar eerder dan het stuk van Scheffer en had, al zeg ik het zelf, zeker zoveel kwaliteit.

In dit nieuwe interview op Liberales had ik verwacht dat Scheffer de receptie van zijn boek “Het land van aankomst” zou hebben verwerkt en het vele dat hij opgestoken zou moeten hebben op de vele trips naar het buitenland, op de vele congressen en in de vele gesprekken en interviews naar aanleiding van dat boek. Want Scheffer is een dialoog-professor, onze eigen Tariq Ramadan, zeg maar, een figuur die hij ook steeds weer ontmoet op zijn omzwervingen. Scheffer en Ramadan, menen ooggetuigen te proeven, zijn in dat reizende circus elkaar steeds meer gaan waarderen.

Maar ik kan u vooraf al melden dat Scheffer in zijn dialoog-met-de-wereld niks nieuws heeft geleerd sinds de verschijning van zijn boek in 2007. Met name de confrontatie met de belangrijkste factor in de groot- en kleinstedelijke problematiek waarin hij hoogleraart, namelijk de islam, gaat Scheffer nog steeds uit de weg. Net als in zijn boek.

Ik zal dit interview met Scheffer in Liberales op de voet volgen, bijna in extenso citeren en het geciteerde kritiseren.

Scheffer is niet politiek. Hij gaat alleen de islam uit de weg.

Scheffer stelt vast dat de regentenklasse eerst in de gaten moest krijgen dat de “gewone mensen” niet over immigratie klagen omdat het racisten zijn en zoveel slechter van inborst dan gezegde regenten, maar omdat er een reëel probleem is. Leest u de eerste zes zinnen van het wollig-deftige antwoord van Scheffer op de eerste vraag in het interview eens door. Benieuwd of u het er óók uithaalt:

“De onzekerheid is heel groot, zowel bij de burgers als de bestuurders. Wat dat betreft is er niet zo’n grote kloof. Maar het begint met deze vraag: ‘Zie ik mijzelf als buitenstaander of zie ik mijzelf als onderdeel van het probleem’? PvdA voorzitter Lilianne Ploumen zei onlangs letterlijk hetzelfde. Als wij nooit zelf voorwerp van het probleem zijn, kunnen we nooit onderwerp van de oplossing zijn. Anders gezegd, als wij denken dat het altijd de anderen zijn die een probleem hebben met de tolerantie, maar dat onze tolerantie buiten kijf staat, kom je nooit in de richting van de oplossing. Dat is voor mij het vertrekpunt geweest.”

“Ik heb” zegt Scheffer verder, “niet zozeer een politiek boek willen schrijven. Ik ben geïnteresseerd in de maatschappelijke dynamiek die door migratie wordt gecreëerd. De politieke conclusies komen daarna wel.”

Merkwaardige naïviteit. Hoe kan een boek over een zo beladen politiek onderwerp nou níét politiek zijn? Het is dan ook een intens politiek boek. Ik heb bij verschijning in 2007 gezegd dat het een veel te warm-menselijk optimisme ademde ten aanzien van immigratie en moslim-migranten. Dat had ook diametraal tegenovergesteld gekund: pessimisme over de mogelijkheid om zeer grote aantallen moslims te integreren in de Westerse samenleving. Samuel Huntington spreekt immers van de 1400 jaar oude “bloedige grenzen” van de islam, van het feit dat dit geloof nog nooit, nergens, in vrede en gelijkheid met andersdenkenden heeft kunnen samenleven omdat dit geloof inherent agressief is en zichzelf bovendien definieert als onveranderlijk. Zo’n visie had toch ook gekund?

Maar in zijn boek, toen, en hier opnieuw in dit interview op Liberales, gaat Scheffer elk expliciet antwoord op de vraag naar het karakter van de islam geheel uit de weg. Impliciet geeft hij wel een antwoord, zowel toen in zijn boek alsook hier in dit interview: de islam is geen verontrustend probleem. Wie dat in deze tijd voor zijn rekening neemt als “hoogleraar grootstedelijke problematiek” heeft een intens politiek boek geschreven. Dat is des verontrustender omdat professor Scheffer indertijd door Arabist Hans Jansen in de Volkskrant (15-10-07) al is gewezen op dit essentiële feilen in zijn “magnum opus”:

“In zijn boek ‘Het land van aankomst’ gaat Paul Scheffer de discussie met de islam niet aan. Er worden wel westerse sociologen en islamologen geciteerd, plus wat ‘islamhervormers’, en allerlei ‘jongeren’, zoals een zekere Mounir, ‘die een gewelddadige interpretatie (van de islam) aanhangt’. Is allemaal belangrijk, wie zal het ontkennen. Maar een discussie met de gewone, mainstream islam heb ik niet kunnen vinden. De westerse sociologen en islamologen die Scheffer in zijn nieuwe boek bespreekt, worden (waarschijnlijk ten onrechte) door het grote publiek en door de moslims gewantrouwd. Zij kunnen dus spijtig genoeg niet helpen de huidige crisis voor ons op te lossen. Het is goed dat Scheffer hun opvattingen noemt, maar het navertellen van al die geleerdheid is niet hetzelfde als een uiteenzetting met de islam. Dan de ‘islamhervormers’. Goed dat Scheffer ze noemt. Maar hun boeken zijn in de islamitische wereld verboden en/of volslagen onbekend. Ook het gedachtegoed van deze mensen kan daarom niet bijdragen aan het vinden van een oplossing voor de problemen met en van de moslimse migranten in het Westen. Buiten hun eigen studeerkamers kun je deze ‘hervormers’ en hun gedachtengoed nauwelijks als ‘reëel bestaand’ aanduiden.”

Tot zover Hans Jansen.

Professor Scheffer zou iets meer moeten expliciteren.
En minder malle vergelijkingen moeten maken.

De tekst van Scheffer zit voortdurend vol impliciete aannames. Iets dat trouwens over de hele linie het “politiek-correcte” discours kenmerkt. Allerlei vanzelfsprekendheden vindt men in die teksten ingebouwd, zoals dat Wilder niet deugt, immigratie onvermijdelijk is en de islam hier is om te blijven en een héél diverse religie. Zoals op foto’s uit die hoek altijd minstens één hoofddoek binnengesmokkeld wordt. Ook in die zin zijn de teksten van Scheffer zéér politiek. Het had een hoogleraar niet misstaan als hij die vele stiekeme aannames expliciet had gemaakt. Maar dat zal ik nu voor hem doen.

“Je kan migratie zien als iets wat een verrijking van de samenleving kan worden. Maar de eerste ervaring – dat zie je in de hele migratiegeschiedenis – is een ervaring van verlies. Migranten hebben het gevoel dat ze hun vertrouwde wereld en hun kinderen kwijt geraken aan een samenleving die ze niet begrijpen. Bovendien kunnen ze niet meer zoals vroeger op een vanzelfsprekende manier met hun geloof omgaan. Er is ook een verlies aan de kant van de ingezetenen. Die hebben ook het idee dat de vertrouwde wereld verloren gaat, wat ze aanvankelijk niet echt als een verrijking ervaren. Dit is hoe migratiegeschiedenis begint. Maar daarmee is het laatste niet gezegd.”

Merk op dat Scheffer het heeft over “migratie”. Van alle continenten en door de eeuwen heen, dus. Ongeveer zoals in zijn boek. Maar het moet hier natuurlijk gaan over de invasie van moslims in West-Europa van de laatste dertig jaar. Het valt nog mee dat hij niet zegt dat die mosliminvasie nú al een verrijking gebleken is. Maar zelfs hoe de enorme materiële en culturele schadepost die de islamitische immigratie heeft opgeleverd (lees Pieter Lakeman) nog positief kan worden omgebogen – (vooral als je als hoogleraar grootstedelijke problematiek geen moment schijnt te denken aan een immigratiestop vanuit moslimlanden) – zou ik graag uitgelegd krijgen. En waarom komen die mensen überhaupt naar een samenleving die ze niet begrijpen en waaraan ze hun kinderen “kwijt” raken? Ik denk zelf dat het nog erger is: zeer vele moslimmigranten willen deze samenleving helemaal niet begrijpen. Ze wijzen de cultuur af waarvan ze de vruchten komen plukken. En ik vraag me af hoe velen in de gaten hebben dat die cultuur en die vruchten (de democratische verzorgingsstaat) elkaar veronderstellen. En waarom gaan ze, als de Westerse samenleving ze zo teistert, niet terug naar de cultuur die hen “vertrouwd” is en waar de islam al 14 eeuwen zorgt dat vooruitgang en humaniteit verhinderd worden en waar ze “op een vanzelfsprekende manier met hun geloof” kunnen omgaan? En de “ingezetenen”, de autochtonen, hebben die echt alleen “aanvankelijk”, dus deze eerste dertig jaar het gevoel dat het allemaal niet echt een verrijking is? Of wijzen die dertig zetels van Geert Wilders op iets anders, namelijk dat genoemd gevoel steeds sterker wordt?

De interviewer, Jan de Zutter, kan er trouwens ook wat van, van politiek-correcte kryptologie bedoel ik. Hij vraagt:

“Wat is het verschil tussen het ongemak dat mensen voelen als ze met migranten geconfronteerd worden en het ongemak dat ze voelen als er zich nieuwe maatschappelijke stromingen ontwikkelen. Ook zonder migranten zou de samenleving immers meer divers zijn geworden.”

Ik zou wel eens willen weten wat De Zutter bedoelt met die laatste zin. Dat we dan zelf de islam hier geïntroduceerd zouden hebben? Of heeft-ie het over de “diversiteit” die náást de islam is ontstaan de laatste dertig jaar? Maar daar heeft toch niemand last van? Alleen moslims leveren toch problemen op? (Rovende messenstekers uit de Antillen zijn een ander verhaal: die criminaliteit wordt niet gelegitimeerd door een 1400 jaar oude religie.) Het zou natuurlijk kunnen dat deze nette vraag pas bedacht en ingepast is bij het schrijven van het interview. Want Scheffer gaat in antwoord inderdaad uitleggen dat de problemen niks met de islam te maken hebben:

“Een groot deel van de wrijvingen komt voort uit het feit dat traditionele gelovigen ineens in grootstedelijke samenlevingen terechtkomen. Als onze ‘bible belt’ ineens massaal naar Amsterdam zou verhuizen, zouden we ook een breukvlak in die samenleving krijgen. Ik geloof bovendien helemaal niet dat samenlevingen ooit helemaal homogeen zijn geweest. Tussen 1870 en 1970 zijn 19 miljoen Italianen uit Italië geëmigreerd, waarvan 6 miljoen naar Amerika. Daar kennen we alle verhalen van; we hebben allemaal The Godfather gezien. Over die andere 13 miljoen Italianen die naar andere Europese landen zijn geëmigreerd, kennen we geen enkel verhaal. Waarom zijn die geschiedenissen niet beschreven? Waarom denken wij dat wij een homogene samenleving waren? Geen enkele samenleving die zich economisch en cultureel wil ontwikkelen, kan een gesloten samenleving zijn. De DDR heeft het een tijdje geprobeerd. En dat is toch niet echt goed gegaan. We moeten dus beter leren nadenken over de geschiedenis van onze eigen samenleving.”

Er gebeurt hier verschrikkelijk veel “politieks”, maar weinig “wetenschappelijks” of zelfs maar verstandigs. In Scheffers vergelijking van de unieke massale instroom van moslims in het Westen met migratiepatronen uit het verleden, namelijk van platteland naar stad, van orthodoxe christenen naar modern-seculiere gebieden en van Europa naar Amerika, wordt de allesbepalende negatieve factor, namelijk de islam en de hele “cultuur” die dat met zich brengt, door Scheffer buiten haakjes gezet. Vooral pijnlijk is de absurde vergelijking met de migratie van Europa naar Amerika, die een belangrijk hoofdstuk is in de geschiedenis van “Western Civilization: the continuing Experiment”.

In Amerika werd het grote experiment op touw gezet waaraan Europa, nog gehinderd door feodale structuren, niet snel genoeg kon werken, namelijk de democratische maatschappij van vrije burgers, gedragen door de beste Europee Verlichtingsgedachten, gedachten waarvan de kiem was gelegd in de “Acte van Verlaetinghe” (1581), de tekst waarmee de Nederlanden het recht opeisten een bloeddorstige en onderdrukkende koning in naam van het volk af te zetten. Maar Scheffer meent dus dat een totalitaire en inhumane politieke ideologie als de islam, een “geloof” dat zelf nog bij lange na niet in 1581 is aangeland, buiten beschouwing kan worden gelaten in de vergelijking.

Nog absurder wordt Scheffer als hij de DDR erbij sleept. Hoe kan je een reactionair, rigide en anti-democratisch systeem dat uit alle macht de dogma’s en de onderdrukking wilde verdedigen alsook de vrijheid buiten de deur wilde houden, vergelijken met de huidige West-Europese democratieën waar het tegenovergestelde gebeurt? Daar, in het moderne Europa, willen de vreselijke “Wilders-stemmers” juist die dogma’s en de onderdrukking door de islam buitensluiten en de vrijheid behouden. Scheffer’s vergelijking is toch irrationeel en pervers?

Scheffer stelt: het Westerse schuldcomplex is nog steeds niet zelfdestructief genoeg.

Niet alleen Scheffer verbijstert. Ook zijn aangever, ik zei het al, kan er wat van. De twee zijn goed op elkaar ingespeeld. Verwante zielen, zoveel is zeker. De Zutter vraagt:

“Is het daarom dat u gepleit heeft voor die Nederlandse canon, een soort geschiedenis van de Nederlandse identiteit, waarin niet enkel de glorieuze momenten zitten maar ook bijvoorbeeld de kolonisatie.”

Waarop Scheffer antwoordt:

“Geschiedenis kan een leerschool zijn om na te denken over de kwetsbaarheid van een samenleving; door te zien hoe vaak deze samenleving een inbreuk heeft gemaakt op zijn zelfverklaarde normen of idealen. Als ik dit pleidooi over het multiculturele drama hou, gaat het ook over de zwarte bladzijden van onze geschiedenis, over de koloniale geschiedenis. Het proces van natievorming is altijd open naar de toekomst en altijd onvoltooid. De geschiedenis van de migratie is een continue uitnodiging om na te denken over dat zelfbeeld. Daarom spreek ik ook niet over afgeronde identiteit. Je komt er dus niet door te zeggen: wij zijn wereldburgers en wij staan tegenover kleinburgers.”

Ja, dat is inderdaad net wat we nodig hebben: eindelijk eens wat meer reflectie op de vreselijke schuld van “het Westen”. Maar niet heus. Op het moment dat verstandige mensen wereldwijd inzien dat de zelfbeschuldigingen van het Westen ziekelijke en zelfdestructieve proporties hebben aangenomen, constateren De Zutter en Scheffer juist een alsmaar voortdurend te weinig daaraan. Weten we nou echt nog steeds niet “hoe vaak deze samenleving een inbreuk heeft gemaakt op zijn zelfverklaarde normen of idealen”? Zijn de “zwarte bladzijden van onze geschiedenis” nog niet vaak genoeg bekeken? Met name waar het “de kolonisatie” betreft, zou je zeggen dat de boetedoening inmiddels wel klaar is. Zou het, omgekeerd, niet eens tijd worden te wijzen op de eigen verantwoordelijkheid van de inheemse “elites” in de ex-kolonieën, in Afrika bijvoorbeeld, waar het gemiddeld 15 jaar heeft geduurd voordat de door de witte overheersers nagelaten organisatie en infrastructuur totaal kapot was, ondanks miljarden aan “ontwikkelingshulp”?

Wordt het, bovenal, niet eens tijd om de onophoudelijke zelfkritiek te vervangen door kritiek op een ándere cultuur, de islam, die nog nooit iets anders heeft gedaan dan agressief beschuldigend naar “de Ander” te wijzen? Wordt het niet tijd onder ogen te zien dat in de islamitische wereld elke zelfkritiek vreemd is aan de hele “cultuur” en dat we hier een groeiende vijfde colonne uit die “cultuur” hebben die verworvenheden uit die cultuur hier wil introduceren: leugenachtigheid, wreedheid, incompetentie, dictatuur van het bijgeloof, anti-Ratio, racisme tegen vrouwen? Als er ergens erg nodig nagedacht moet worden over het “zelfbeeld” dan is het wel in de islam.

Ingewikkelde wereldburgers en simpele achterstandswijkers

Ik moet opnieuw de interviewer in zijn volheid citeren, omdat zijn pedant-naïeve opvattingen er zo helder doorheen schijnen. De Zutter vraagt:

“Is het probleem niet dat politici en academici die zich met dit probleem bezighouden zich als wereldburgers gedragen, terwijl mensen in achterstandswijken zich gewoon afvragen waarom die migranten zich niet aanpassen? Wij geven hen dan heel ingewikkelde antwoorden, waarmee het probleem voor hen nog steeds niet is opgelost.”

Men ziet, al heeft Scheffer aangegeven dat ook een regent minder vrijblijvend-tolerant zou kunnen worden als hij met een minimuminkomen in een allochtonenwijk zou wonen, toch moet er verschil blijven, vindt De Zutter: er zijn ingewikkelde wereldburgers en simpele achterstandswijkers. Het lijkt wel of De Zutter het over geestelijk minvermogenden heeft. Maar laten we eens kijken wat wereldburger Scheffer aan “ingewikkelde” gedachten te bieden heeft op dit punt:

“Kijk, ik kan me goed voorstellen dat moslims het gevoel hebben dat ze in een vreemde samenleving zijn terechtgekomen, een samenleving die hen niet respecteert, met allemaal rare vormen van godsdienstkritiek. Maar ook dat een deel van de autochtone bevolking het gevoel heeft dat de islam hier helemaal niet thuishoort. Als je daar een antwoord op wil geven, kan ik me er geen ander inbeelden dan dat onze samenleving gekenmerkt wordt door godsdienstvrijheid. Dat antwoord moet je zowel geven aan moslims als aan de autochtonen die een weerstand voelen tegen de islam. Het herinnert deze samenleving aan haar eigen uitgangspunten die we moeten blijven verdedigen. Het zou een verschrikkelijk verschil maken als meerderheden binnen de moslimgemeenschap zouden beseffen dat de godsdienstvrijheid eisen stelt aan de manier waarop ze hun geloof belijden. Als ze zich de vraag zouden stellen hoe ze zich als moslim moeten verhouden ten opzichte van mensen met een ander geloof, mensen zonder geloof, mensen die afvallig zijn of dissidenten binnen hun eigen gemeenschap. We mogen aan de moslimgemeenschap ook vragen om eens na te denken over het soort moskeeën dat ze willen bouwen. Waarom bouw je geen moskee die aantoont dat je de stad mooier wil maken en die uitstraalt dat het een moskee ‘van hier’ is. Mocht ik burgemeester zijn, zou ik daarover constant overleg plegen. Ik mis dat discours. Ik heb het afgelopen jaar geen enkele politicus gehoord die naar beide kanten toe helder en confronterend is op basis van gemeenschappelijke normen. Dat creëert een gevoel van onzekerheid. Autochtonen hebben het gevoel dat zij zich moeten aanpassen aan de islam. Waarom? Zij zijn toch naar ons gekomen? En moslims hebben het gevoel dat er hier helemaal geen plaats is voor hen; dat ze zich volledig moeten aanpassen aan deze samenleving. We moeten ons geen van beiden aanpassen, we moeten ons beiden houden aan de gemeenschappelijke norm.”

Ik blijf me maar afvragen waarom die moslims, van wie Scheffer zo goed kan begrijpen dat ze “respect” eisen en vrijwaring van kritiek op hun wrede en achterlijke woestijnideologie, dagelijks in het nieuws met terreur, door Scheffer niet gewezen worden op het verband tussen zelfkritiek en vooruitgang op materieel en cultureel gebied. En op de mogelijkheid terug te gaan, natuurlijk. En hoezo heeft “een deel van de autochtone bevolking” alleen maar het gevóél dat de islam hier niet thuishoort? Is dat een verkeerd gevoel? Berust dat op rare projecties uit de fantasieën van die malle autochtonen? Zo klinkt het namelijk wel. Ik weet wel dat overal vrolijk wordt verkondigd, vooral door Wouter Bos, dat “de islam hier is om te blijven”, maar betekent zulks dat we die achterstandswijkers dan moeten leren dat de islam hier éígenlijk wél thuishoort? En dat zulks ook een zegen is?

De vrijheden van godsdienst en meningsuiting hebben grenzen.

En waarom moet de islam “godsdienstvrijheid” hebben? Mij lijkt het beter als we eens beginnen met de “godsdienstvrijheid” uit de Grondwet te schrappen en onder te brengen bij de Vrijheid van Meningsuiting. “Godsdienst” is namelijk niks anders dan een méning over God. Vervolgens zou ik graag ter discussie stellen of de Vrijheid van Meningsuiting inzake de islam niet beperkt zou moeten worden. Maar dan niet zoals het nu gebeurt, dat de gesubsidieerde antidiscriminatie-bureaux diegenen aanklagen die dit Nazi-geloof definiëren voor wat het is, maar omgekeerd: vaststellen dat de inhoud van deze totalitaire en anti-humane ideologie in strijd is met de voornaamste mensenrechten en al wat onze onze democratische rechtstaat in wezen is. Dit is allemaal werkelijk veel simpeler dan “ingewikkelde” wereldburgers schijnen te denken. Bernard Lewis, de oervader van de islamologie, en in zijn lange leven zo coulant mogelijk gebleven voor Gods Eigen Geloof, heeft het voor eeuwig geformuleerd: “Er zijn gematigde moslims, maar de islam is niet gematigd.” In de islam geldt: “extreme is mainstream”. Moslims zijn soms gematigd, kan men eraan toevoegen, omdat ze óf de inhoud van hun eigen geloof niet kennen, dan wel al de voornaamste voorschriften ervan naast zich neerleggen. En natuurlijk is er de categorie die bewust “taqiyya” toepast, de tactiek waarvan de geïnformeerde moslim weet dat hij verplicht is in de islam: de ongelovigen, de “kufar”, dan wel “kafirs” beliegen en bedriegen om de wereldheerschappij van de islam dichterbij te brengen. De dubbele tong die Tariq Ramadan zo goed beheerst.

Daaruit volgt dat in de islam de “extremisten” niet de beste, maar zelfs de enige papieren hebben. Zodat het maar van de relatieve kracht van de islam in een gegeven gebied en in een geven periode afhangt op welk moment deze “gematigde” moslims openlijk te horen krijgen wat de islam echt voorschrijft. Van wie? Van de “ulema”, de gemeenschap van “schriftgeleerden” die de granieten traditie al eeuwen succesvol bewaken. Die islam schrijft namelijk voor: onderwerping van de “kafirs”, met list en bedrog (”taqiyya”) zolang het moet, met geweld zodra het kan. De geschiedenis en de wereldwijde werkelijkheid van de islam tonen inderdaad aan dat met het stijgen van het percentage moslims het karakter van de druk die dit “geloof” op zijn omgeving uitoefent langzaam verandert. En wel van drammen via dreigen naar geweld en terreur.

Ik zei dus dat ik graag ter discussie zou willen stellen of het al dan niet verstandig zou zijn dit geloof en alle publieke uitingen ervan te verbieden. In de praktijk zou dit daadwerkelijk te doen vermoedelijk (nog) niet verstandig zijn, maar het wordt tijd dat het principieel voorgesteld kan worden zonder dat mensen op hun voorhoofd gaan wijzen. Want de irrationelen zijn degenen die zo’n discussie gek vinden.

De confrontatie met de werkelijke geloofsinhoud van de islam en met de 14 eeuwen reëel bestaan hebbende islam zou onontkoombaar moeten zijn, zowel voor de moslims zelf als ook voor de naïeve multikulklutsers die denken dat de islam net zoiets is als het christendom. Zou onontkoombaar moeten zijn, zei ik. Want in West-Europa kan het, als diegenen volledig aan de macht komen die bezig zijn van het postdemocratisch labyrinth “Europa” een “Eurabië” te maken, net zo gaan als nu in Rusland. Daar is de heersende elite de terreur van Stalin aan het wegpoetsen, alsmede een nieuwe persoonsverheerlijking begonnen. Dat kan met een massamoordenaar als Mohammed, in wiens naam oceanen van bloed en lijden zijn veroorzaakt, ook in Eurabië gebeuren. Wat schreef Mohammed Bouyeri ook alweer in die brief die hij met een slagersmes vast stak in de borst van Theo van Gogh? Daarin kondigde hij aan dat Ayaan ook kapot moest. En hoe noemde hij de Profeet Mohammed in die brief? “De lachende doder”. Juist. En Mohammed B. is een jongen die zijn islamitische klassieken kent. Nou Scheffer nog en de rest van de deftige weldenkendheid die ons regeert.

Als we nou eens zó consequent met de islam zouden omgaan als ik voorstel, dan kan daarin best nog de radicale opvatting van Scheffer ingepast worden, namelijk dat giga-moskeeën in Nederland niet gebouwd moeten worden en dat het van die knusse Hollandse moskeetjes moeten worden waarin een gezellige islam wordt gepredikt. En hoe de islam gezellig kan worden, daar hebben we dan, onder een kopje thee, nog héél lange gesprekken over.

“Aan de naïeve Westerling de islam uitleggen”, zei Hans Jansen ooit, “is net zoiets als aan een kleuter seksuele voorlichting geven. They don’t have a clue.” Daarom zal ik nog even verduidelijken op welke vijf (5) wezenlijke punten de mainstream-islam parallel loopt met wezenskenmerken van het Hitlerisme: 1) Jodenhaat 2) Uebermenschenideologie 3) Oorlogsverheerlijking, 4) structurele oproep tot genocide 5) instrumentalisering van de vrouw. Je zou ook nog de homohaat kunnen noemen, die in de islam, net als in het nazisme, een geperverteerde homo-erotiek is. Dit alles, dames en heren multiculturele kletsmajoors en kletsmajorettes, is te onderbouwen met een zee aan bewijzen en citaten uit de hele geschiedenis van de islam alsook uit het actuele heden. En pas op! Nogmaals! Ten overvloede! We hebben het niet over “een paar gekken die de islam misbruiken”, maar over de bronnen van de islam en over een algemeen patroon in de islam zijn hele geschiedenis door wereldwijd.

De islam aan de man brengen met een beetje Stalinisme?

Naar het einde van het lange interview, komt Scheffer nog eens een keer uitgebreid terug op die godsdienstvrijheid, die hij graag toekent aan de intolerante en anti-humane islam. Scheffer pleit natuurlijk wel voor recht op afvalligheid, als keerzijde van de godsdienstvrijheid die moslims hier genieten, maar er zit toch een smaakje aan zijn formuleringen. Hij zegt:

“De moskee komt er omdat er een grondwettelijk recht op godsdienstvrijheid is. Maar je kunt de mentaliteit van de mensen die daar tegen zijn inderdaad niet gedwongen veranderen.”

Scheffer vindt blijkbaar dat de mentaliteitsverandering niet moet plaats vinden bij de moslims, maar bij degenen die bezwaar hebben tegen de islam. Meteen daarna zegt hij:

“Je kunt mensen verleiden, confronteren, uitdagen . . . Maar voorbij de rechtsstaat zijn er ontzettend veel vragen. Die vragen zijn niet afdwingbaar, maar daarom niet minder belangrijk. Deze samenleving schiet daar op menig opzicht aan tekort.”

Veronrustend. Omdat het woord “afdwingbaar” toch opkomt bij Scheffer en hij niet schijnt te beseffen dat er niets positiefs is in de islam. Want waarmee zou hij de islam westerlingen dan willen laten “verleiden”? En dat “confronteren, uitdagen”, wat kan dáárvan de inhoud zijn als de uitkomst positief voor de islam moet wezen?

De “doorbraak” (1946) als absurde analogie.

Scheffer: “Er bestaat een diep misverstand in linkse kringen dat de scheiding van staat en kerk ook een scheiding van religie en samenleving inhoudt en dat de samenleving open wordt naarmate we minder geloven. Het gaat eerder om de vraag hoe mensen met hun geloof of hun ongeloof omgaan. We moeten inzien dat in die open samenleving godsdienst nog een rol te spelen heeft. En dat geldt zeker voor een sociaal-democratische partij, die de geschiedenis van de doorbraak achter zich heeft, waarbij die doorbraak ging om ‘wij kiezen voor gelovigen, en die gelovigen kiezen voor ons’.”

Om te beginnen”linkse kringen” valt wat mij betreft tegenwoordig samen met die “linksen” die, zoals Scheffer zelf, gecharmeerd zijn van totalitaire systemen, vroeger van het communisme en nu van de islam. Die waren toen al niet “links” zoals ik dat opvat, maar gewoon de weg kwijt en verdwaald zijn ze gebleven met hun islamofilie. Het is de school van Scheffer, Elsbeth Etty, Paul Schroeder en Anja Meulenbelt. Mijn soort links, het links dat Scheffer hier aanvalt, seculier en liberaal links, heeft bovendien helemaal geen last van “een diep misverstand” als het meent dat religie géén politieke rol dient te spelen. Of je nou praat over “staat” of over “samenleving”, we dienen de kreet “omdat mijn God dat wil” niet te accepteren. God is geen argument. Wie wil dat met de wensen van zijn of haar Onzichtbare Vriend rekening wordt gehouden, zal die wensen toch moeten formuleren in het discours van de Verlichting, van de Mensenrechten, van de Democratische Rechtstaat, kortom van wat Paul Cliteur het “moreel Esperanto” noemt. “We moeten inzien”?

Ik zie helemaal niet in wat voor positieve rol de islam in de “open samenleving” kan spelen. Het Vogelaar-argument dat mensen altijd via hun groep emanciperen, gaat hier niet op. De islam is inherent, volgens eigen zelfdefinitie onveranderlijk, totalitair, anti-humaan, agressief en dus per die zelfdefinitie anti-emancipatie. De geschiedenis en de actuele werkelijkheid van de islam wereldwijd bevestigen het. En dan de gotspe om de “doorbraak” erbij te halen! Over de doorbraak heb ik begin dit jaar het volgende gezegd:

“De Pvda-onbenullen die op dit moment die partij leiden, de sociaal-demokratie hebben gekaapt en bezig zijn die traditie te vermoorden, refereren nog wel eens aan de “Doorbraak”. Dat is het samengaan van Christenen, liberalen en sociaal-democraten in de PvdA in 1946. In St. Michielsgestel hadden de nazi’s een aantal Nederlandse prominenten gevangen gezet met Christelijke, liberale en sociaal-demokratische achtergrond. Ze hadden daar veel tijd om met elkaar te praten en ontdekten dat een samengaan in één partij mogelijk moest zijn. In 1946, bij de oprichting van de PvdA werd de “doorbraak” inderdaad een feit. In dat nader tot elkaar komen van al die gezindten speelde de filosofie van het “personalisme” een grote rol. Daar kan je veel literatuur over vinden en heel ingewikkeld over doen, maar het kwam erop neer dat juist in de nazi-tijd deze mensen beseften dat het op het individuele standpunt en de individuele keus aankwam. Vanwaaruit de inspiratie kwam — humanisme, liberalisme, sociaal-demokratie of Christendom — was secundair, zo besloot men. Uit deze geschiedenis hebben de huidige PvdA-leiders een fataal foute conclusie getrokken, namelijk dat moslims vooral áls moslims deel moeten kunnen uitmaken van de partij. Alsof de huidige moslims best wel vergelijkbaar zouden zijn met de verlichte Christenen en de liberalen van 1946, die als gezamenlijk kenmerk een afwijzing van het nazisme hadden. “

“Personalisme”, ja, kom dáár maar eens om in de islam! Die hele “doorbraak” was alles wat de islam nooit is geweest en uit zijn aard nooit kan worden. In ethische kwestie is “ik” een verboden woord in de islam. Allah en de Profeet zijn Alles. Einde verhaal.

De wereld is onze verantwoordelijkheid!

De beminnelijke, chirurgische en ingewikkelde professor Scheffer en zijn congeniale aangever Jan de Zutter spreken ook over trivialer zaken, maar slagen er ook daar in kosmische vergissingen te maken. Scheffer houdt een warrig-wollig betoog over “recht op uitkering”, maar gelukkig heeft De Zutter in de inleiding van het interview, natuurlijk met instemming van Scheffer zelf, netjes samengevat wat Scheffer bedoelt:

“Zo mogen we ons gerust de vraag stellen wie aanspraak kan maken op een uitkering. Als we vinden dat nieuwkomers daar geen recht op hebben omdat ze hier nooit gewerkt hebben, dan geldt dat ook voor autochtone schoolverlaters.”

Scheffer ziet de wereld blijkbaar als één grote familie, waarin alles van iedereen is. Eigenlijk is Scheffer toch “communist” gebleven in de meest basale betekenis. Er bestaan geen aparte gemeenschappen, die verantwoordelijkheid moeten dragen voor hun eigen leden. Je kunt er als gemeenschap of natie nog zo’n puinhoop van maken, je leden, je burgers worden verderop, waar ze wél hard werkend en gedisciplineerd de zaken op orde hebben, gewoon van dezelfde rechten voorzien. Ik vind dat irrationeel. Het is toch volstrekt duidelijk dat een werkloze in Nederland opgegroeide jongere een product is van je eigen nationale falen, en dat je dat moet oplossen, met een uitkering, een opleiding of werk, maar dat je alle producten van andergemeenschaps of andernaties falen toch niet voor je rekening kan nemen?

De sociaal-economisch verklaring als bezwering van alle kwaad.

“Er ligt een specifiek probleem in de jarenlange jeugdcriminaliteit, waar migrantengemeenschappen in hogere mate kwetsbaar voor zijn. Daar moet je het over hebben. Niet met het oogpunt op repressie, maar op preventie. Migratie zet gezinnen onder druk. De ouders zijn in het ene land gesocialiseerd, de kinderen in het andere. Daardoor werkt de sociale controle binnen die gezinnen niet goed en is de kans op jeugdcriminaliteit groter.”

Een typisch voorbeeld van de verslaving aan “sociaal-economische”verklaringen, waaraan Scheffer vanuit zijn communistische verleden en zijn sociaal-democratische heden lijdt. Er bestaat geen kwaad in de wereld of het komt door armoede of achterstelling. Dat terreur bijna altijd gepleegd wordt door relatief comfortabele opgevoede jongelui uit de middenklasse is misschien wel bij Scheffer doorgedrongen, maar bij zijn verklaringen hindert hem dat niet. Men ziet: het probleem is dat de ouders in Canada, Australië of Duitsland geboren zijn en de kinderen in Nederland. Dán krijg je dat. Of toch niet?

Wat het vooral niet is volgens Scheffer: dat mensen afkomstig zijn uit de binnenlanden van Anatolië of uit het Rifgebergte, waar de islam heeft gezorgd dat de primitiefste cultuurkenmerken niet alleen behouden, maar zelfs religieus gelegitimeerd zijn geworden en gebleven. Het probleem is volgens Scheffer dus niet dat die mensen . . . . eh . . . . . nou, niet genetisch natuurlijk, want dat mág niet kunnen . . . . maar . . . .eh . . . . karakterologisch-evolutionair net ietsje anders . . . . eh . . . . gebákken zijn dan autochtonen die hier al een aantal generaties wonen. Maar hoe komt het dan toch dat ik van de Turkse cultuur altijd de indruk heb gehad dat die een tikkie mannelijk-assertiever is dan de Nederlandse cultuur die ik ken? Hoe komt het dat Turkse stemmen dat zelf ook beweren?

“Een Turk en agressie dat hoort samen”, hoorde ik eens een vertegenwoordiger van de beruchte Turks-Nederlandse voetbalclub Türqyemspor zeggen. Hoe komt het dat ik midden mei 2009, terwijl ik aan dit artikel schrijf, in mijn buurt in Amsterdam naar buiten loop en te horen krijg dat een uiterste sociale buurman, na een paar Turkse jongetjes op een normale manier tot de orde te hebben geroepen, direct opgezocht wordt door een Turkse “oom” van een van de jongetjes en twee klappen met de vuist in het gezicht krijgt? Dat is niet toevallig, net als politiestatistieken niet toevallig zijn en nog veel te rooskleurig. Zou het verband houden met het feit dat Turkije een staatsideologie heeft waarin unverfroren staat dat Turkije hét perfecte land is met een superieur ras? En als je zo’n opvatting mengt met de islam, een supremacistische ideologie, wat krijg je dan? Een nóg explosievere cocktail, misschien?

En was het toevallig, dat ik, op het moment dat ik naar buiten kwam en van het vuist-incident vernam, zojuist had gelezen de kritiek van André Perrin, “Le médiéviste et les nouveaux inquisiteurs. Sur la réception d’un livre de S. Gouguenheim » , waarin duidelijk wordt dat de “politiek-correctie” heksenjacht van fanatieke non-valeurs op degelijke islam-kritici ook in academia nog in hevigheid is toegenomen? Is het toevallig dat, anderzijds, dezer dagen de werkelijkheid onontkoombaar het ontkennende pc-pantser aan het penetreren is? In Binnenlands Bestuur van 22-mei, schrijft Sjors van Beek onder de titel “Islam mede oorzaak van delinquent gedrag”, deze zinnen:

“De islam is mogelijk een van de oorzaken van delinquent gedrag van Marokkaanse jongeren. Dat oppert Corine de Ruiter, hoogleraar forensische psychologie in Maastricht die – samen met anderen – in opdracht van het ministerie van Justitie de aanpak van criminele Marokkaanse jongeren in kaart heeft gebracht. Volgens De Ruiter hebben Marokkaanse (en Turkse) jongeren een ‘achterstand in hun morele ontwikkeling’.”

Hoe is het mogelijk dat in het NRC, de Nederlandse krant met het grootburgerlijk zelfbeeld die binnen de policor-maffia een extra strenge secte scheen te vormen, dezer dagen (23 mei) een artikel publiceerde, dat op een website aldus werd samengevat:

“Schrijver Paul Andersson Toussaint, journalist en publicist, windt er nergens doekjes om: heel veel Marokkanen deugen niet; het gaat niet om enkelingen, het gaat om de groep. De goeden zijn de uitzondering, niet de slechten. “Er leeft een grote groep Marokkanen in Amsterdam die zich helemaal geen Nederlander voelt. En die Nederlanders, de Nederlanders en het Westen vijandig gezind is. Marokkanen die hun best doen, hard werken of studeren en meedraaien in de Nederlandse samenleving worden verkaast genoemd en nog veel vaker als verrader bestempeld. En deze groep haat niet alleen alle Nederlanders, maar ook Turken en alle andere etnische groepen, vooral Surinamers.”

Hoe komt het dat vele autochtone Nederlanders de stelling zullen onderschrijven dat veel Marokkaanse jongelui iets on-Nederlands agressiefs over zich hebben? Ik schreef in bovengenoemd stuk (”Een gezond instinct voor eigen volk”) van 1998:

“Bewoners van achterstandswijken en mensen die beroepsmatig veel met allochtonen in aanraking komen, zitten namelijk vol anecdotes en ze ervaren zonder uitzondering de multicultuur als problematisch en vaak als bedreigend. Sommige van die mensen, fatsoenlijk en intelligent voor zover ik weet, vertrouwen mij zelfs toe dat zij betwijfelen of zij nog wel vrij zijn van racisme. Dat is ernstig en ik moet u bekennen dat ook ik mij niet meer honderd procent voel. Als ik bijvoorbeeld ’s avonds in het halfdonker op straat een groepje jonge mannen zie lopen en ik kan, ondanks Nacht und Nebel, op tweehonderd meter afstand, puur op grond van de motoriek van die mensen vaststellen dat het Marokkanen van een bepaald soort zijn, ben ik dan een racist? Marxist ben ik genoeg geweest om de sociaal-economische factor zwaar te laten wegen bij de beoordeling van gedrag van mensen. Ik ben historicus van mijn oude ambacht en anti-fascist genoeg om de gedachte te mijden dat dingen in het bloed zitten, want voor je het weet stroomt dat vocht over je schoenen de bodem in. Maar toch: zou het niet kunnen dat bepaalde culturen uit landen ver hier vandaan in sommige opzichten toch ietsje teveel anders zijn om vertegenwoordigers ervan hier in zeer grote aantallen succesvol te integreren? Ben je xenofoob als je dat vraagt?”

Even verderop blijkt Scheffer uitstekend te weten hoe het zit met de Marokkaanse “jongens”.

“We hebben allemaal de studies gezien dat allochtone jongeren 7 keer meer in contact komen met justitie dan autochtone.”

Waarbij hij vergeet dat zelfs die cijfers zwaar geflatteerd moeten zijn, vanwege sterke vermindering van de aangiftebereidheid en de ontmoediging bij de politie richting burger om nog aangifte te doen. Plus nog wat statistische vervalsing: het begrip allochtoon wordt zo nauw mogelijkgedefinieerd. Het is niet ondenkbaar dat de criminaliteit onder Marokkanen zelfs tientallen malen hoger is dan onder Nederlanders.

Grof liegen over allochtone criminaliteit en ontkenning van het verband met de islam

In overheid en media is bovendien de neiging sterk de burger op dit punt grof te beliegen. Twee voorbeelden van dat beliegen. Toen in Amsterdam een Marokkaanse “jongen” op een scooter werd doodgereden door een Surinaamse in een auto, die de achtervolging had ingezet omdat hij haar van haar tas had beroofd toen ze stilstond om de Linnaeusstraat in Amsterdam in te draaien (25 meter van de plek waar Theo van Gogh werd vermoord) werd ontkend dat de knaap een crimineel was. Maar hij had diezelfde morgen nog voor de rechters gestaan op beschuldiging van een gewapende roofoverval op een Xenos winkel waarbij hij een pistool op het hoofd van de bedrijfsleider had gezet, een feit dat een Parool-journalist na veel moeite aan de “autoriteiten” wist te ontfutselen.

Onmiddellijk na het ongeluk stond het in de straat zwart van de zeer agressieve “jongens”. Dat stamgedrag met mobieltjes noemen ze “belvermogen”. Hollanders hebben geen “belvermogen” zeggen ze onder elkaar. Neen, Hollanders vormen inderdaad geen primitieve stam. Een paar dagen later werd voor de omgekomen “jongen” een stille tocht gehouden door de buurt. Voorop vele hoofddoeken met zedige gezichten onder leiding van baardmannen in jurken. Daarachter de autochtone dhimmies die hun solidariteit kwamen betuigen met een leugencultuur die altijd beschuldigt en nooit iets misdaan heeft. Toen de Amsterdamse lokale zender AT5 aandacht besteedde op een moment dat onomstotelijk vaststond dat de Surinaamse door de doodgereden “jongen” van haar tas was beroofd – want dat werd aanvankelijk agressief ontkend — zei eentje van een stelletje “jongens” dat naar aanleiding van het geval in de studio van de Amsterdamse tv werd geïnterviewd: “Maar dan hoef je toch iemand niet dóód te rijden? Wij hebben allemáál wel eens een tasje getrokken!” Let op de beschuldiging van opzet in zijn statement. En weet dat Amsterdammers die op hun lokale zender dit item een dag later weer voorbij zagen komen, vergeefs wachtten op de onthullende uitspraak van de knaap over het “tasjes trekken” dat ze allemáál wel eens gedaan hadden.

Tweede voorbeeld. Op 9 september 2006 schreef Elma Drayer een column die wat mij betreft een locus classicus is geworden in het “islamdebat”. Vooral door haar slotzin:

“Langzaam tekent zich een onverbiddelijke tweedeling af, die dwars door het vertrouwde links-rechts-schema heen loopt. In het ene kamp zijn zij beland die maar begrip blijven vragen voor moslimse terreurdaden, die reuze meelevend reppen van voedingsbodem, armoede en uitbuiting. In het andere kamp zitten zij die islamisme beschouwen als een hedendaagse vorm van fascisme die géén compassie verdient. Zelfs niet een heel klein beetje.”

Maar hier gaat het me vooral om wat Drayer zegt over Marokkaanse “jongens” en hoe ze het grotere verband laat zien met islam en Jodenhaat. Ze moet een Joods dame interviewen de dag na 11 september 2001:

“Bij toeval, de interviewafspraak lag al weken vast, was ik die woensdag ten huize van een Joodse grande dame. Natuurlijk bespraken we de gebeurtenissen van de dag ervoor. Plotseling zei ze: „Dit zal op Israël terugslaan.” En nog een keer: „Dit slaat op ons terug.” Ik weet nog hoe verbaasd ik reageerde. Kom, kom. Hoe kwam ze erbij? De daders hadden hun handtekening achtergelaten. Ieder weldenkend mens zou toch uitsluitend hen als de schuldigen aanwijzen? Vaak heb ik sindsdien aan haar woorden teruggedacht. Nog diezelfde maand belaagden Marokkaanse jongeren de bezoekers van een orthodoxe sjoel in Amsterdam-West. Zij hadden hen, net als tijdens de holocaust, gaarne aan het gas gezien. Toen ik de politiewoordvoerder vroeg naar het incident, drukte hij me op het hart er zo weinig mogelijk aandacht aan te besteden. „U kunt zich voorstellen, zij zitten toch al zo in het verdomhoekje.” Hij bedoelde niet de sjoelgangers. Hij bedoelde de Marokkaanse jongeren.
De politiewoordvoerder bleek vele geestverwanten te hebben. Binnen de kortste keren waren de terroristen en hun sympathisanten op mysterieuze wijze omgetoverd in slachtoffers, de slachtoffers en hun nabestaanden gepromoveerd tot daders. En niet alleen moslims gaven zich met graagte over aan deze onzindelijke logica. Westerlingen deden er even hartstochtelijk aan mee. Hup, daar ging de hand weer diep in eigen boezem. Daar moesten wij weer op zoek naar de Bin Laden in onszelf. Binnen de kortste keren was de aanvankelijke solidariteit met de getroffenen omgeslagen in het tegendeel. De Amerikanen hadden de aanslagen, zeg nou zelf, aan hun eigen gedrag te wijten. En zie, in één moeite door kwam ook Israël in het beklaagdenbankje terecht. Waarna de stap naar Joden-in-het-algemeen opvallend moeiteloos werd gezet.”

Kijk, zoiets als mevrouw Drayer hier ons laat zien, dát zou ik nou tot de taak van een “bijzonder hoogleraar grootstedelijke problematiek” rekenen. Maar die ziet zich klaarblijkelijk meer als een soort Tariq Ramadan. Als “bruggenbouwer” dus. Wil Scheffer trouwens nog steeds aan Ramadan het voordeel van de twijfel gunnen, zoals twee jaar geleden? De bewijzen van Ramadan’s kwade trouw zijn uitgebreid geleverd, maar de regenten doen fijn alsof ‘t niet waar is. Tsja, je moet toch met die gemeenschappen in gesprek blijven, zal zijn verweer wel zijn. Scheffer zal het allemaal wel menen oprecht te menen, maar zijn toedekkende schrijven sluit natuurlijk veilig aan bij de regenten-mentaliteit van kopjes thee met de oh-zo gematigde vertegenwoordigers van de islam. En de confrontatie met de werkelijkheid, de taak van de wetenschap, wordt hier alleen maar handig ontweken.

Geestelijke worsteling met een hoofddoek.

De hoofddoeken worden door Scheffer’s aangever De Zutter ter sprake gebracht. En hoe!

“Wij zitten in Vlaanderen hopeloos in de knoei met de hoofddoeken. Wat doen we ermee?”

Dat taalgebruik! Ik vul onmiddellijk in: Wij zitten in Vlaanderen hopeloos in de knoei met de Jodensterren. Wat doen we ermee? Het is taalgebruik in dezelfde trant die overal het “integratiedebat” vergiftigt. “Marokkaanse jongeren worstelen met houding tegenover homoseksualiteit.” Ja, daar kunnen inmiddels vele bedreigde, geschoffeerde en in elkaar geslagen Amsterdamse homo’s van meepraten. En jammer dat u niet erbij was een paar jaar geleden, toen ik bovenop de burcht van keizer Karel in Nijmegen verzeilde, blijkbaar een homo-ontmoetingsplaats. Daar stonden een aantal Marokkaanse schandknapen van ergens tussen de zestien en twintig. Met hun strakke spijkerbroeken en rijk bewerkte koppelriemen. Ik wist niet dat het kon, maar daar ervoer ik dat verwijfd en intens dreigend heel goed kunnen samen gaan. “Ook Turkse jeugd steeds meer op verkeerde pad” is er ook zo een. Te weinig wegwijzertje in de Turkse taal neergezet door de Nederlandse overheid. Onze schuld.

Maar de hoofddoeken dus. Het antwoord van Scheffer is uiteraard genuanceerd, maar ik zal al zijn fijnzinnigheden hier niet herhalen. Ik kan hem voor me zien hoe hij zijn neus zou optrekken en het hoofd vol walging zou afwenden bij het woord “Jodenster”. Ach mijnhéér, wat een buitensporige praat nou weer! Zó gaan we niet met elkaar om! Maar de waarheid is natuurlijk dat de islam, een Nazi-achtige ideologie, zoals ik hierboven in parallellen uitlegde, al 14 eeuwen een moleculaire Holocaust tegen vrouwen uitvoert. Wát zegt u? Ja dat hoort u goed. Elke mensenrechtenorganisatie weet dat in de islam elk dag vrouwen worden vermoord – honderden per dag of duizenden? – omwille van de “eer”. Ze worden vermoord door hun echtgenote, vader, broer, oom of door een huurmoordenaar. Ze worden gewurgd, doodgestoken, doodgeschoten of vergiftigd. Maar vaak plegen ze gewoon zelfmoord.

Van dat systeem van “eer” is de hoofddoek het symbool. Ayaan Hirsi Ali heeft er ooit opgewezen dat de hoofddoek onder moslima’s in Nederland pas echt populair werd in een periode dat vrouwen in Algerije massaal vermoord werden omdat ze er géén droegen. De hoofddoek is niks anders dan de zichtbare jihad in de straten van Europa, het symbool van de agressieve stam die islam heet. Elke hoofddoek, zegt de “fundamentalist” is een vlag geplant in vijandelijk gebied. De islam is een racistische ideologie, die mensen op een lichamelijk kenmerk (melkklieren in de borsten en een spleetje tussen de benen) voor inferieur verklaart. Neen, niet voor ánders! Voor inferieur. En die vrouwen die zeggen dat ze ‘t kopvod vrijwillig opdoen, bewijzen alleen dat de hersenspoeling echt gewerkt heeft.

Preutsheidsverlangen en collaborend “feminisme”.

Vermoedelijk sluimert onder die tolerantie voor de hoofddoek ook een preutsheidsverlangen, ook bij Scheffer:

“Een andere zaak is of de seksuele bevrijding vrouwen werkelijk vrijer heeft gemaakt. En of de rol van de pornografie in onze samenleving niet zo sterk is dat je je wel degelijk kunt afvragen wat hier gaande is. Ik vind dat een interessante discussie.”

Interessant, inderdaad, maar liever niet een kruistocht tegen seks en bloot met behulp van een totalitaire ideologie. De hoofddoek is geen teken van kuisheid, maar van fascisme. In dat kader slaagt Scheffer erin de nieuwste eis tot Apartheid van het sekse-fascisme aldus te verharmlosen:

“Heb je ooit een uitdagender zwempak gezien dan de boerkini als men net uit het water komt? Dat is zo’n misverstand bij al die moslima’s. Die snappen niet dat ze daarmee al de aandacht op zich vestigen.”

Gut ja. Wat onschuldig-grappig toch weer allemaal.

Scheffer ontkent overigens expliciet dat het nieuwe preutsheids-offensief iets met de islam te maken zou hebben want als De Zutter vraagt of een en ander niet verband houdt met “de oprukkende islam” dan beweert Scheffer:

“Neen, die vragen komen veel meer uit de feministische kring. Ze gaan over het schoonheidsideaal, over cosmetische chirurgie, over de rol van reclame, over seksualiteit in de openbare ruimtes.”

Behalve dat rare, voor mij onbegrijpelijke erbij slepen van “schoonheidsideaal”, “cosmetische chirurgie” en “rol van reclame” is er natuurlijk de laatste decennia geen stroming geweest die de moslima’s dieper heeft verraden dan “het feminisme”. Dat is een discussie op zich en zou een onderzoek waard zijn: wat de “feministen” heeft bewogen de islamcritici te wantrouwen en de islam coulant te bejegenen. Ik zou wel eens opgelost willen zien het raadsel van de feministe die George Bush een “paternalistische tiran” noemde en op mijn vraag hoe ze Saddam Hoessein dan definieerde me aankeek of ze water zag branden.

En ook zou de vraag beantwoord moeten worden hoe het kan dat de nieuwe hoofdredactrice van “Opzij” als eerste daad een campagne start om de “sprookjeskoran” van de sentimentalistische snor Kader Abdolah cadeau te doen aan nieuwe abonné’s en hoe het kan dat ze hoofddoekjes op haar kantoor best wel okay vindt. Wat is er in het hoofd van Anja Meulenbelt aan de hand geweest? Wat in dat van die PvdA-advocate die een aanklacht indiende tegen de aanklager (Wilders) van de vrouw-vijandigste ideologie die ooit bestaan heeft, de islam? Wat ik maar wil zeggen: de “feministische” hoek is niet, zoals Scheffer schijnt te willen suggereren, een ándere hoek dan van de islam of de collaboratie daarmee, maar dezelfde hoek.

De grootste gotspe van Scheffer wil ik u niet onthouden. Hij zegt:

“Kinderen binden die hoofddoek steeds meer als een geuzendoek rond hun hoofd. Laat ze toch gewoon wat in hun puberale opstandigheid zitten.”

Ja, leuk kinderlijk, die symbolen van totalitaire rancune en 14 eeuwen lijden en onderdrukking!

Een conclusie? Het wordt tijd voor een hoogleraar “grootstedelijke problematiek” die het woord “problematiek” serieus neemt. Het probleem heet: islam.

Martien Pennings
(alias Kassander, alias Leo Sar)