Er moet meer peper in! Arthur van Amerongen en Joost Niemöller schrijven tegen de klippen op, maar er wordt te weinig gereageerd. Ook komt binnenkort het nieuwe boek van Arthur uit, en daar moet reclame voor komen. Arthur hoopt op een schandaal. Iets met boze joden of zo. Arthur en Joost proberen het over seks te hebben, maar uiteindelijk hebben ze het alweer over Heleen Mees. Zit daar soms iemand op te wachten? Het gaat helemaal de verkeerde kant op met deze correspondentie.

He Arthur,

Nu stuur je me de omslag van je nieuwe roman toe. Wat zie ik. Het zijn de kleuren van de Duitse vlag. Dan zie ik een tekening met een jonge vrouw, ik zie drank, ik zie kogels, ik zie een schreeuwende gek, ik zie de woorden ‘paranoia’ en ‘Paraguay.’ Het is stripachtig, het doet denken aan Angst en Walging in Las Vegas, van Hunter S. Thompson, ook alweer dood, zelf door z’n kop geschoten. Die zo mooi beschreef wat een onzinwereld het is, die politieke paranoia. Ja, echt mooi, ik las net een stukje in Angst en Walging in Amerika en ben gelijk weer gegrepen.

Het zou me niks verbazen als hij een flinke invloed op je heeft gehad. Is het literatuur of journalistiek? Wat doet het ertoe. Ik lees weer een stukje Hunter Thompson en krijg gelijk zin ook zo te gaan schrijven. Wat ik niet kan. Omdat ik niet zo’n iemand ben.

Wat staat dit ver af van het getut van zoveel Nederlandse literatuur, eindeloos fijn strijken van zinnetjes. Zo’n iemand als Hunter Thompson schrijft terwijl hij aangeeft dat hij nog tig andere dingen moet doen, en het nauwelijks kan bijhouden, zo staat hij te hyperen. Schrijven in haast, dat komt in Nederland gewoon niet voor. Hier heeft nooit iemand haast, omdat niks er toe doet. Althans, zo was het tot voor kort, maar dat is weer een ander verhaal.
Komt er ook seks in je boek? Seks is altijd ingewikkeld. Om over te schrijven bedoel ik. Of het wordt een soort porno, of het wordt quasi romantisch, of preuts, het is eigenlijk nooit goed. Er wordt ook altijd enorm heftig op gereageerd. Jij had het i.v.m. Heleen Mees en d’r benen over stoppels, en dan is er gelijk een ‘Anita’ in de reacties die weet dat jij een seksist bent. Allemaal emoties.

Trouwens; Ik zag Heleen Mees eergisteren op de zender Het Gesprek. Ze hebben daar een item waar twee mensen bij elkaar gezet worden die dat niet weten. In dit geval was het Heleen Mees en Peer Mancini. Ze werden helemaal zenuwachtig van elkaar, en begonnen toen over ‘wat heb jij een mooie mond’ (Heleen) en ‘wat heb jij mooie ogen (Peer). Toen begon Peer over ‘vingeryoga’ en moest Heleen verschrikkelijk giechelen en een onduidelijk verhaal over klaarkomen en yoga te houden. Die twee leken niet meer te weten dat er ook kijkers waren. Ze zaten maar te draaien op die stoelen. Heleen kreeg allerlei verkrampingen in haar gezicht waar ze geen geep op had. Ze wilde dat Peer ook naar New York kwam, ze vond het heel interessant, die toneelwereld, waar ze weinig van wist. Peer op zijn beurt wist niks van Heleen.

Nou. Daar zit je dan naar te kijken, en dan denk je waar kijk ik nou naar.

Heb jij dat ook wel eens. Ben jij een voyeur? Of ben je voortdurend zelf het middelpunt? Ik denk het laatste. Ik ben meer toeschouwer van aard. Ik moet echt met heel veel moeite uit de tent gelokt worden. Eerlijk gezegd vind ik mezelf als onderwerp totaal niet interessant, en dat heeft niks met valse bescheidenheid te maken.
Maar goed. Een roman hè. Dat is wat. Hoe schrijf je? Waar? Kun je de rust vinden? Ik probeer me een voorstelling van je te maken, Arthur, schrijvend. Zit je dan als een gek te tikken, voorover gebogen? Weet je al snel waar het heen moet, of is het een ramp, dat proces? Bij mij wel. Het doet soms gewoon letterlijk pijn. Dan moet er iets verder. Dan heb ik een aantal personen bij elkaar die ‘iets moeten’, vreselijk.

Ik ben ook met een boek bezig. Ik ben al een flink eind. Maar ik laat het nu even voor wat het is. Je hoopt dat het moment van de goddelijke gave komt.

Maak je een constructie, of begin je gewoon? Wat ik dan heb, met dat schrijven, is dat telkens denk: Wat wil ik nu eigenlijk zeggen. En dan weet ik het niet. Eerst denk je dat je het weet. En dan weet je het weer niet. Of dan blijkt het niks te zijn.

Laatst zat ik met een vriend en een vriendin in het Amsterdamse restaurant Dauphine, waar iedereen komt (het was mijn eerste keer, maar je kent mij, ik kom nooit ergens) en toen ging het erover dat een roman pas goed is als je het in één zin kunt omschrijven. Dat hoor je wel vaker. Dat als je bij wijze van spreken bij Pauw & Witteman zit, je dat met één intrigerende zin kunt neerzetten. En dat iedereen dan naar de winkel holt. Die vriend en die vriendin zijn ook bezig met een boek, en zij kunnen dat inderdaad, dat zinnetje. Nou vind ik van anderen ook altijd dat ze in één zin zouden moeten zeggen waar hun boek over gaat. Maar van mezelf vind ik dat niet. Ik kan het ook nooit. Ik begin dan aan een langdradig verhaal, dat dit er in zit en dat, en dan zie ik die blikken afdwalen en dan vind ik het wel best zo. Zoek het maar uit, denk ik dan. Lees het dan maar niet, eikels.

Kun jij in één zin vertellen waar je boek over gaat als je bij Pauw & Witteman zit? Ik heb je toen gezien trouwens, tegenover die imam, of wat was het. Je deed het goed. Maar dat ging over je vorige boek, non fictie. En dit wordt een roman. Of vergis ik me, is het eigenlijk je leven waar je het over hebt. “Zo, mijnheer Van Amerongen, waar gaat uw leven over in één zin?’ Of nog sterker: ‘Waar gaat het heen?’

Volgens mij wordt dat wel een lekker boek, van je. Lijkt het soms een beetje op Under the Vulcano? Vertel maar eens in één zin waar dat over ging. Ik las het boek twee keer, ik zag de film, en ik dacht: zo’n iemand wil ik ook worden: Een dronken man met een wit pak en een hoed, wankelend in een vijandige Zuid-Amerikaanse omgeving.
Ergens in mijn leven heb ik besloten dat ik dat toch niet wilde worden en toen heb ik geen druppel meer gedronken.
Die fles op die omslag van je boek, zeker sterk spul. Drink je nog veel, op je leeftijd? Stop er toch mee, man, het sloopt je.

Joost, uit een regenachtig Holland. Het heeft de hele nacht geonweerd, de treinen rijden nauwelijks, er begon gisteravond een hete wind te waaien. Het schijnt dat vrouwen daar opgewonden van raken. Dat zeggen ze tenminste. Bah, wat een vieze praatjes, ik begin echt zo’n ouwe kwijlerd te worden.

***

Ha die Joost,
godverdomme, nou je het zegt, het omslag van Paranoia Paraguay heeft wel wat weg van Fear and Loathing in Las Vegas. En inderdaad, het wemelt van de moffen in mijn nieuwe boek, wat is daar nou weer mis mee? Ik kan toch moeilijk een boek over Paraguay schrijven zonder wat anekdotisch materiaal over Mengele en Bormann. Jammer dat ik je de achterkant niet heb meegestuurd, daar vliegen een stuk of wat sierswastika´s voorbij. Daar moet je voorzichtig mee zijn, die worden zo uit hun context gerukt en dan hangt de joodsche schrijver uit Oeteldonk weer aan de bel bij het CIDI, en dat moeten we niet hebben, Joost. Herinner je je nog al dat gedoe rond Pieter Waterdrinker – toffe peer trouwens – omdat hij de burgemeester van Zandvoort in een roman een joodje had genoemd? Ik bedoel maar, het wemelt bij jullie van de van de tere zieltjes. Hier niet, allemaal gaucho´s, na de rodeo gezamenlijk op bordeel en als de beschaving echt te ver weg is nemen ze een tapir, een gordeldier of elkaar. Beetje spuug in de klauwen en hatsekiedee, daar doen ze hier echt niet moeilijk over, ies koeltoer señor.

Pero Bueno. Ik had een ouderwetse elpeehoes in gedachten bij Paranoia Paraguay, je weet toch, dan kocht je een plaat zonder er naar te luisteren. Een nakend wijf hielp vaak wel. Ik doe niet aan seks in Paranoia Paraguay, er is wat crackhoerenbezoek en de hoofdpersoon laat zich een keertje leegslobberen door een snorremans, uit verveling. Ik geloof dat er niet eens gerukt wordt in het boek, dat moet ik effe checken. Voor seks moet je bij Marcel Möring zijn, of bij www.Blacksonblondes en andere gevolgen van de slavernij.

Nu we het toch over blondjes hebben, je hebt het vaak over die Heleen Mees zeg, dat lijkt mij zo iemand die heel hard krijst: ” wat doe je nou, viezerd”, als je je pink in haar poepertje steekt. En zeer zeker ook geen slikkertje, zoals het plebs het zo treffend kan uitdrukken. Wat dat betreft, Joost, kan je beter homo zijn, die lusten er wel pap van. Bij Peer Mancini moet ik ook niet aan seks denken, eerder aan sloten jenever in die hele vieze alcoholistenkroeg op de Nieuwmarkt, De Vriendschap.

Ik heb geen idee wat voor genre PP is, dat zal me ook mijn reet roesten. Dat strijken van zinnetjes, goed dat je daar over begint, daar word ik altijd kotsmisselijk van, daar heb ik geen geduld voor. Die Rif-tapir hebben we de vorige keer al gejonast maar wat te denken van eerder genoemde Marcel Möring, die doet trouwens net of hij joods is terwijl hij er uit ziet als een katholieke turfsteker, ook weer zoiets. En die Roosenboom, die er uit ziet als de mannelijke versie van Geert Mak, dat is dan weer zo iemand die nooit eens een knerpende wind laat. Bah bah. Een echte droogneuker. Geeft hij eigenlijk nog les op de Schrijversvakschool, de Schoevers voor pennenlikkers, typisch zo´n plek waar je niet dood gevonden wilt worden. Doet me denken aan de Spinazie-academie, maar daar liepen vroeger wel lekkere vieze meisjes rond die je met een reep chocola kon paaien. Ook erg is die wufte poedel van het NRC, die Bassie, zelfde laken een pak: verbale diarree zonder dat er ooit eens een keer een lekker harde sintel in zit. Geef mij maar lekker A Punt Moonen, De Braziliaanse Brieven van August Willemsen of Heere Heeresma, of – als het heel hard regent en dat doet het nu in Asuncion – Dik Trom, dan weet je waar je aan toe bent.

Wat het geheim van de smid betreft: ik heb een jaar veldwerk gedaan in Paraguay, zonder schoonschrijven. Dan komt er wel eens een pikketanessie voorbij, of kabouterpost, of een temeijer, you name it. De Oktoberfesten hier waren een aanslag op mijn lever, ik zat op gegeven moment tussen 2.000 zwetende Lederhosen in, bij temperaturen van 39 graden. Dat was in Colonia Independencia, waar Heer Dokter Mengele nog heeft gewoond. Goed, de afgelopen vijf maanden stond ik droog omdat ik moest schrijven, behalve de vrijdagavond want dan mag het van De Onuitsprekelijke Naam. Allaahf!

Ik sta dagelijks om 4 uur op en ga dan met Paula banentrekken in het Olympisch Zwembad van de exclusieve Saksen-sportclub, die is 24/7 geopend. Ik heb dus geen rugpijn, ouwe. Om 7 uur ga ik dan naar Nationale Bibliotheek in Asuncion, waar ik de hele dag blijf werken, met tussendoor wat gratis pornosurf en loeren naar schoolmeisjes die leren hoe een atlas werkt. ´s Avonds als het effe kan om 9 uur naar bed. Vroeger liet ik de honden drie keer per dag een half uur uit, maar dat hoeft niet meer want die schijten nu in de tropische tuin. Ik moet dan voor het donker eerst nog al die drollen stukspuiten met de tuinslang, maar dat doe ik met liefde. Met de pups gaat het goed, dank je.

Tsja, waar gaat mijn boek over?

Bij Joop van Tijn moest ik altijd binnen tien seconden zeggen waarover mijn volgende reportage ging. Wist je dat Joop een meester op het floret was? In zijn nadagen mocht hij eens van zichzelf (en als een kind zo blij) met de Tour de France mee. Zelden zulke bagger gelezen, hij presteerde om in de eerste alinea´s twee verschillende taxichaffeurs te quoten. Van de doden niets dan goed, maar dat vind ik onzin, dan kan je ook Henri Knap, Peter Knegjens en Jacques Gans met terugwerkende kracht gaan bewieroken.

(Kuch) Paranoia Paraguay gaat over volstrekte zinloosheid van het bestaan, beste man, over het dunne draadje tussen waan en werkelijkheid en het schemergebied tussen goed en fout. Zware kost, wat u zegt, en daarom heb ik het opgevrolijkt met junglenazi´s, bananenrepubliekjoden, Mennonieten, de nodige hoeren dus en de onvermijdelijk drank en druks, nietwaar?

Wil je trouwens tegen niemand vertellen dat ik leef als een monnik, dat is schadelijk voor mijn imago.

Nu moet ik als de wiedeweerga naar de tuin omdat Gata op de muur staat te janken, in de stortregen, en ze durft niet naar beneden.

Volgende keer meer seks, ik vind dat trouwens best wel een eng onderwerp hoor, ik moet daar eens goed voor zitten.

Besos, Arturo