Arthur van Amerongen was enkele keren in Iran voor reportages. De winters waren erg. Wel werd er veel geflirt. Een land waar alles stiekem moest. Over ontmoetingen in een ski oord, de Iraanse lente en hoe het leven daar telkens niet is wat het lijkt.
-door Arthur van Amerongen-
Een visum aanvragen was een tijdrovende kwestie, zo midden jaren negentig. De wachtkamer van de Iraanse ambassade was niet erg uitnodigend, met vergeelde agitprop en een dode plant en een typische lucht, iets tussen geronnen zaad en koolsoep. Ik weet niet wat het is met die ambassades van dat soort landen, altijd droefenis troef, of het nou om Syrië, Irak, Algerije of Libië gaat. En altijd die non-descripte knevels in slechtzittende pakken die maar wat geheimzinnig zitten te doen en ’s avonds op kosten van de Profeet op bordeel gaan in ’s Gravenhage en anders wel een schandknaap uit Moldavië ontbieden. Ik had de nodige sympathieke reportages gemaakt over de Hezbollah – hoeveel stront kan je hebben in je ogen – en dat gaf vermoedelijk de doorslag.
Teheran lag er treurig bij. Kale boompjes, iedereen in het zwart, bitter koud. De hotelkamer was dan weer stinkend heet, dat heb je ook vaak in Polen, dan is het al lente, maar dan toch nog de boel flink opstoken, het zal wel met een bepaalde opvatting van gezelligheid te maken hebben. Ik had een waslijst van onderwerpen opgesteld en die moest ik aan een snorremans van een naargeestig ministerie laten zien. Er bleven drie onderwerpen over: het huis van Khomeini, het mausoleum van Khomeini en het winterpaleis van de sjah. De dagen sleepten zich voort, ’s avonds was er helemaal niets te doen, en het vreten was erbarmelijk. De scampi’s uit de Kaspische Zee kwamen mij de neus uit, en bovendien moet dat spul zwemmen, en met Farsi-cola is dat onbegonnen werk. Alles was van een ontstellende somberheid, ik heb mij nog nooit zo eenzaam gevoeld, en het is lastig rukken bij een televisie vol blèrende mullahs. Algerije in de winter was me ook een pak ellende, maar daar kon je tenminste nog ongebreideld pastis, wijn en bier slempen, en vroeg of laat zat er dan wel een pokdalig animeermeisje aan je knie te sjorren. Maar goed, het kan mij niet treurig genoeg zijn (soms ondernam ik met de Nederlandse Spoorwegen wel eens dagtocht nummer 53-B, Zoetermeer dus, en dan ging ik daar de hele dag in een winkelcentrum blikjes bier zitten te drinken in een snackbar vol werkloze inteeltkoppen) en niets schrijft lekkerder weg dan een troosteloos land. Dat probleem had ik altijd met die gidsen van Dominicus. Die man vond elk land leuk, overal waren ze gastvrij en gul (Schotland, Israël) het eten was overal lekker (Joegoslavië, Schotland) en merkwaardige gebruiken werden als folklore omschreven (de uiteenlopende geheime diensten in het Oostblok). De Volkskrant heeft dat ook, van die jubelende stukken over fietsvakanties in Noord-Duitsland, dat gelooft toch geen hond! Maar goed, de mens wil bedrogen worden, ze gaan hun gang maar. Ik hou niet zo van die opgeklopte vrolijkheid, geef mij maar een goor rotland, dan ben ik in mijn element.
Iran dus. Ik ben er nog een paar keer geweest na die eerste treurige kennismaking, en toen viel het eigenlijk wel mee. Ik had een netwerkje van Iraanse fotografen en journalisten, en kwam op allerlei feesten terecht in het noorden van de stad. Dan kochten die vogels een of andere Bromsnor om en die bewaakte de boel, voor wat het waard was. Binnen stroomde het bier uit Turkije en wodka uit Azerbeidjaan, en men rookte tevreden opium en in een paar gevallen heb ik een XTC’tje gedropt. De hobbezakken van de dames gingen aan de kapstok, en daaronder bleken allerlei onvermoede zaken te zitten.
Het grappige van Teheran is dat ook de christenen, zoals de Armeniërs, die Mohammedaanse prêt-à-porter moeten dragen, en niets is geiler dan flirten in Teheran. En gevaarlijk ook. Ik ontmoette in een ski-oord nabij Teheran, een Frans-Iraanse juffrouw, een ex-stewardess. Nu mocht ik daar helemaal niet komen van de eerder genoemde snorremans, maar ik had de taxichauffeur, mijnheer Reza, wat poeplappen toegeschoven en die reed met gevaar voor eigen leven naar de verboden zone.
De hele chiqueria van Teheran liep daar, het barstte letterlijk van de lekkere wijven, waaronder dat meisje die in Parijs had gewoond en nu haar zieke moeder moest verzorgen in Teheran. Enfin, ze reed met mij terug in de taxi, voetjevrijen en nog meer van dat soort onschuldig gedoe. Je mag dus alleen maar met je zus of je esposa in de auto zitten, als de zedenpolitie je dan oppakt krijg je zweepslagen of erger. Klink geil maar is het waarschijnlijk niet.
Ik zette het meisje keurig bij haar thuis af en ze vroeg of ik die avond niet bij haar langs wilde komen. Dat leek me een leuk verhaal voor Vrij Nederland en ik zei ja.
Terug in hotel Lale belde ik met een glas drinkyoghurt in de hand een bevriende fotograaf en legde hem het verhaal voor. Die begon te vloeken en zei dat ik werd afgeluisterd. Wat bleek nou, was er net in die tijd een Duitser gearresteerd die een vleselijke relatie had gekregen met een Iranese juffrouw. Enfin, de doodstraf en wat dies meer zij, veel touwtrekken tussen de Assaholla’s en de Duitse regering en Berlijn heeft die Günther uiteindelijk voor een astronomisch bedrag vrijgekocht. Geld is bij mij nooit het probleem, ik had destijds gewoon mijn oom Otto Wolf von Amerongen kunnen bellen, God hebbe zijn ziel. Maar dat was me dus wel even schrikken, dat verhaal.
Ik ben er ook nog es hartje zomer geweest, en toen heb ik een prachtig verhaal geschreven, getiteld de Iranese lente. De kranten konden schrijven wat ze wilden, ik bezocht wat popconcerten, een internationaal filmfestival en kwam alleen maar de alleraardigste mensen tegen. Opnieuw dus dikke poep in de ogen.
Een jaar later braken er studentenrellen uit, met veel doden, en ik trof een ontredderde stad aan. De basij, in naam de bewakers van de Islamitische revolutie maar in werkelijkheid niets anders dan fascistische falanges, scheurden op motoren door de stad en zaaiden dood en verderf. Nu dus ook weer. Een paar verlichte hoofdredacteuren die ik een jaar eerder had geïnterviewd, waren in koelen bloede doodschoten. Het ging van kwaad tot erger, in de afgelopen tien jaar. Nu moet ik denken aan al die aardige mensen die ik in Iran ontmoette, en hun hopeloze strijd tegen die godverdomde baardmannen. Man man, wat heb ik er als zogenaamde deskundige toch vaak naast gezeten: Libanon, Gaza, Iran, Algerije. Elke keer dacht ik – en schreef ik – dat het daar goed zou komen. Hoe naïef kan een mens zijn?
Iran was heel bijzonder. Ik ging 30 jaar geleden met Magic Bus overland naar India.
In Turkije was ik al eerder een paar maanden geweest. het begon al bij de grens Turkije Iran, dit was een ander land, hier hoefde je geen grapjes uit te halen. Sommige grenswachters zagen eruit alsof ze je met liefde aan flarden schoten. Onmiddellijk na de grens bij de eerste tussenstop waren ze er, vrouwen in zwarte burka’s. Het werd aangeraden geen hotel in Teheran te nemen wegens gevaar voor beroving maar naar Mashad te gaan en daar op een camping een huisje te huren. er liepen heel vervelende mannetjes rond in Teheran die dingen wilden als geld wisselen, je uitscholden, bedreigden etc. We moesten ook eten en gingen een restaurant binnen, er was een Franse vrouw bij ons en we werden verzocht de zaak te verlaten want vrouwen konden daar niet eten, dat kon dus op de mensa van de universteit. Het was nog in de tijd van de sjah en er waren elke 40 dagen opstanden. In de bus naar Mashad stapte er een jonge Iraniër in de bus die vroeg of we wilden tekenen tegen de sjah. nou liever niet dacht ik, ik wil hier wel levend uit.
In Mashad viel het wel mee op de camping er was zelfs illegaal alcohol te krijgen. Op weg naar Afghanistan passeerden we een plein waar honderden mannen geknield zaten en er liepen bewakers tussen die er flink op los mepten. Wat dat voorstelde wist ik niet, nu denk ik dat het gearresteerde Koerden waren. Bij de Afghaanse grens wachtte een nieuwe verrassing nl. een tentoonstelling. In vitrines hingen voorwerpen zoals laarzen met holle zolen waarin onnozelaars wat drugs (soft) Iran binnen wilden smokkelen. Wat is er met die mensen gebeurd vroeg ik en iemand wees naar een hokje aan de overkant. daar stond een gebouwje en iedereen die met drugs betrapt werd werd daar zonder proces ter plekke gefusilleerd.
In het stadje voor de grens zaten de inwoners de hasj met handen vol op te eten, maar een buitenlander werd bij de grens meteen afgeschoten met de minste hoeveelheid hasj. Het was wel heftig Iran, staatsgevaarlijk toen al. De bevolking op een paar fanatici na was wel aardig maar de hele sfeer was heel beangstigend. Dat was 30 jaar geleden al zo onder de sjah, nu zal het de hel wel zijn.
Met plezier gelezen, Arthur… Dank.
Toevallig verscheen Maurice de Hond op de TV toen ik die zin over zweepslagen las. Nou ja, toevallig.
Waarom wil ik mij niet met de islam bemoeien?
Mooi en heel eerlijk stuk, Arthuurke.
Mijn complimenten voor je intellectuele en ethische reuzenkloten.
Mooi verhaal, Arthur.
Troost je, Arthur.
Inkeer is iets waarvan niet te voorspellen valt wanneer zoiets je overkomt.
Ten tijde van dat opgefokte moslim-zootje, hier in Nederland, dat Salman Rushdie-poppen in de hens stak, was voor mij de maat vol.
Dit zou nooit meer goed komen.
Ik kan me nog levendig de VPRO reportages herinneren over de tijd dat de Sjah was verdreven. Slechter dan onder de Sjah zou het nooit kunnen volgens allerlei betrokkenen en kenners in die tijd.
“Ach ja, en dat die religieuze fanaten erbij betrokken waren, ach dat was maar zijdelings”
Hoe kan een mens zich vergissen.
Mooi stuk. Grappig ook.
Wat je schrijft over naiviteit deed me denken aan die Luyendijk met z’n boekje ‘t zijn net mensen. Met dat verschil dat Luyendijk niet in staat is te begrijpen dat de reden dat de berichtgeving uit die gebieden niet klopt hijzelf is. Het zijn de journalisten die in onzin geloven en daar documentaires over maken.
Ik heb die naive berichtgeving altijd als heel erg bedreigend ervaren, want veel mensen nemen dat allemaal voor waar aan. Wat dan weer gevolgen heeft voor hun beoordeling van hoe bepaalde landen met de dreiging van Iran en Islamistische fundamentalisten omgaan.
Is de heer van amerongen niet een van de pro(l)(f)eten van de antisemitsche multicul club die alleen maar op Israel kan zeiken omdat tot recentelijk zeiken over joden niet bon-ton was?
Iets moet bestaan.
Lees ik nu dit “Dan kochten die vogels een of andere Bromsnor om en die bewaakte de boel, voor wat het waard was. Binnen stroomde het bier uit Turkije en wodka uit Azerbeidjaan, en men rookte tevreden opium” Arthur van Amerongen
Lees ik vanochtend “Iedereen bewaakte iedereen, de gouvernante bewaakte het jonge meisje, de hospita bewaakte de inwonende student, de chef bewaakte zijn ondergeschikte, en de politie bewaakte zowel de bewaakten als de bewakers. Behalve als het een losbandig iemand uit de hogere kringen betrof. Dan werd niet zelden een politieagent voor de plaats van het rendez-vouz geposteerd.” Martin van Amerongen
Ik geloof dat Gerben ergens klokken heeft horen luiden, geen idee waar dit karakter uit de Kameleon het over heeft.
.. Martin en de uitsmijter: “geposteerd die erop toezag ‘dat de overspeligen niet werden gestoord in de bijslaap der rechtvaardigen’ zoals Karl Kraus sarcastisch zei.”
Het gaat over Victoriaans hypocriet Oostenrijk (Wenen) van 100..70 jaar geleden
Nog even over Gerben, de knecht uit de Kameleon. Over welke club heeft die jongen het, het bestaan daarvan was mij tot nu toe onbekend. Ik heb nog nooit bij een club gezeten, tenzij je het Nieuw Israelitisch Weekblad en het Reformatorisch Dagblad tot clubs rekent. De schoorsteen moet roken, zei Martin van Amerongen altijd, in een walm van sigarenrook (Hajenius).
Gerben,
De Heer van Amerongen zeikt over van alles. Over Israel, over de joden, over de moslims, over de Iraniers, over de christenen, en niet in het minst over zichzelf. Dat maakt hem tot een aangenaam persoon. Zouden meer mensen es moeten doen.
/dat terzijde.
Wat Joost zegt. AvA zijn boekie over Israel destijds met plezier gelezen. Dat klopte dan allemaal weer wèl. Niet te somber Arthur.
Mescaline (daar heb ik ook nog mooie verhalen over hoor, uit het verre Mexico, en psylo etc.), Martin was inderdaad gek op Wenen, daar hield voor hem dan ook de beschaving op. Ik heb eens een verhaal over crack op de Zeedijk geschreven voor de Groene, en toen schreef ene Steffie Kouters van de VK: geweldig stuk van Martin! Nou ja. Ja, mensen zoals Martin, daar vind je er niet veel meer van vandaag de dag. God, wat kon je lekker borrelen met die man, en altijd sappige verhalen he.
Joost, het is nog vroeg hier, een frisse wintermorgen met een lekker zonnetje, de schoolmeisjes zijn nog niet gearriveerd in de staatsbieb, maar je hebt mijn dag al gemaakt. Zeiken is zo lekker, alleen als je ouder wordt, schijnt dat minder soepel te gaan, vandaar mijn incontinenitieslip. Oh jee, ik begin alweer te lekken, van alle opwinding.
Arthur, jeweettoch van de vijf uur marathoninterview op MP3 tussen Martin en Karel vhR ? Die kon ook vertellen hoor. Ademloos in de Leidse collegebank, niet voor niks willen missen.
Jaja, dat ware nog es tijden, Mesca. Karel van het Reve, dat soort bestaat ook niet meer, al komt Maarten ‘t Hart in de buurt van zijn gierigheid, of was dat allemaal ironie. Kijk, dat soort communistische gezinnen, de crisisjaren, daar krijg je die humor van, en voeg daarbij een goede scholing, en klaar is Kees. Zelfde geldt voor mijn achtergrond, gedegen calvinistisch, opgegroeid in een oerwoud van boeken. En een flinke dosis gekte. Tegenwoordig zijn schrijvers keurige ondernemers – een Zwagerman – het glijdt en het glijdt maar en laat dus ook nooit een spoor achter. De commiezen van de Nederlandse letterkunde.
Hahaha, hhhummm, Maarten ‘t Harts gierigheid is b e s l i s t geen ironie. Als student was hij te zuinig om te stoken in de winter (”dan studeerde ik met een muts op en een trui aan in de kamer, ja, veel bezoek kreeg ik niet want men vond het wel koud in Leiderdorp…”), rookte niet, dronk niet dus hij hield van zijn hongerbeursje nog geld over ook en maar een enkele vriend neem ik maar aan
Van de boekenmakers van vandaag weet ik niet zoveel. Ik hou het bij de oudjes – ja daar hoor je ook bij -. Een Bomans, een Piet Bakker, Ina vd Beugel, en Venedikt Jerofejev wat is het toch jammer dat die dood is. En de mokerkrachten die je door je lijf voelt gaan als je Tertullianus leest, foei foei…
En een enkel webschrijverke natuurlijk.
Groet!
Ja, Mesca, dat zijn nog es schrijvers. Bestaan die lui van de Vrekkenkrant nog, dat was zogenaamd ironisch, met al die theezakjes aan de waslijn, tv kijken bij de buren, en in de winter in een jutezak zitten. Bah. Ik kreeg van een Nederlandse vriendin hier een stapel boeken in mijn moers taal, die heb ik in twee dagen uitgelezen. Springer bijvoorbeeld, ik moet zeggen dat het wel beklijft, het is wat deftig, met af en toe een goeie vloek, maar verhaal technisch klopt het wel. En ik lees graag over tempoe doeloe, wat hadden we het toen goed he, voordat die gemene Nips kwamen, en die engerds van een Soekarno en een Soeharto. Vraag maar aan Oltmans. Die zag ik vaak in een knellende korte broek door de Warmoes struinen, op zoek naar wild. Lachen! Oh ja, Een Zwervend bestaan van Bob den Uyl zat er bij, zeer lezenswaardig, en Het diner van Koch. Ik vond al die clichés wat vermoeiend, al die voor mij althans herkenbare types, maar daar lees je wel overheen. Wel erg modern en aktueel allemaal, moest denken aan de jochie in Engeland die vermoord werd door twee kids, en nog wat van dat you tube gedoe. Maar goed, het was een page turner.
Arthur van Amerongen zegt:
25 juni 2009 om 15:17
” Tegenwoordig zijn schrijvers keurige ondernemers – een Zwagerman – het glijdt en het glijdt maar en laat dus ook nooit een spoor achter. De commiezen van de Nederlandse letterkunde.”
Mij uit het hart gegrepen, Arthur.
Zwagerman openbaarde zich met zijn semi-intellectuele praatjes bij vriendjes Pauw en Witteman en M. van Nieuwkerk van DWD als een gladde commerciele middle of the road-aal en als een slappe zak , die daar niet vaak genoeg kon slijmen: “let wel, ik beweer niet wat wilders zegt.”
Mooi gezegd, Napoleon! Ik zag net dat Abdelkadir, je weet wel, de Rif-tapir, nu over zielige kindjes in Gaza schrijft, betaald door Oxfam. Dat tranentrekken in Beiroet destijds heeft hem kennelijk geen windeieren gelegd. Dat gepriegel met zijn Nederlands, Joost – die is nu naar de borrel van de Bezige Bij hoor – vindt dat erbarmelijk, en ik sluit mij daar geheel bij aan. Ab dacht: wij weten nog niet genoeg van de zielige kindertjes in Gaza, ik kak er nog een kekererwtenkeutel bij, in die grote subsidiepot. Enfin, surf naar Oxfam en amuseer je. Ook al weer zo een paling in een emmer snot: nooit eens een grapje over Allah en Mo, geloofsbroeder Rushdie niet steunen, kortom een enorme schijtbak. Brrrrrr, ik krijg er de rillingen van, in het tropische Paraguay
Springer is een Geheimmtip, dat is waar. Maar ik mag jullie globetrotters allemaal graag lezen. Harm Botje, Joris. En iemand die al bijna is vergeten, Hans Werner. Per ezel door Griekenland. Daarin staat een loepzuivere analyse van het Griekse levenstheater, vermomd als café. En waar meneer de journalist dan wel allemaal over schreef, dat wilden de Syrische snorremanzen van de geheime dienst in de trein dan weer graag weten. En hoe je Kerstmis kunt vieren op je hotelkamer met een vaag rondlopende Zorba de Griek daarbuiten voor de conversatie.
Maar goed. Ik moet m’n auto in de prak nog kwijt voor het nieuwe kwartaal, dus ik brei er een eind aan.
Fijn weekeinde, Mesca, het was aangenaam verpozen met U! Rij voorzichtig, denk aan Joost.
Sinds Zwagerman het in Buitenhof had over de “tot bourgeoisie gestolde kaste van beroeps-linksisten” kan hij bij mij niet meer stuk.
Dat is inderdaad een puntje voor Joost, Ron. Zwagerman is de kwaadste niet, maar het is allemaal zo braaf. Maar uiteindelijk is het allemaal goed bedoeld, ik heb alleen een probleem met schrijvers die alle genres uit proberen, ik vind dat, hoe moet ik het zeggen, zo deftig.
Arthur, deftige mensen vind ik altijd van die normatievelingen. Alles doen wat de leider doet, zichzelf zo vaak níet zijn dat ze een totaal andere identiteit aannemen, een die rustig mee-extremiseert als er een bevriend staatshoofd het te hoog in de bol krijgt want er is toch geen controle en zoo veeel behoefte. Zo is Joost den Andere toch niet?
Ron, Joost is een angry young man gebleven, dat herken ik in hem. Hij is lekker zichzelf gebleven, hij was vijftien jaar geleden net zo’n raar koekoekskind als ik bij de Groene Amsterdammer. Maar goed, laat ik voorzichtig zijn, hij is er nu effekes niet, hij zit op de borrel van de Bezige Bij, of de Hannesende Hommel, hoe heten al die clubs. Deftig is per definitie fout, net als netjes en keurig. Daar werd ik vroeger mee om de oren geslagen. Wees nou es netjes, Arthur! Ach, je kent het wel. En als ik aan mijn moeder vroeg, als 5-jarige, waarom moet ik elke dag een schone onderbroek aan, dan zei mama: stel voor dat je een ongeluk krijgt, en in het ziekenhuis zien ze je onderbroek vol strepen. Goed, nu loop ik vol, effe naar de majorettes koekeloeren hoor. Zo weer terug.
Arthur, ik begin nu een patroon te zien. Jij hebt bijvoorbeeld Frans in je eindexamenpakket gekozen om dezelfde reden dat je nu steeds de majorettes even moet bezichtigen. Heb ik gelijk?
Alles in het nette hoor, Ron! Dat spreekt voor zich, nietwaar? Maar ik moet zeggen, het is hier wel een feest, al die drumbands, de dansmariekes etc. De vrijwillige ballingschap valt me soms zwaar, maar er zijn lichtpuntjes.
Arthur van Amerongen zegt:
25 juni 2009 om 19:19
Ik moest even goed lezen, maar Arthrur heeft het hier over ‘onze’
Joost en niet over kameleon Zwagerman die op 15:17 beschouwd wordt.
Andres, er is maar ene Joost, en dat is mijn baas, die nu effe naar de borrel van de Hannesende Hommel is. Sorry voor dit pijnlijke misverstand.
Arthur, eerst “deftig is per definitie fout, net als netjes en keurig” en nu “Alles in het nette hoor, Ron! Dat spreekt voor zich, nietwaar?”. Je schrijft briljant, maar het moet ook rijmen hoor!
Arthur van Amerongen zegt:
25 juni 2009 om 20:51
Oh Arthur, ik had even niet begrepen dat de verhouding zo uitgesproken hierarchich was. Krijg je betaald voor je bijdragen?
Wat ik zie is dat Joost je als een goede vriend beschouwd.
Andreas, het is hier allemaal liefdewerk & oud papier, we doen het, we zal ik zeggen, voor het nageslacht. Dat het niet onopgemerkt zal blijven.
De vrienden van Joost raken vertrouwd, het is een aangenaam inloophuis, of hoe noem je zoiets, vroeger had je die van het JAC, wat is daar toch mee gebeurd? Het is hier aangenaam vertoeven, lekker over boekkies ouwehoeren, deze of gene schrijver, ik kan me lekker scabreus uitleven als ik daar zin in heb. Nou, dat wou ik gewoon effe kwijt!
Het is berewarm ’s avonds, ondanks de fraaie zeilbries op 10m hoogte. Dat zien we aan de wiegende boomtakken.
Dochter(8) kan niet slapen, dus we zappten net even door de kanalen van de satelliet. Kickboxen op Eurosport en de winnaar voorspellen uit de SpierBundelGestalt is nu haar liefste hobby. Tussendoor keken we ook even naar de 25 sexy chicks die op MTV een afvalrace spelen. De prijs bestaat uit $$$ en een inpalmbare sexy sportschooltype dat ook iets in de rockmuziek doet, echt wel vago. Spannende TV, maar we hoefden er niets bij te zeggen. Van die 25 meiden is er overigens één die echt goed is, huizenhoog beter. Ben toch zo bang dat die afvalt door trucs van het white trash… brrrr. (Onvoorstelbaar narcistisch gajes zit daarbij.) Terwijl het allemaal scripted is …. me dombo.
Narcisme tot het gaatje, dat heb je toch niet op de straat in Paraguay ? Dat werkt toch helemaal tegen je ?
Zo. Die letzte.
Godverdomme! Ik had een prachtige tekst, druk ik op een verkeerde knop!
Kudtcomputers! Alles weg, en het ging nog wel over Karel en Martin!
Nou als troost het volgende: Black Lamb Grey Falcon, van Rebecca West. Godverdomme, dat boek is uit 1943 en nog steeds niet vertaald. Dat menske was zo erudiet, het droop er vanaf, dus haar Engels is hondslastig. Zeg niet dat je het van mij heb!
Excuus; hebt, natuurlijk!
mescaline zegt:
25 juni 2009 om 23:57
Jij mot botte es mailen via oom Joost.
Ik heb jou een en ander te vertellen.
@kapotte rits klinkt goed. Ook de stukjes op http://www.theatlantic.com/unbound/flashbks/west/west1.htm zijn de moeite waard… dank.
@bottehond, gooi het maar naar mesc.mescaline at de googlemail.