Joost Niemöller mailde Jan Haerynck met de vraag of het echt waar is dat de ziekenhuizen in België beter zijn als in Nederland. Want dat hoor je toch zo vaak. Jan Haerynck brak onlangs zijn elleboog op vijf punten en kon dus uit eerste hand met een horrorstory komen, waaruit blijkt: Overal het ziekenhuis in, maar nooit in België!
(Heeft u ook ziekenhuiservaringen? Reageer! We leggen een archief aan als het moet.)
He Jan,
Hoe is die? Dat klinkt wel erg frisjes, terwijl het al midden in de nacht is, en ik best moe ben van suf werk, namelijk de doorstreep streepjes van de uitgeprinte versie van mijn boek invoeren in de digitale versie. Zo’n boek komt nooit af.
We horen hier in Nederland niks meer over België. Ik let er nu natuurlijk wel wat meer op, en dan lees ik dat een Belgische patrouille in een hinderlaag van de Taliban is gelopen. Het Belgische leger is bijna niks, heb ik begrepen. Er was, hoorde ik, sprake van dat die paar marineschepen zelfs maar ondergebracht zouden worden bij de Nederlandse marine. Ik denk dat alle Belgische soldaten nu wel in Afghanistan zitten. Daar, ergens in die hinderlaag.
Maar wat als je als Belgische soldaat gewond raakt? Dan heb je het volgens mij toch wel weer goed getroffen, want ik hoor hier steeds dat de Belgische gezondheidszorg beter is als de Nederlandse, dat wil zeggen geen wachtlijsten, veel privéklinieken waar alles kan. Zo hoorde ik via via dat Joanie de Rijke gesignaleerd was in een Botox kliniek aldaar, en dat ze daar aan iedereen zat rond te vertellen dat ze verkracht was door de Taliban. Ken jij dat verhaal? Ik heb het uit doorgaans betrouwbare bron.
In de Nederlandse ziekenhuizen kun je het erg slecht treffen. Wat bijvoorbeeld erg is, is dat je je verhaal elke keer weer opnieuw aan iemand anders moet vertellen, en dat ze je zomaar ergens achter kunnen laten en dan vergeten. Ik weet dit van mezelf (al heb ik nog maar weinig meegemaakt, en was dat ook helemaal niet erg, gewoon een onderzoek naar apneu) en van familie en vrienden. De coördinatie is echt pet, hier. Ik ken verhalen van mensen die na een operatie achterbleven op een gang, nog onder narcose, tja, dan was er even iets mis met de schakel.
Erg is ook als je geconfronteerd wordt met de onenigheid tussen artsen en de verplegers. Die zegt dit en die zegt dat. Toen mijn vader doodging, op de Intensive Care , maakte ik dat mee. En elke dag, echt waar, was er een ander aanspreekpunt. Verder zijn dokters bij ziekenhuizen er goed in je iets te vertellen op zo’n manier dat je er niks van begrijpt.
Ik ben één keer wakker geworden in een ziekenhuisbed. Ik was er dus gewoon voor dat apneu onderzoek (ik had het), maar in de nacht werd mijn bed vanwege plaatsgebrek en een noodgeval doorgeschoven naar een zaal met mannen die een hartaanval achter de rug hadden. Het rook er nadrukkelijk naar scheten. Die mannen lagen elkaar moed in te praten en negeerden mij. Een hele rare manier van wakker worden.
Maar het schijnt dat dat soort dingen in België niet voorkomen. Of vergis ik mij?
***
Joost,
Ziekenhuizen! Het afgelopen half jaar zit ik meer in een ziekenhuis dan in de kroeg. Drieëntwintig weken geleden ben ik -totaal nuchter!- pardoes van de trap bij mijn ouders in Watou gedonderd. Om niet met mijn hoofd te pletter tegen een muur te donderen, heb ik op mijn elleboog gesteund. Totale explosie. Watou ligt in het uiterste zuiden van West-Vlaanderen en in België is er een wet dat je door de ziekenwagen naar het dichtst bijzijnde ziekenhuis moet vervoerd worden. Dat was in mijn geval Ieper -waar de eerste wereldoorlog nog woedt. Gelukkig waren de artsen al op weekend want volgens mijn huisarts waren dat echt heel erge klungels. Hup, een ritje naar Roeselare -waar volstrekt niks over te melden valt. Daar kwam een dandy-dokter -rechtstreeks vanuit een ziekenhuissoap gestapt- mij melden dat ik de ergste breuk had opgelopen die je je maar kunt inbeelden. Vijf breuken! En je kunt er in je elleboog maar vijf breken. Twee dagen later opereerde hij mij. Bijna ging ik de pijp uit want mijn nieren blokkeerden en de hartspecialist stond aan mijn bed om mijn hart te reanimeren. Met helse pijnen ontwaakte ik en werd naar een kamer van vier gereden. Twee hartlijders en eentje die net uit quarantaine kwam omdat hij aan de ziekenhuisbacterie leed, waren mijn gezellen. Doodsbang was ik van die laatste.
En ik maar roepen om pijnstillers. De nachtverpleegster had genoeg van mijn gebel en liet mij lijden. ’s Anderendaags was ik wat op krachten gekomen en schold de soap-arts de huid vol. Dat hielp. Een paar uur later werd ik naar een aparte kamer gebracht. Nu kon ik alleen maar mezelf besmetten.
Weken volgden thuis van niet kunnen slapen, helse pijnen en veel gevloek. Dat slapen is na ongeveer een half jaar verholpen maar de helse pijnen en het gevloek zijn gebleven. In dat Heilig Hartmuseum in Roeselare keken ze naar mijn elleboog en constateerden ze dat het niet genas maar dat het zou genezen. Ooit!
Ten einde raad ging ik naar het universitair ziekenhuis in Gent. Daar kwam ik zoals bij jullie op een wachtlijst terecht maar kreeg ik een échte dokter te zien. Die keek heel droevig naar mijn röntgenfoto’s. ‘Dat ziet er niet goed uit’, sprak hij. ‘Twee van de vijf breuken zijn niet aan elkaar aan het groeien’. Hij was resoluut: nieuwe operatie. Op 3 juli is het zover. Maar hij opereert me slechts als ik met roken gestopt ben. De operatie heeft liefst 60 procent minder kans op slagen als ik blijf paffen. Hang nu vol met nicotinepleisters, vloek nog meer dan anders en ben van 50 sigaretten per dag teruggevallen op zes, zeven. Maar dat moeten er nul zijn. Jezus, dat haal ik nooit. Mag een beetje zelfmedelijden? Sta nu al te trillen en te beven voor de nieuwe operatie en ben vast van plan om morfine te eisen. Word ik zo nog lekker high. Op kosten van de gemeenschap.
Wie ook veel ervaring heeft met de Belgische ziekenhuizen is Jeroen Brouwers. Brombeer Brouwers ontving zonet samen met Jozef Deleu de eerste prijs voor Vlaams-Nederlandse Culturele Samenwerking van onze minister van Cultuur Bertje-huil-maar Anciaux. Elk 25.000 euro. ‘Zo weinig!’, roept Jeroen weer. Zal hij de prijs weigeren? Komt alvast een schotschrift van.
Heb het helemaal gehad met die Brouwers. Wat heeft die in godsnaam gedaan om de Vlamingen in Nederland te promoten? Ja, ons uitschelden voor randdebielen en mongolen en mannen met een haak als arm. Promoten, heet dat dan. Hij heeft er flink aan geholpen dat jullie ons als een surrealistische dikke grens tussen Nederland en Frankrijk zien. Wij kunnen niet schijven, wij kunnen niet lezen, wij kunnen niet koken, wij kunnen niet drinken, wij kunnen niet praten, wij kunnen geen koffie zetten, wij kunnen ……en plegen allemaal zelfmoord. Dàt heeft Jeroen jullie door de strot geramd. Daar vangt hij nu 25.000 euro voor. Van onze minister nota bene. Wat zijn wij een masochistisch volkje. Verdomd, ik word echt boos en heb geen sigaret om weer tot rust te komen. Gaan we samen die Brouwers wurgen, Joost? Mét mijn ene gezonde arm? Niet vergetend zijn rekening te plunderen…..
Zeg Joost en Juan, ik vind het zo knap dat jullie allebei al sinds mensenheugnis droog staan, hoe doen jullie dat toch? Ik zat in een grijs verleden eens 10 dagen in de detox van de Jellinek in Zuid, toen werd ik ontslagen op een vrijdagmiddag, en toen zat ik 5 minuten later alweer te pimpelen in cafe Welling, nou ja, dat is daar om de hoek, maar toch.
Je hebt zin om te kleppen he Arthur? Jan en ik zijn druk aan het werk hoor.
Jij waarschijnlijk ook, maar je doet dit er gewoon tussendoor.
Heb je al een favoriete pub?
Is er al één de baas.
Tegenover me staan een man en een vrouw te zoenen in een boot.
Verder is het effe heerlijk rustig op de site.
O, ze zijn uitgezoend.
de belgische ziekenhuizen zijn uitstekend
ik woon vlakbij maastricht en kan ze vergelijken.
s’morgens naar de dokter, s’middags onderzocht, om vijf uur geopereerd en als het moet de zelfde avond nog in de palliatieve zorg……..
Niks wachtlijsten nie……
karel martel
en nog gratis ook, zeker? 2300 euro betaalde ik voor veertien schroeven en platen in mijn elleboog. Cash!
Nou, mijn ex Tanja was chirurg in het AZM, en daar beunden heel wat specialisten uit België bij. Ik maakte een reportage over chirurgen en volgde een Belgische orthopeed. Man man, dat was me toch een slager! Nou hebben orthopedisten toch al weinig aanzien bij de andere specialisten, maar deze kon er wat van. Die zaagde een been af in een paar minuten, het bloed droop van de muren. En die man gewoon meezingen met de radio he. Dat been kwam weer door het roken, Jan, ben je al gestopt? Wat nog veel erger is in België: de supermarkten. Die hebben keurig alle prijzen afgesproken, dat kan gewoon in België. Zeker drie keer zo duur als Nederland, en 21 keer zo duur als Paraguay. Maar dat lees je nooit in de burgerlijke pers.
oei, oei, ik doe het straks ook met een orthopeed. Als die mijn been maar met rust laat. Al acht sigaretten, Turos. Acht teveel. Morgen zeker geen enkel want moet naar mijn dokter en dan mag ik niet uit mijn bek stinken en moet ik het laten uitschijnen dat ik al lang gestopt ben. Extra aftershave!
Zeg Joost, doe es niet zo flauw, ik heb potjandrie net mijn manuscript ingeleverd, nu gaat alleen de correctrice er nog over heen. En jij, he? Dus laat mij ook effe jammen, toe nou.
Zeg, voordat het alleen maar over ziekte en dood gaat – zo ongezellig vind ik altijd – hier een tip van Tuur. Mijn lijfblad hier is de Aktuelle Rundschau, een enigszins onregelmatig verschijnende Duitstalige krant, laat ik het zo zeggen, ze streven naar eens in de twee weken. Ik dacht, dat is leuk voor de visite van Joost, dat ze bijvoorbeeld de prijzen in de supermarkt alvast kennen. Nou, daar schrik je van! Ik had het even over België zoëven, tel uit je winst. Sommig fruit is hier duur, dat komt uit Brazilië namelijk, of uit Argentinië. De Indiaan hier spit elke dag de cassave/manioca uit de grond en dan zit de dag er op, dan gaat hij slemperen in de hangmat. De Jezuiëten destijds zijn – zo kennen we ze- met moestuintjes begonnen maar ja, als de Indiaan niet wil, dan wil die niet he.
http://www.aktuelle-rundschau.com/Serviceleistungen/Verbraucherpreise.shtml
En als er nog iemand een hut wil kopen, bij een betrouwbare Pruis:
check das mal aus!
http://www.aktuelle-rundschau.com/AR-Immobilienanzeiger/index.shtml
Ik heb de dood al eens in haar oog gekeken. Dat oude uitgeleefde wijf lag tegenover me toen ik weer bijkwam op een mij toen onbekende afdeling. “Zo? Hoe lang moet u nog?”, flapte me er uit. De DOOD zei niets en sloot haar oog.
Is het waar, Jan, dat in België de huisartsen nog met hun tas vol medicamenten op huisbezoek gaan n.a.v. een opgelopen griep? Ik ving zo iets op van een trotse Vlaming in den vreemde. Hier moet je als eenzame lijer maar rillend op de fiets maar naar de DA drogist, zo word ons geadviseerd per telefoon…
Argentinische Kartoffeln kg 0,22
Wàt ‘n land!
Wij hebben d’r hier ééntje.
Heeft ons tot nu toe jaarlijks 20.000 euro per kilo gekost.
ja, professor, de huisartsen komen dag en nacht op huisbezoek en spuiten je tegen een griepje in met antibiotica én epo om weer op krachten te komen.
Brouwers en Deleu staan pagina-groot in de vlaamse kranten en likken elkaars kont. Heb nadat ik Brouwers lichtjes in vn aanpakte zijn vriendjes over mij heen gekregen én om mij beter te kunnen verdedigen zijn hele oeuvre herlezen. Deze ochtend schildert brouwers zichzelf af als ‘vlamingenvriend’. Pardon? Wat hij over de vlamingen schreef was puur volkerenhaat. Als wilders dat zou zerggen over ons, stapten we -terecht- naar de rechtbank en staken strooien poppen van hem in brand
verneem net dat er een belgische militair gewond is geraakt in afghanistan, als de grote strijder maar niet in een belgisch ziekenhuis terecht komt en lekker in zijn vakantieland verzorgd wordt
Ik wens de auteur van bovenstaande een snelle beterschap. Als genezing lang duurt is het misschien slim om eens te kijken, naast natuurlijk de door de arts vorgeschreven medicatie, naar wat oudere volksmiddelen voor het helen van breuken. Zo komt er uit Zwitserland de Arnica Montana, die in tincturen en zalf verwerkt wordt, om de huid mee in te wrijven/masseren. In de westeuropese traditie is er de smeerwortel, die gekookt en ingedikt op de huid onder/in compressen wordt aangebracht. Ook in Bioforce van Dr Vogel is Arnica verwerkt.
Hoewel ik niet zo geloof in hoge verdunningen die in de homeopathie gebruikt worden, zijn de (oer)tincturen en de zalven op kruidenbasis zeker werkzaam en als je een beetje open minded arts hebt, zou ik dat zeker met hem bespreken, of anders even op internet zoeken naar een arnicazalf of tinctuur.
Voor wat het waard is uit de pen van een leek.
dank je heer neree, bespreek het met moijn arts, straks heb ik een grondig onderzoek in het uzgent voor mijn operatie, sta nu al te sidderen en te beven en heb dringend een sigaret nodig om te kalmeren, helaas, mag niet, toch stiekem er vandaag ‘nog maar’ twee opgestoken
Jan, sterkte. Misschien een tip, die ik bij het ter tandarts gaan mezelf heb aangeleerd: vraag jezelf af, “doet het nu pijn?” Als het absoluut eerlijke antwoord “nee” moet zijn, is er dus niets aan de hand. Als het wel pijn mocht doen, dan weet je ook zeker dat dat maar heel kort is, zover zijn ze wel in de medische wetenschap.
Een mens lijdt het meest
aan het lijden dat hij vreest
maar dat nimmer op komt dagen
en meer is dan God hem te lijden geeft.
Vijf uur binnenste buiten gekeerd in het uzgent. Uiteindelijk anderhalf uur bij specialist gezeten. Zegt alles recht voor de raap. Wat kan lukken, wat niet kan lukken. Zware operatie en merg uit mijn heup gaat in mijn elleboog. Twee uur operatie. Hoe beter ik ben, hoe langer ik in het ziekenhuis moet blijven. Op het uzgent heb je alleen éénpersoonskamers of tweepersoonskamers. Ik bestelde al een éénpersoonkamer met internet-aansluiting. Over drie weken kan ik weer typen met tien vingers. O.a. door peperdure geluidsgolven los te laten op mijn pols. Gloednieuw maar er zijn testen op dieren uitgevoerd en het werkt prima. De firma is zeker van zijn zaak: ‘Werkt het niet, geld terug’. Als die arts me niet kan helpen, blijf ik over de hele wereld met een lam handje zitten. Overigens, operatie is van 3 april tot 10 april uitgesteld wegens te veel werk van mijn kant. Mag nog één week vijf sigaretjes roken. Hij vond het fantastisch dat ik al zoveel verminderd was maar het moet naar nul. Een kerel naar mijn hart. Zouden de Belgische ziekenhuizen -alvast de universitaire- beter zijn dan de Nederlandse????
Wat een gruwelijke ellende, Jan. Met die ziekenhuizen is het ook zo; als je er in zit kom je in zo’n ziekenhuis wereld en wordt je patient. Dat heeft ook iets geruststellends. Je weet wat je bent. Patient. als iets het slachtoffer denken aan moedigt, dan is het wel een ziekenhuis.
Een operatie van twee uur lijkt me te overzien. Toch heb ik wel wat vragen:
1. Hoe beter ik ben hoe langer ik kan blijven?
2. Uitgesteld tot 10 april?
Volgens mij is vijf sigaretten per dag moeilijker dan nul.
1/ ja, vind ik ook een rare redenering maar als het zeer goed geslaagd is kunnen ze in het ziekenhuis al beginnen met kine, als het maar matig geslaagd is moeten ze daarmee wachten en komen ze dat later thuis doen, maar hoe vlugger kine, hoe meer kans op beterschap
2/ 10 april moet 10 juli zijn, natuurlijk.
Ik voel me zen met vijf sigaretten maar tegen het einde van mijn reisje naar Venetië moet ik op nul komen want de nicotine moet volledig uit mijn bloed zijn. Zelfs nicotinepleisters zijn dan verboden.
3/ Ik stuur je nog prachtige röntgenfoto’s van mijn verbrijzelde arm toe. Misschien kun je er iets mee.
3. Zeker. Met onderschrift graag. Wat we zien en wat het betekent. Maken we daar een aparte draad van.