Arthur van Amerongen en Joost Niemöller hadden het wel even gehad met die correspondentie. Zoveel viel er bij nader inzien ook niet te vertellen over dat overspel. Bottehond vond echter vort met de geit. Dus daar zijn we weer, met een extra leuke aflevering over een blonde waar de naam van kwijt is en vuile roddels over het kogelvrije vest van Arnold Karskens waar Arthur van Amerongen niet blij mee is. En het laatste woord over Joanie de Rijke, de penisknijper van de Taliban.

He Arthur,

Onze correspondentie zou toch over overspel gaan? En nu gaat het al over wat lekkere wijven zijn en wat niet. Dat heeft er natuurlijk niks mee te maken, behalve dat de verleiding overal is. Je hoeft de tv maar aan te zetten en daar is de verleiding al. Met die Katja heb ik ook niks, dat je het maar meteen weet. Die hese stem. Ze is geloof ik een vriendin, of was, van die andere, die blonde, ook al met van die lippen, hoe heet ze. Ik zag ze eens samen bij die hippe pizzeria in de Pijp, waar alle bekende Nederlanders komen. Hele strakke spijkerbroeken met van die gaten erin. En dan van die reten en die opkruipende truitje en heel hard praten, allemaal bedoeld om mij bij m’n vrouw weg te trekken. Die vrouwelijke bokser was er ook bij. Hoe heette die blonde nou? Vroeger MTV. Ik heb haar nog es geïnterviewd en toen vroeg ik haar of ze wel es een boek las. Werd ze me toch een potje boos, terwijl het gewoon een pesterige vraag was, over dat boek. Later ging ze ook voor BNN, zo’n hele blonde, haar moeder heeft een lingeriewinkel in Den Haag. Ze heeft iets hards in haar gezicht. Ze is helemaal niet aardig. Goh, ik kan echt niet meer op haar naam komen. Zie je,

Arthur, wat worden we oud. Word jij oud in Paraguay? Hebben ze daar wel bejaardentehuizen?

Trouwens, nu ik het toch over vrouwen op tv heb (laatst ook Agnes Kant, mijn God, over haar schreef een reageerder op GeenStijl: “Agnes heeft een nieuw kunstgebit wat iets te groot is uitgevallen. Ze kan er nog niet zo goed mee praten, maar schreeuwen gaat prima.” Het zijn niet mijn woorden hé?), er is hier in Nederland veel te doen over ene Joanie de Rijke. Ze is een journalist voor het Belgische mannenblad dat deze week Erica van Tielen op de cover heeft, ‘de mooiste presentatrice van Vlaanderen.’ Het schijnt dat Joanie verkracht is door de Taliban. Maar daar heeft ze dan ook weer fantasieën over. Ze heeft er een boek over geschreven en ze is de hele tijd op de tv.

Ik weet niet zo goed wat ik hiervan moet denken. De oorlogscorrespondent Arnold Karskens schreef een verhaal over haar in De Pers dat het allemaal heel erg was, met die verkrachting, enzo, maar ze zat ook in Pauw & Witteman en toen had ze het er niet over. De reacties op de site van Pauw & Witteman zijn niet mals over deze kwestie. Zo schreef ‘Henk’: “Dit is echt een vrouw die de weg kwijt is, ik denk zo nodig een goede beurt nodig had, maar met die lelijke kop dat nergens kreeg, …dan maar naar dat soepjurkvolk, moet ze gedacht hebben, want die kijken niet zo nauw, die pakken zelfs een kameel als ze ff niks anders hebben.” Maar ‘Frits’ schreef juist weer: “Brrrr wat zijn er toch een hoop mensen met rare ideeën. Ik vind het altijd een beetje vreemd dat mensen leed van een ander moeten bagatelliseren. Misschien omdat ze zich er niet werkelijk in durven te verplaatsen. Of gewoon te rechtlijnig denken, te weinig lezen om conclusies te trekken of hun conclusies maar op een punt kunnen laten uitkomen.” Ja, zo kun je er ook tegenaan kijken.

Henk en Frits, twee werelden.

Wat vind jij Arthur? Ken jij haar? Hoe komt ze op je over?

Misschien heeft Karskens wel gelijk. Hij is de stoerste journalist die ik ken. Aan de andere kant schijnt hij nooit teveel risico’s te nemen. Ik was es op een feestje van de Revu. Lang geleden. En toen hoorde ik dat hij voor een reportage naar de Millingenbuurt in Rotterdam was, voor een week, waar hij iedere dag met een kogelvrij vest rondliep. Geen risico’s, zoals ik al zei.

Die oorlogscorrespondenten kennen elkaar allemaal trouwens. Jij bent toch ook zo’n iemand geweest? Ik niet hoor. Ik ben geen held. Linda Polman is ook een oorlogscorrespondente, of zoiets dan, ook niet bang. Ze kent Arnold Karskens ook, al hebben ze nu ruzie, dat weet ik dan weer via via, maar die schreef in de NRC weer een recensie over dat boek van Joanie dat je denkt nou nou nou… Linda Polman schreef dit: “In de nacht nadat hij haar voor het eerst verkrachtte, delen de Nederlandse journaliste Joanie de Rijke en Talibaan-commandant Ghazi opnieuw een slaapzak. ‘Hij laat me voelen hoe opgewonden hij is,’ schrijft De Rijke. ‘Zijn vingers sluiten zich met kracht om mijn vingers zodat ik ongewild in hem knijp. Minuten later trekt hij mijn hand van zijn penis af. Ik begin te begrijpen wat hij wil duidelijk maken. Hij is zo hitsig als wat, maar probeert zich uit alle macht te beheersen. Op slag verdwijnt mijn haat. Dit is zijn manier om spijt te betuigen.’”
Ik weet niet wat ik hiervan moet denken. Misschien is dat wel een vrouwending. Nu gaat iedereen natuurlijk dat boek kopen, dankzij Arnold Karskens, die ze vast goed kent uit de oorlog. Hoe zal zijn vrouw thuis daarover denken, dat Arnold die Joanie kent? Want dat is hoe dan ook wel een vrouw dat je denkt tut tut ho ho, helemaal in de oorlog voor P-Magazine, en dan die lange blonde haren, en dan zitten ze in zo’n hotel, whisky op tafel en dan komen de verhalen.

Vertel mij wat.

Ja, mijn gedachten gaan met me op de loop. Arthur, dat is misschien niet zo netjes van me. Want ze is wel verkracht. Of toch niet? Jij hebt altijd een goed gevoel over die dingen, zeg me hoe het zit.

We moeten het ook nog over Jan Smit hebben hè. En die Yolanthe. Ik had daar nog een hele theorie over. Namelijk dat het allemaal in scène is gezet om de Telegraaf te spekken en de TROS. Teveel mensen hebben belang bij deze maar uitdijende kwestie, inclusief die twee zelf. Dan komen ze weer bij mekaar en gaan trouwen en dan verdienen de bladen daar weer aan en zij ook. Maar nu blijken op het internet al veel meer mensen dat te vinden. Dus laat maar.

We hebben het bijna alleen maar over onsmakelijke mensen. Zoals die blonde van wie d’r moeder een lingeriezaak heeft in Den Haag. Jij weet vast wel hoe ze heet. En dat plant zich dan maar voort, om met Wilders te spreken. Bah.
Je vriend Joost.

***

Lieve Justine,

Ik word een beetje verdrietig van de gemene dingen die je over onze gewaardeerde collega Arnold schrijft. Dat heb jij toch helemaal niet nodig, het is onbetamelijk en ik vind dat echt beneden jouw waardigheid. Arnold is een held, hij is de Nederlandse Martha Gellhorn. Ik vind hem stilistisch stukken beter dan, ik noem maar iemand, Jan Tromp. Arnold is goudeerlijk, totaal niet ijdel, hij doet alles belangeloos en strijdt onvermoeibaar voor de goede zaak. En denk maar niet dat je je in Nederland populair maakt met de jacht op stokoude Nederlandse oud-SS’ers. Ik ben hier nu al bijna twee jaar op zoek naar dokter Mengele – in dit stadium kan ik nog niets kwijt over mij klopjacht, dan wordt mijn baas in Tel Aviv boos – en denk maar niet dat ik enige steun uit Nederland krijg, ik word gewoon doodgezwegen. Ja, ok, het CIDI heeft mij een overlevingspakket gestuurd met ingeblikte hummous van het merk Telma, en onze nationale Joodsche schrijver heeft aangeboden mijn boek “Ik en Mengele, het ware verhaal” te spookschrijven, maar dan heb je het ook wel gehad.

Ik vind het lief dat je mij oorlogscorrespondent noemt, maar dat is gewoon te veel eer. Je weet hoe bescheiden ik ben gebleven, gewoon een boerenkinkel van de Veluwe. Jouw veer in mijn bips kietelt een beetje, niet echt onaangenaam maar ik ga er van giechelen en dat staat zo meisjesachtig, lieve Justine.

In Brussel: Eurabia (20 drukken inmiddels, pas vertaalt in het Urdu, Jiddisch en Perzisch) schrijf ik trouwens het volgende:

“Ik was een opportunist. Omdat ik nu eenmaal het Midden-Oosten als specialisatie had en er woonde, kwam ik in oorlogen terecht. Ik viel van de ene in de andere verbazing, en meestal onvoorbereid met mijn neus in levensgevaarlijke situaties. Ik werd op de been gehouden door drank en eerzucht, maar vaak twijfelde ik aan de edelheid van mijn motieven. Serge van Duijnhoven schreef in het essay ‘Neo-vulturisme of de esthetiek van de horror’:
‘Je als een gier op de slachtoffers in conflictgebieden storten, is een beroepsomschrijving waar de meeste reporters met een beetje relativeringsvermogen zich wel in zouden kunnen vinden. Een zekere dosis “neo-vulturisme”- of: onbeschaamdheid – is misschien wel even noodzakelijk voor een conflictreporter met ambities, als een natuurlijk, instinctmatig talent voor timing, drama en geluk.’

Ik was echter geen trotse roofvogel maar een laffe angsthaas, die niets te zoeken had in oorlogsgebieden. Niet eens een held op sokken, hooguit een dronken Kuifje met ADHD. ”

Nou jij weer. Ik zit trouwens gewoon te snotteren als ik die tekst teruglees, zo ontroerend! Wat Linda Polman betreft: je kent de Bende van Vier toch wel: Cees Nooteboom, Teun Voeten, Linda en ik? We besloten gezamenlijk op te stappen bij Atlas omdat de uitgeverij de honderdste verjaardag van Cees vergeten was! Daarom vind ik het zo mooi dat hij de afgelopen week die prachtige prijs heeft gekregen. Ik las een quote van hem op internet, toen hij het grote nieuws net gehoord had: “En nu de Nobel-prijs!”

Hij had net opgetreden in Australië, voor 2000 uitzinnige jonge schaapherders, Cees schijnt daar helemaal cult te zijn. De piloot kwam tijdens de terugvlucht naar Cees en las de telex voor. Daarna begonnen alles passagiers te zingen: Zo’n goeie hebben wij nog niet gehad’, en “So ein Tag, so ein Tag”. Cees natuurlijk een kop als een boei, niks voor hem al die aandacht, maar uiteindelijk heeft hij alle passagiers een handtekening gegeven, in hun menukaart, en aan een jong meisje gaf hij zijn zijden rode sjaal, die hij nog van Liesbeth had gekregen toen hij 80 werd. Cees is een Mensch, een groot Europees schrijver, en daarbij wil ik het laten. Respect!

(Ik hoorde trouwens dat Cees Dam een Panthéon aan het bouwen is, speciaal voor Cees, in Den Haag. En Mullis mag er niet in, niet eens verticaal!)

Tsja, onze Joanie, de reïncarnatie van Hotlips. Goh, weet je nog, Mash, met Alan Alda en Elliot Gould? Die douchescène, dan zat je in de gymzaal van de scholengemeenschap, alleen maar te wachten op die paar seconden, op het moment dat de manschappen dat douchescherm wegtrekken. Je ziet niks, dat is het mooie, maar later toen Mash op video stond ben ik die scène nog eens beeldje voor beeldje gaan verkijken, en verdomd, je ziet haar tepelhoven!
Ik had nog nooit van Joanie gehoord en ging haar daarom maar eens goegelen. Wat klinkt dat vies hé, iemand goegelen. Alle hits verwijzen naar de Sandokan-affaire, daarvoor bestond Joanie niet, terwijl ze toch dik in de vijftig is.
Joanie deed me ook een beetje aan die ouwe Franse films, van Angélique, vaak zond de Avro die uit, op zaterdagavond, daar bleef je voor thuis, dan liet ik het flipperen in snackbar Het Hoekje gewoon even voor wat het was. Dat waren nog eens tijden, Justine, zo broeierig, dat komt nooit meer terug. Er waren grote negerslaven, er waren Arabieren, woeste piraten: niets bleef onze blonde heldin bespaard.

Wat die Angelique toch allemaal met mijn jongenslichaam deed, man, man, dat werd een stomende chemische fabriek. Je had dan wel een stijve maar de zaadlozing bleef nog uit, die pret liet nog even op zich wachten.

Ook merkwaardig is dat ik nog nooit van dat Belgische lad-magazine had gehoord, terwijl ik toch in Brussel heb gewoond. Wie heeft nou die 150.000 eurootjes opgehoest, weet jij dat misschien. Ik las ergens dat uitgeverij De Geus heeft moeten schokken maar dat kan ik me niet voorstellen, die hebben echt geen nagel om de reet mee te krabben. Jij moet deze duistere affaire tot op de bodem uitzoeken, de reputatie van het hele journaille staat op het spel, Justine.

Wel vreemd dat onze Arnold geen afstand heeft genomen van Joanie, zouden die twee.., je moet er toch niet denken.
Ik denk zelfs dat Joanie de poet verdeeld heeft met de baardjes van Club Med Talib, of ben ik nu paranoia?

Welke blonde botoxkop bedoel je, er zijn er zoveel, en ze hebben vaak geen eens een achternaam: Tooske, Linda, Erica, you name it. Er zijn mannen die op Agnes Kant geilen. Nou, ik mooi niet, ik vind dat een hele enge juffrouw, in het Spaans noem je zoiets een “bruja”. Uit betrouwbare bron weet ik dat ze van de Grote Leider niet eens even over Kukident mocht keuvelen met leden van de Partij van de Arbeid, gewoon effekes in de wandelgangen. Jij valt op haar omdat ze eigenlijk Duits is, ie sabie toch, gab. Ik ken trouwens heel veel mannen die geilen op brilletjes, dat moet zo’n meisje die ophouden in bed, ken je dat?

Of ik oud wil worden in Paraguay, vroeg je mij. Jazekers, of beter gezegd: ik wil oud worden in Zuid-Amerika, het liefst in een paalhut (bah, weer zo’n vies woord) aan de kust van Brazilië. De kans bestaat natuurlijk altijd dat Paula mij straks niet wil verzorgen, nou, dan neem ik voor 100 euro in de maand toch een koffiebruine dame die mijn slabbetje omdoet, liefdevol het kwijl uit mijn mondhoeken veegt en de piem en de poep (mooi Vlaams woord hé) wast. En ze legt natuurlijk elke dag een cachaça-infuusje aan hé, een vos verliest wel zijn haren..

Nu heb ik al mijn kruit verschoten, ik kom niet eens meer aan Jan en Yolanthe toe. Ik las trouwens dat onze palingtoffelemoon op het laatste moment hun huwelijksreis had geannuleerd, dat vernam die arme Yolanthe van het reisbureau. Er was dan toch meer aan de hand, kennelijk.

Pero bueno.

Het is nu de Dag des Heeren, 11 uur in de ochtend, de pups verkennen de tuin, Paula leest in bed een Spaanse vertaling van die Zweedse thrillerschrijver, je weet wel van die trilogie die 13 kilo bij elkaar weegt. En dan mag je nog van geluk spreken dat hij voortijdig het ondermaanse heeft verlaten, anders kwamen er nog 14 delen bij. Waarom ga jij geen thrillers schrijven trouwens, dat doet onze bard van de Brabantse diaspora (laatst schreef ik in een groot stuk voor El Pais – over Spinoza en zijn invloed op Marcelo Möring – iets over deze of gene augurkjesman, en toen zei Paula: in Spanje zouden wij dat antisemitisch noemen, en zij kan het weten want Isabel en Ferdinand zijn nog verre familie van haar. Trouwens, wat is er nou weer verkeerd aan augurkjesman, dat is een nuttig beroep, als je tenminste het juiste zuur gebruikt, daar wordt vaak mee gerommeld naar het schijnt.)

Goed, het is weer stralend weer, na een week regen en een week bittere kou, we gaan zo naar de Chinees om de hoek, Paraiso, daar kan je dus met twee personen buffelen voor 70.000 guaranies (10 eurootjes) en Paraiso is echt stukken beter dan Nam Kee, geloof me. Op de valreep nog een treurig bericht. Wij hebben gisteren thuis verloren van Chili, met 2-0, in het kader van de WK-kwalificatie. We staan nog bovenaan, evenveel punten als Brazilië, maar daar moeten wij volgende week tegen spelen, nota bene in Brazilië. Ik heb het over voetbal, Justine. Ik hoorde trouwens dat jij regelmatig balletvoorstellingen bezoekt in Mokum, samen met Bassie, dat geparfumeerde huispoedeltje van het NRC, klopt dat?

Nou, wij gaan Chinezen, groetten aan je meissie en tot heel gauw he, bolleke, besos

Je Tuurtje
p.s. Schiet mij warempel op de valreep toch nog een Cees-anecdote te binnen. Cees is op tournee in Australië en heeft opgetreden voor een kolkende Nederlandse gemeenschap. Op gegeven moment wordt hij uitgenodigd om op bordeel te gaan, dat schijnt daar heel normaal te zijn. Goed, onze Cees laat zich niet kennen en even later staat hij een bordeel vol met…schapen! Onze Homerus kijkt een beetje bedremmeld maar gaat toch overstag.
’s Lands wijs, ’s eer, nietwaar. Hij snuffelt wat rond en pakt een schaap in zijn armen. Beginnen al die cowboys toch te lachen, echt, ze komen niet meer bij. Stottert Cees: “mmaaar, jullie zeiden nog dat het hier zo normaal is.
“Jawel, mijnheer Nooteboom, maar u hoeft toch niet de lelijkste te nemen!”