Al die bewegende beelden met Theo van Gogh helpen ook niet. Joost Niemöller ziet zich weer eens op de weegschaal staan en schrikt zich te pletter. Dat leidt tot uitwijdingen, dat spreekt. Arthur van Amerongen denkt eerst dat het erg is, maar dan ook weer niet, zodat hij over hamburgers begint die je de hele dag zonder problemen kunt eten. Ja hoor.

Op IJsland hebben ze inmiddels hun laatste Big Mac versnoept.

J:Ach, Arthur, wat liep onze conversatie de vorige keer danig uit de hand niet? Ik dacht nog, daar hoor ik niks meer van. Je begrijpt, daar werd ik niet blij van. En nu weet ik al niet eens meer waar het over ging. Ik verdring dat soort dingen, maar de depressie sloeg wel toe. Dat uit zich dan in het eten van grote hoeveelheden voedsel, en dan met name de lekkere dingen, zoals koeken, Mars repen, toetjes zoals chocolade truffel taart, en bij het eten veel frites, o, o, wat ben ik toch een eikel. Stond ik vanochtend op de weegschaal en wees het cijfer 107 aan. Dat is een moment van diepe zelfhaat. Ondertussen zie ik maar de hele tijd die bewegende beelden van Theo met zijn niet meer door bretels bij mekaar te houden pens, dat alles dan begint te lillen, en dan denk ik; daar ga ik dus ook heen, allemaal mijn eigen schuld. Jij hebt daar door aanhoudend heroïnegebruik natuurlijk nooit last van, al tikken die glaasjes dit en dat natuurlijk weer wel aan.

A: Het is de leeftijd, de teleurstellingen, de verzengende hitte, de drank, de onwillige huisdieren, een Spaanse verloofde, kortom: de tropenkolder. Man man, ik weet niet eens meer waar het over ging. Wie was Alzheimer ook alweer? Goed, vandaag gaat het tenminste weer eens ergens over. 107 kilo is best veel, ben je dan helemaal naakt en kan je de pielemuis dan nog zien bungelen, als een dood vogeltje, ergens onder een kwab? Je bent vrij rijzig zei Stan, dus het hoeft niet direct rampzalig te zijn. Je hebt die moddervette acteur, die lult daar heel makkelijk over in de vrouwenglossies. Ik bedoel niet Thomas Acda, die naam kan ik niet eens optikken, met die meerstemmige Nederlandse cuntry-muziek. Gedverdemme! Ik ben al een aardig poosje van de heroine af, daar werd ik inderdaad niet al te dik van. Maar na je veertigste Joost, wangbangbang, dan vliegen de kiloos er aan. Ik ben nu bijna 50 en weeg meestal rond de 78.5 kilo. Nou zwem en wandel ik veel en ik zweet me rot, het blijft nu een week of wat rond de veertig graden. Maarrrrrrr….. Ik ben verslaafd aan guarana, je weet wel, dat besje, waar die Oostenrijkers zoveel geld mee hebben verdiend door dat zogenaamd door de Red Bull te snipperen. Het is de nationale frisdrank, twee liter doet een paar duppies, het is mierzoet, vergelijk het met Exota. Ik drink daar echte sloten van weg, dat gaat toch gevolgen krijgen voor mijn goddelijke lichaam. Ik eet vaak op straat verschroeid vlees, en empanadas, zeg maar pasteitjes, eet bakken met ijs en heel veel chocola van het merk Cadbury. Nu snap je waarom die kookrubriek eventje slapende is. Ik eet enkel nog bij den Aziaat, bamisoepjes, maar daar wordt je niet dik van. Wel eens een dikke Chinees gezien? Goed, lieverd, wat gaan we aan jouw gewicht doen, voor je ontploft?

J:Ik weet wie je bedoelt, die dikke acteur, ik kan ook niet op zijn naam komen. Was het niet Jack… Wouters? Die was laatst nog op de tv en toen zei die dat die zo’n hekel had aan Zwitserland omdat ze daar die regisseur hadden vast gezet, die… nou kom, je weet wel wie ik bedoel, waar we het laatst nog over hadden, die. Maar goed. Vetzucht, Arthur. 107 kilo. Vanochtend stond ik op de weegschaal en de hele dag blijft dat cijfer in mijn hoofd staan. Ik zag mezelf laatst op een tv filmpje en toen zag ik dat ik hele dikke dijen had. Gatver! Ik vind dik echt vreselijk. Het maakt je zo dom. Ik bedoel: Het oogt dom. Zichtbaar is met die dikte het gebrek aan zelfdiscipline. Gekke mensen zijn soms heel dik en soms dun, daar is weer geen peil op te trekken. Hier vlak bij me is een open inrichting, dus dan krijg je er goed zicht op. Ben jij dat wel eens geweest, 107? Vast niet. Gisteren was ik even uit eten en toen had ik dus die chocolade truffel taart genomen, met slagroom. Ja, waarom doe je dat dan. Dat zijn de beslismoment waarop je compleet verkeerd beslist. Het ergste is vrouwen die het goed met me voorhebben, althans die me een fijn gevoel willen geven, die komen met nootjes aanzetten, of koeken, ongevraagd, echt waar, ik lok dat uit. Wat zou dat zijn hè, die vraatzucht in het diepste van jezelf zit dat, een vreetmonster, dat schreeuwt en daar heb je dan één fractie van een seconde geen weerstand tegen en dan is het al gebeurd. Kijk en dan kun je wel zeggen zwemmen en zo, maar dat soort dingen doe ik heus wel, wandelen, fietsen, urenlang. En dan heb ik dus… honger! En dan wil ik een goedmakertje. Dat woord las ik net in de Telegraaf. Mensen hadden uren vast gezeten in een trein bij een ingestorte bouwput. Zonder eten of drinken, dat stond er nog bij. Maar de volgende ochtend zouden die mensen een ‘goedmakertje’ krijgen. Ik krijg allerlei wellustige ideeën bij dat woord, die ik hier maar niet op zal schrijven, want we krijgen al klachten van de reageerders, dat het soms te smerig is, met plaatjes van kutten en hazelippen, dat kan echt niet, schijnt.

A: Ik vond die plaatjes ook vies, vooral die van die hazelip, en dan is er dus wat aan de hand. Dikke mensen kunnen ook leuk zijn hoor, kijk naar een John Goodman, die toneelnegert in de PvdA-fractie, Winston Churchill, Orson Welles, Ton Elias. Enfin, je vertoeft in goed gezelschap. Je moet gewoon accepteren dat je een Gargantua bent, een Holle Bolle Gijs. Je moet je gewoon overgeven, Justine, je laten gaan. Nu zit je steeds met dat schuldgevoel als je weer eens schaamteloos hebt zitten schrokken, dat schiet ook niet op hoor. Wat vindt je verloofde er eigenlijk van? Kijken jullie vaak samen naar La Grande Bouffe, Big Night, Babette´s Feast, the Cook, the thief , his wife and her lover? Met enorme zakken chips op schoot, dozen chocola, hele salami´s? Wil je eigenlijk wel afvallen, wat is het je waard, wat is je streefgewicht, lieverd?

J: Ja, 90, dat is dus 17 eraf. Nu heb ik vanavond dus zitten roerbakken met rijst, maar ja, dan weer wel twee borden, en dan daarna nog twee keer vla, van die dubbelvla uit zo’n pak, maar wel zonder suiker stond erop. Je zal zien dat het niet werkt. Ik ben hier best wel wanhopig in hoor. Het is moeilijk uit te leggen. Kijk, als anderen te dik zijn; kan mij wat schelen. Een dikke vrouw, prima, niet overdreven natuurlijk, maar ik ben echt niet van de precieze vormen. Maar bij jezelf voelt het als zwakte. Het is pure walging soms. Dan zie je jezelf per ongeluk in een spiegel, zo een in de lift, en dan til je je hoofd een beetje scheef en dan zie je ineens een nooit eerder geziene vetlap opkomen links bij je nek. Het is ook het idee dat het steeds erger wordt en dat je er niks aan kunt doen. Ik ben trouwens ook enorm gefascineerd door meisjes met die vermageringsziekte. De walging die ze bij eten voelen, en de overtuiging dat ze vreselijk dik zijn, terwijl ze bijna sterven van de honger. Zelfbeelden, heel interessant. Terwijl ik toch helemaal niet gebukt ga onder de zelfhaat of zoiets, of extreem onzeker zou zijn, niets van dat alles. Overigens kan mijn vriendin zich daar ook behoorlijk aan storen hoor, aan die dikte van mij, ik bedoel ja, die kan mij dan ineens echt zo zien zitten en dan word ik natuurlijk woedend, want waar bemoeit ze zich mee, die dingen.

A: Dit klinkt als een schreeuw om hulp Joost, hier is meer aan de hand, dit is niet iets van de laatste tijd. Het is dat je je nu zo in je element voelt op je eigen blog, tussen allemaal lieve mensen, dat je het nu pas durft op te schrijven. Toen je nog bij de HP zat, had je dit niet aangedurfd. Ik vind dat je er ook wat confronterende zo niet stuitende kiekjes bij moet stoppen van je broze lichaam, bij je emo-blog. Ik voelde me een beetje schuldig vanwege al die sloten Guarana-troep, maar wat jij vanavond alleen al hebt verorberd! Gele vla, een killer! En dan ga je op mij afgeven als ik weer eens een paar dagen aan de drank ben geweest. Joost, je moet je laten behandelen, anders zit je straks bij een of andere Jerry Springershow in een luier, met eerst een filmpje hoe je je huis bent uitgetakeld. Joost, wat kan ik voor je betekenen, ik maak mij zorgen!

J: Ik zal wel eens een tv filmpje waarin een man van 350 kilo in een speciaal getimmerd bed lag. Zijn vrouw had hem verlaten. Ja, hij was natuurlijk niet meer in staat om de liefde te bedrijven. Ik geloof dat zij ook flink dik was, zeg maar de helft. Die man zakte letterlijk weg in zijn eigen vet. Hij had zeer droeve ogen daarbij. Er was hulp aan huis natuurlijk. Hij kon dat bed niet meer uit. Je zag hem denken: Hoe kom ik hier uit. Maar alle wegen naar buiten leken afgesloten. Hij was wel eens afgevallen, hup honderd kilo eraf, maar het kwam er in de helft van de tijd niet alleen bij, maar het ging er ook nog eens overheen, dus dat afvallen was levensgevaarlijk. En maar chips eten, hè, de hele dag door met zo’n zak in zijn hand, en hotdogs en hamburgers. Dat vind ik nou lekker, hamburgers. Het is dat mateloze, dat zwelgen dat me zo boeit. Ik had dat vroeger met roken ook. Ik rookte niet tot mijn 23ste, toen begon ik en ik zat binnen twee maanden aan de twee pakjes. Gewoon geen houen aan. Met drank idem dito. Vroeger had ik dat met seks. Gewoon geen rem d’r op. Het is iets in je brein denk ik, een gevoel dat je op een bepaalde manier altijd maar honger hebt. Het heeft ook te maken met tomeloze nieuwsgierigheid. Wat in zekere zin ook levenslust is, dus het is ook niet perse negatief of zo.

A: Laten we het positief afsluiten, natuurlijk is het levenslust. Overigens heb je hier waanzinnige hamburgers, gewoon op straat, plakje ham er bij, gebakken eitje, de zogeheten Completa. Man man, daar eet ik mijn vingers bij bij op. Zo een enorme bom, keurig in een plastic zakje tegen het druipen, doet nog geen euro, colaatje erbij voor 10 eurocentjes en Tuurtje is helemaal het mannetje. Anders kom je gewoon hierheen, dan gaan we samen afvallen. Geen gele vla meer, dat moet je beloven hoor, maar welke elke dag 4 hamburgers. Het is hier stinkend heet, dat is mooi meegenomen, en dan kom je na een maand terug bij je meisje en dan weeg je 90 kilo, let jij maar eens op. Ik ga je natuurlijk niet alle geheimen vertellen van mijn dieet, maar later schrijven we er een boekje over en dan worden we samen heeeeel rijk, hoor! Smakelijk!

J: Vier hamburgers per dag en geen gele vla, jottem. Ik weet zeker dat ik zo moddervet de terugtocht zal moeten aanvaarden dat ik twee vliegstoelen moet reserveren. Ik stel me nu voor wat het verlangen is dat gepaard gaat met die ongebreidelde vetzucht. Het is, denk ik de drang dat er van je gehouden wordt. Dus ook dat als je er weerzinwekkend uitziet, dat er daar dwars doorheen gekeken wordt door degene die van je houdt. Er is ook dat verschijnsel van mannen die hun vrouw vestmesten. Ook iets van tv, maar toch. Die voeren hun vrouw echt, stukje bij beetje. Dan zit zo’n vrouw op de bank voor de tv en dan krijgt ze een koekje in d’r mond en een zoentje d’r bij. Hij houdt zoveel van haar dat hij alleen maar nog meer van haar wil hebben. Ook is zij zijn persoonlijke project, zijn bezit, die kant zit er ook aan, en zij is, hoe dikker ze wordt, des te afhankelijker van hem, en hoe heerlijker ze dat vindt. Gezond is het niet. En ook oneindig treurig. Maar het is de liefde, Arthur, ik ben eruit, het is de liefde.