Contact!

Niets is zo treurig als de dierentuinen in moslimlanden. Terwijl er in Artis ook dieren zijn die uitsluitend in Paraguay voorkomen. Dit zijn niet de meest gezellige dieren. Er hangt hoe dan ook een zware melancholie over dit onderwerp, mens en dier, de twee zullen elkaar nooit ontmoeten, weten Arthur van Amerongen en Joost Niemöler. Tot op die dag in een afgelegen paardenstal een vijftigjarige neger zijn broek deed laten zakken…

Een typisch dier uit Paraguay

J: Zo, Arthur, zeker retegoed weer daar. Hier strompel je door de herfstbladeren heen, het is donker en voor mijn deur staat een Marokkaans stelletje nu al een half uur ruzie te maken. Het gaat erover dat hij niet mee wil naar iets waar ook haar ex zal zijn. Zij scheldt zacht maar aanhoudend, hij hard en af en toe begint hij te trappen tegen de garagedeur en is het van kanker dit, kanker dat. Het heeft toch iets hopeloos, al die wilde hormonen. Ik kom trouwens net van de wilde beesten in Artis. Wist je dat ze daar in de allertreurigste hokken dieren houden die enkel in Paraguay voorkomen? Ik niet, en ik kom er nog wel eens. Je moet bij het Aquarium achterom gaan, geen hond te zien, het is nog voorbij de papagaaien, wat ook al niemand wil weten. Je vindt hier dieren met bizarre namen. Ik heb er foto’s van gemaakt, anders geloof je het gewoon niet. Sommigen moeten apart gehouden worden, want het schijnt dat ze niks velen. Nu graven ze zich een stuk in en blijven dan strontsacherijnig liggen. Daarbij zijn ze ook nog es bruin gekleurd en hebben ze melancholieke bekken. Dit moet dus de pampa’s van Paraguay bevolken. Ze maken niet eens geluiden of niks. Er was ook nog een miereneter, maar deze liet zich al helemaal niet zien, omdat die volgens de verzorgster net had gegeten en daarna is het weer slapen geblazen. Je vraagt je af waar dit toch allemaal voor moet dienen. Wist je dat je ook wolven hebt in Paraguay? Ik heb hem gezien, een vreselijke zenuwenlijer, nauwelijks te fotograferen bovendien. Dat loopt maar en loopt maar en niemand kan je vertellen waar dit toe dient. Ja, je begrijpt, ik ben vandaag niet vrolijk uit de dierentuin gekomen. En dan nog die Marokkanen voor mijn deur. O, nu zijn ze eindelijk stil.

Leer het dier kennen: Pas op, niet gezellig!

A: Ik zie toch weer een lichtpunt, die medelanders spraken toch gewoon in de taal van Vondel? Je hoeft helemaal niet naar de zoo, je woont er kennelijk middenin. Ik dacht trouwens dat jij op stand woonde. Ik weet alles van dierentuinen, en met name de dierentuinen in de Arabische wereld. Godskolere, dat wil je niet weten, moslims en dieren. Ik heb in Nederland een paar keer meegemaakt dat Marokkaanse kliertjes een zwaan aan het mishandelen waren. Een zwaan! Dat doe je toch niet! Enfin, dan scheur ik het oor af van zo een Mohammedje, en dan zeg ik dat hij zijn vader moet gaan neuken (nik bebek in vulgair takkietakkie) en dan zegt hij dat ik een ongelovige hond ben, en dat geef ik dat jochie toch een doodsschop, en dan doe ik Geert na en dan begint hij met toch te rennen! Never a dull moment, aber das war einmal. Ik heb al jaren geen Marokkaan meer gezien, al schijnen we in Asuncion een of andere hasjhandelaar te hebben en die is dan honoraire consul (kuch), wat dat betreft moet je mijn held Graham Greene er nog maar es op na lezen, zowel The Honoray Consul als Travels with my aunt spelen zich hier af en deels in Rosario in het verre Argentinie, waar die snol van Prins Pils vandaan komt.

Moslims haten dieren! Ja, Burak, het paard van Mohammed, die was ok. Nou heeft die hele oplichter nooit bestaan, dus ik maak me ook ernstige zorgen over het bestaan van ons Burakje. Aan de andere kant: ik heb in Jeruzalem een afdruk gezien van de hoef van Burak, toen hij onze islamitische variant van Lou de Palingboer naar de hemel bracht. Kuch. Moslims hebben ook nooit huisdieren. Typisch. Zelfs geen kat want dat zal wel weer onrein zijn en het neukt niet makkelijk, een kat, vertel mij wat. Schapen, ok, dat is leuk speelgoed voor papa en de zoontjes, die marineren de wollige vrind en flikkeren hem daarna op de grill.

Dierentuinen dus. Ik heb een mega-kater maar doe mijn best coherent over te komen. De dierentuinen van Baghdad, Cairo en Kaboel. In Baghdad hadden ze alles opgegeten vanwege de honger, of gewoon voor de sport. Ze hadden nog een jood in een kooi, die was onrein, en die zaten ze de hele dag te treiteren. In Kaboel hadden ze een blinde beer, stokoud, en dan zaten die Taliebjes dat sneue beest de hele dag met scherpjes stokjes te prikken, ik werd er echt kostmisselijk van. In Cairo, in dat grote park, hebben ze allemaal kooien met honden. Honden! Goed, de entree is een duppie. En dan zie je die kleine kanker-Gippos die honden treiteren, het zijn immers onreine dieren. Man man, ik ga nu effe kotsen in het cybercafe. Moslims en dieren, het is me wat.

Nog een dier uit Paraguay. Schuchter en wreed.

J: Nu je het zegt, ik was eens in de dierentuin van Jakarta. We waren de enige bezoekers. Er was ook praktisch niks te zien. Ze hadden er een paar ezels achter een hek. Wel hadden ze er een Komodo Varaan, wat ik en van de meest intrigerende dieren vond, althans in mijn verbeelding, maar nu zag ik hem dus in het echt, en zelden zo’n nikserig, saai, grauw beest gezien. Ze voerden hem geiten en ongelovige honden, maar daar werd die toch niet vrolijk van. Het voordeel van die dierentuin in Jakarta was weer wel dat je even niet tussen de mensen was. Trouwens, hoe zat het ook alweer met die leeuw van Kaboel, die hadden ze toch blind gemaakt door een handgranaat naar binnen te gooien? Het is duidelijk dat hier het einde van de beschaving wel zo’n beetje bereikt was. Eerlijk gezegd had ik nu gedacht dat jij met een opgetogen opsomming van de wilde fauna van Paraguay aan zou komen, maar dat blijkt dus niet het geval. Wat voor dieren zie je daar dan in het wild? Heb je er ook gieren? Dat vind ik dan wel weer mooie beesten. Maar die laag bij de grondse zoogdieren, die zich ingraven en dan maar blijven zitten, wat moeten we daar toch mee. Je zou ze liefdevol willen toespreken, maar dat leidt meestal ook niet tot enig betekenisvol contact. Het is een woeste eenzaamheid en dan vreten ze mekaar ook nog eens op. Ik lees ook graag de bordjes bij de beesten. Zo stond er bij een plompe vogel met dramatische poten die ook nog eens niet kon vliegen, dat die dag in dag uit over dezelfde paden in Nieuw Guinea liep en dan ook nog eens bijna nooit door iemand werd gezien. En over de Grote Mara, wat, zoals je weet, een dier is van de kale pampa’s van Paraguay, stond: ‘Gezelligheid kent zijn grenzen.’ Echt, ik verzin dat niet, ik heb er zelfs een foto van gemaakt.

Het dier huist in zichzelf.

A: Om nog even op het weer terug te komen, het is al een week veertig graden, en de zomer moet dan nog beginnen. Dat is geen weer voor blanken, zeiden wij vroeger op de Veluwe. Nu mag je dat natuurlijk niet meer zeggen, al hadden wij nog nooit een neger gezien in Ede, behalve dan Pele op de verrekijk. Bij Heracles speelde ook een neger, die Tom van Studio Sport, die met die pruik, dat domme “blondje”, die heeft daar nog een film over gemaakt. Overigens zijn de Veluwenaren genetically challenged, zo ben ik dan ook wel weer, geen zweem van nostalgie hoor. Het barst hier van de dieren. Je hebt bijvoorbeeld het gleufdier, die lopen gewoon in de vrije natuur,en ze hebben een voorkeur voor Landrovers en namaak Chaneltassen. Heel veel gordeldieren, ik heb voor Paula heur jaardag een tas gekocht van gordeldier, die leg je op zijn rug, dan poer je de ingewanden er uit, dat moet wel met die hitte, die beessies zijn erg bederfelijk, hoe zeg je dat. Hartstikke duurzaam materiaal, en het oogt leuk hoor. Verder zijn daar zo de jaguars, de poemas, de piranjaas, papagaaien die mijn fruitbomen ruineren en ontelbaar meer vogelsoorten, wilde zwijnen, anacondaas (ook leuke tassen en schoenen) en de zogeheten nonoos. Die staan op de weg, zijn nogal donker, anderhalve meter hoog naar ik schat, ze dragen vaak een poncho en ze roepen nono als ik met een moordgang op ze af rijdt, in mijn 4×4. Het geeft een boel troep op de weg, zo kan ik je verzekeren.

Het dier kent ook het andere dier niet.

J: Het is duidelijk dat jij je vaak beweegt in heel foute kringen van ex-Duitsers en allerhande Oostenrijkers die rijk zijn geworden in de porno en in de handel van de plaatselijke nono meisjes. Ik zie je al helemaal voor me, glas met tropisch rietje in de hand en maar lekker ballen over de plaatselijke Indianen die allemaal sukkels zijn. Net zoals onze voorouders dat in Indië deden. Foei! Jij vindt dat wel lekker he, de plaatselijke patser uithangen, dat hele neokoloniale dat ik alleen maar uit de boeken ken. Fout. Dus je geeft je meisje een tas van een soort van krokodillenleder. Ook fout. Je veegt je daar het zweet van het voorhoofd, verveeld. Hebben ze daar ook een dierentuin? Ik sloeg vroeger geen dierentuin over als ik in een vreemde stad kwam. Nu bedenk ik ineens; dat zou nog een aardig boekwerk zijn; de wereldsteden, afgemeten aan hun dierentuinen. Heel vreemd waren de reuzepanda’s in de dierentuin van San Diego. Of was het Los Angeles. Je moest in een lange rij staan. Er was speciaal personeel om te zorgen dat je niet te lang bleef kijken. Daar lag die reuzepanda schattig en zeldzaam te wezen, iets aanvretend. Achter glas natuurlijk. Dat bewijst wel dat we met z’n allen behoorlijk gek zijn geworden. Net als die vrouwtjes die zeggen dat de liefde die ze van hun hond krijgen pas de echte liefde is, veel meer als van een man. Hier zit iets toch behoorlijk mis in het brein.

Oh, pampa

A: Wat zijn we weer complimenteus vandaag, Herr Niemöller. Ik probeer er wat van te maken en dan begin je mij daar toch een partij af te breken, het is maar goed dat ik zo lekker in mijn vel zit. In de dierentuin van Barcelona had je vroeger die albino-gorilla, Sneeuwvlokje. Werd ook wel Ronald Koeman genoemd. De pandas in Berlijn, hartstikke saai, en maar knabbelen op die bamboe. Ik vind de zoo van London erg mooi, zoals het hoort, Antwerpen heeft dat ook. San Diego is volgens mij de beste dierentuin op deze aardkloot. Je moet trouwens eens de Camera Obscura herlezen, daar staat een grimmige stuk over dierentuinen, nog steeds erg amusant en actueel. Wij hebben hier een botanische tuin, aan het begin van de vorige eeuw door een Duits echtpaar (of course) ontworpen. Beetje verloederd, daar hou ik wel van. Ze worden gesteund door de dierentuin van Amersfoort, maar dat is niet te merken, al hangt er wel een bordje met Amersfoort enzo. Ik vind Amersfoort drie keer niks, Amersfoort is het grote niks. En elk jaar is er weer dat gesleep met die zwerfkei, het is daar elke dag Groundhog Day. En wie komt er nou helemaal uit Amersfoort, ze hebben er niet eens betaald voetbal.

Goed, de botanico dus. Vorig jaar was een stom kind over het hek van de olifant geklommen en toen is die tot puree gestampt door Dumbo. Krijgt die olifant weer de schuld, dat zal je net zien. Ze hebben hem nog net niet afgeschoten. Oh ja, ik kwam vroeger vaak in de Sinai, in Sharm al Sheik en zo, Nuweiba, toen het nog lekker primitief was. Daar hadden ze een van de mooiste koraalriffen ter wereld. De zionisten hadden dat tot beschermd gebied uitgeroepen, zoals dat hoort, maar na Kemp David kregen de intellectueel uitgedaagde Alibabaas het schiereiland, bekend van de brandende braamstruik, terug. Toen hebben ze driekwart van het rif opgeblazen met dynamiet omdat het zo een pijn deed aan de voeten als je er over heen liep. Dit is echt waar Joost!

Weet je trouwens wat ik altijd erg leuk vind? Als zo een stoere huisvader indruk op zijn vrouwtje wil maken en dan in het safaripark (bijvoorbeeld Hilvarenbeek) uit de auto stapt om die suffe leeuwen van dichtbij te filmen. En dan wordt die mafkees met huid en haar opgevroten, voor de ogen van zijn bloedjes van kinderen. Geniaal!

Op de valreep nog een bericht dat hier net van de telex rolt, over seks met dieren. Het goede nieuws is dat het dit keer geen Marokkaan betreft maar een Amerikaanse negert. Het is uit de Telegraaf!

Een Amerikaanse man heeft drie jaar gevangenisstraf gekregen omdat hij betrapt werd op seks met een paard.

Rodell Vereen (50) mag zich na zijn straf niet meer vertonen in de buurt van de paardenstallen. Ook krijgt hij psychische hulp.

Zijn daad was gefilmd door een beveiligingscamera. Eigenaresse Barbara Kenley vond dat haar 21-jarige paard Sugar raar gedrag vertoonde en merkte op dat spullen in de stal waren verplaatst. Toen ze de beelden terugkeek zag ze hoe Vereen haar paard misbruikte.

Toen Vereen zich dagen later weer liet zien hield Kenley de man net zo lang onder schot met een pistool tot de politie arriveerde.

In 2007 werd Vereen ook al schuldig bevonden aan seks met hetzelfde paard. Toen kreeg hij voorwaardelijk.

De miereneter laat zich nooit zien.

J: Ook ik las het bericht van Rodell Vereen. Het begint er al mee dat zijn naam natuurlijk heel mooi is. Het is een naam als in een roman van John Updike, ook alweer dood. De crux van het verhaal is de voorlaatste zin: Onze Rodell had al eens eerder seks gehad met hetzelfde paard. Arthur; hetzelfde paard! Wat was dat toch met dat paard? Stond dat altijd zo heel speciaal te hinniken en te draaien met die goddelijke kont (man of vrouw, dat wordt ons niet verteld, zoals zoveel niet in dit beelden genererende verhaal) dat de vijftigjarige zich opnieuw niet kon inhouden? Wat vond dat paard er eigenlijk van? Ook Barbara Kenley zie ik voor me. Ze is natuurlijk blond, met opgestoken haar. Ze zit de hele dag te kijken op de beelden op de bewakingscamera. Er is al die tijd niks anders te zien dan paardenkonten. Maar ze weet gewoon dat Rodell op een dag weer langs zal komen. Er bestaat een ondragelijke seksuele spanning bij Barbara. Ze wacht maar en wacht maar. Dan, eindelijk, ziet ze Rodell die zijn broek laat zakken, kijken naar het paard. Hij heeft een enorme kanonsloop. Barbara heef het niet meer. Ze ziet Rodell in het paard verdwijnen. Het paard siddert. Ook Barbara siddert. En dan pakt Barabara dat pistool en gaat dagen zitten wachten tot Rodell weer terug komt. En dan houdt ze hem onder schot. En dan… Terwijl dat paard ondertussen allang weer vergeten is wat er gebeurde. Dat paard laat zich niet raken. Paard is paard. Wat een eenzaamheid al met al.

.

.