Arthur van Amerongen is dezer dagen erg druk met het houden van funkfeesten, het uitvoeren van gevaarlijke reizen naar landen als Bolivia  en binnenkort carnaval in Rio. Dus we mogen in onze handen knijpen met de bijdragen die hier binnenkomen. Wel, hier is er weer een. Arthur en Paula in een woeste bustocht naar Bolivia, waar ze paard hebben gereden, coca hebben gekauwd, en via de bergen van Argentinië, en menig verhaal over Che, weer terug zijn bij de honden. Met extra foto’s.

verantwoorde reislectuur

Potjandriedubbeltjes, lieve Joost, het lijkt wel een eeuwigheid geleden, onze laatste correspondentie. Enfin, ik ga er vandaag es goed voor zitten om mijn spannende Andes-avonturen uit het verre Bolivia en Argentinie voor je op te tekenen, waarbij ik dien op te merken dat ik nog steeds een beurse reet heb van het paardrijden op 4000 meter hoogte, jawel. Jij, lieve schat, weet als geen ander hoe dat voelt, alsof je door 14 Hells Angels bent genomen, op het biljard van MC Amsterdam, bestaat dat nog, ik vond dat die luitjes altijd heel veel goede projecten hadden voor de minderbedeelden en de nooddruftige kindertjes. Goed, waar was ik gebleven. Nadat ik met de professor Sebaz voor 3000 uitzinnige Paraguayanen had gedraaid tijdens de inmiddels legendarische Amsterdam Funk Clinic, vertrok de karavaan naar Bolivia en bleven de blaffende honden achter. Dat gevoel heb ik nou altoos. Had ik al gevloekt trouwens. Vooruit dan: driewerf godverdomme. Ik krijg trouwens mails van de Bond tegen het vloeken, ze zijn verdrietig, temeer omdat mijn ouders erelid waren. Ik heb ze toen maar gemailed dat neuken ook is aangeleerd en dat dat evenals vloeken hoe dan ook enorm oplucht. Alhoewel, mijn trouwe viervoeter neukt zich suf en die heb ik nooit enige seksuele opvoeding gegeven al heb ik natuurlijk mijn eigengereide wijze om het beessie rustig te krijgen, je weet toch. Goed, we pakten de bus in Asuncion nadat ik eerst nog even Mi Luche van A. Hitler had gekocht voor een habbekrats, beroerde vertaling overigens, en togen op naar de Boliviaanse grens. Makkelijk gezegd dan gedaan, ondanks het schamele bedrag van 29 eurootjes voor een dodenrit van 18 uur.

bedrijfscontrole

We reden door de onherbergzame Chaco en  kregen een lekke band. In de bus zaten enkel vrouwen, Amish en Mennonieten en daar heb je niks aan in geval van panne. Jeroen Louis was bang dat zijn kleren vies zouden worden dus wie was er weer eens Jan met de kleine achternaam? Je raadt het al: enfin, ik ben dol op krikken en drie uur later konden we verder. Voor reizen in Bolivia heb je een ware doodsverachting nodig. Je weet dat ik geen cobardo ben, na mijn woeste avonturen in Afghanistan, Irak, Bosnië, Benidorm, Libanon en op de Zeedijk, maar ik scheet zeven kleuren stront in die gammele bus hoor. Vol met kippen, lama´s, uit hun muil stinkende boeren, een dronken chauffeur – puik drankje, Singani – stortregen en gapenden kloven en ravijnen. En dat alles op 4000 meter hoogte, ik ijlde me suf.. Vanwege de zenuwen had ik zoveel coca in mijn bek gepropt – het maandrantsoen van een Bolivaanse boer (al moet ik daarbij zeggen dat die tot mijn middel reiken en dus minder nodig hebben)  – dat ik begon te stuiteren in die zwabberende bus. We hebben toen met zijn allen gebeden en het wonder geschiedde : we arriveerden veilig en wel in Tarija. Tarija is heel beschaafd, doet erg denken aan Andalusïe en dat is dan ook het enige cliché dat je ooit uit mijn toestsenbord zult zien ontsnappen, waarde.  Enfin, gastvrij ontvangen door familie van Lilian, de verloofde van de heer Louis, lange nachtelijke en vooral besprenkende gesprekken met oom Freddy, decaan van de plaatselijke universiteit en ex-fan van Castro, Chavez en niet te vergeten Evo Morales  (bijgenaamd El Pitufo). Prima vent, tio Freddy, nog steeds groot bewonderaard van Che, en dat is jammer. Kijk, Che is nog even minister van Propaganda geweest onder Fidel, maar het kreng hep zich nooit bewezen, net als jouw Geert overigens.  Mijn man is Uribe van Colombia! Genoeg geluld, we reisden verder naar Tupiza waar we als vorsten behandeld werden in Hotel Valle Hermoso, eigendom van de schoonfamilie van Lilial Louis.  http://www.bolivia.freehosting.net/

Bolivia veegt schoner

Weet je wat nou weer kut was? Het barstte er van de Israelische backpackers en daar wordt een mens niet veel wijzer van. Bolivia is spot- en spotgoedkoop maar onze neohebreeëers waren 24 uur per dag schaamteloos aan het afdingen. En maar klagen en klagen. Schwer zu zain a jid. Het gevolg is dat alle Indianen in de Andes nu overtuigd antisemiet zijn terwijl ze nog nooit van Hilter of de Tweede Wereldoorlog hadden gehoord, laat staan van het Joodsche Vraagstuk. Hetzelfde zie je gebeuren in Bangkok, dat inmiddels ook verworden is tot een Israelische nederzetting. Hoe krijg je een boeddhist nou weer antisemiet, het is mij een groot raadsel. Mijn vorige woning in Asuncion stond pal naast de tempel van de Vrijmetselaars en de liberale synagoge, dat moet ik dan weer meemaken. Goed, Tupiza was heel romantisch, je kent Paula, en we hebben veel paardgereden door de canyons enzo, en op zijn tijd een drankje natuurlijk, en die hakken er flink in op die hoogte hoor. Ik voel mijn krachten wegebben Joost, en Paula moet mijn billen insmeren met trekzalf, dus ik brei er een eind aan. Na een ontroerend afscheid van de Louisjes en entourage trokken wij verder naar Salta, in de Argentijnse Andes. Een van de mooiste plekken ter wereld, godverdomme weer een cliché. Wat wil het geval: Salta is Italie zonder Italianen: topwijnen voor nop, waanzinnig eten, lekkere en vooral goed geklede wijven, 60+ mannen met geverfd haar met glanzende schoenen en maatpakken, heel heel veel mannen waarvan ik vermoed dat ze van de Otro Lado zijn doch wel getrouwd, wereldse koffie en gebak, ik ben in 4 dagen 3 kilo aangekomen, lieverd.  Nou, en toen kwamen we weer thuis en toen stonden ze allemaal klaar in de keuken: Jagua, Fabiola, Raya, Gata, Don Tito, Blackie en Ettie (die laatste is niet vernoemd naar juffrouw Hillesum hoor, maar naar E.T. omdat ze zo lelijk was toen ze uit haar moeders doos in mijn handen gleed). Paula en ik zijn toen in huilen uitgebarsten vanwege zoveel liefde en hebben toen een kruiwagen vol biefstuk, hart, lever, zwezerik en wat die meer zij gekocht, voor onze lieve beessies. Vreselijk dronken geworden met oud en nieuw in pub Bohemia, mag verder geen naam hebben, en gisteren eindelijk de laatste van Tarantino op het grootste scherm gezien. De piratendvd had ik al voor de vertoning in Cannes hoor. Nogmaals, ik geloof dat Stannie de Jong dat al schreef, het is de film van het jaar 2009 A.D.. Ik geloof dat het Amerikaanse jodendom weer eens niet tevreden was over de film, er is ook altijd wat. Zet je eindelijk eens wat slechte wraaklustige joden  – bad motha´s – neer die Hitler vermoorden, is het weer niet goed. Nou, ik heb pijn aan mijn gat en jij bent weer helemaal op de hoogte. Hoe is het met Geert? Dag engel van me!

Hieronder nog enkele nagekomen foto’s uit Bolivia met spleten, paarden, dode dieren, vreemde vogels en gewoon met Paula.