Midden in de zomerdip treffen Arthur van Amerongen en Joost Niemöller elkaar virtueel, waarbij ze trachten uit te zoeken hoe het zit met rechtse schrijvers, en daarom met humor, anecdotes, Rauschenbaum en halve zwellingen bij De Slegte. Reageren kan bij Loor.

A: Wat een geweldig verhaal heb jij me daar weer uitgepoept, lieve vriend, over de jaarlijks wederkerende Zomerdip, over Zomergasten en die Aaf Brand Korstjes die zomaar, out of the blue, dat schitterende programma mag presenteren, het Paard als Moderator zeg maar. Denk je dat Aaf, met dat machtige gebit, Bassie Heijne heeft gepijpt om die job te krijgen, die lust er dan ook pap van, en dat heb  ik dan weer uit betrouwbare bron (Joris Luijendijk). Enfin, ik werd zo vrolijk van jouw stuk, dat ik spontaan T.S Eliot ben gaan luisteren op  Joe Tjoeb,

Jij denkt dat ik met zevenmijlslaarzen door het leven bonjoer, in Rio de Janeiro, maar net als Jan M. heb ik ook mijn momenten van twijfel hoor, dat ik dood wil en zo, je kent dat wel. Goed, effe naar oom Eliot luisteren en klaar is Kees. Ik heb trouwens jouw allerlaatste roman gelezen, die had er zes weken over gedaan met de stoomboot van de Bezige Bij naar het verre Rio, maar beter laat dan nooit zeg ik dan maar. In 1 ruk uitgelezen, en dit schrijf ik met droge ogen op, zonder de van mij zo bekende scabreuze bijbetekenis. Waanzinnig boek  man! Heel beklemmend en zo, om niet te zeggen: drukkend. Nou heb je natuurlijk alles uit de kast gehaald: zelfmoord, de NSB, Rita Verdonk, parasiterende mohammedanen, hier en daar wat zinloze seks und so weiter. Ik prijs mij blij dat ik jou ken, dit boek gaat een eigen leven lijden. Ben jij trouwens een rechtse schrijver?  Ik weet niet wat dat is, maar dat wordt ook wel eens over mij gezegd, omdat ik veel over joden, muzelmannen, negers en de Oudgereformeerde Gemeente schrijf.

J: O, Arthur, wat een complimenten toch! Je begrijpt, ik sta hier een beetje rood te schutteren en weet even niet wat te zeggen. Er is toch al zoveel goed nieuws trouwens. Zojuist heb ik weer twee tassen met boeken naar de Slegte gebracht, waar iemand inkoopt die sprekend lijkt op Theo Kars, maar dan zonder diens bravour. Ik probeer dan altijd een gesprekje aan te knopen over het weer een dergelijke, maar dat lukt eigenlijk nooit. Hij zucht, zwijgt, bladert door de boeken en komt tot de conclusie: 47 euro vijftig. Voor mij stond een heel lang meisje (wat ik erg aantrekkelijk vind, maar ik zat nog tezeer in de zomerdip om er veel aandacht aan te besteden) die eenzelfde bedrag kreeg. Het zou me niks verbazen als hij na lang wikken en wegen telkens op hetzelfde bedrag uitkomt. Maar dat meisje dus, was teleurgesteld, en trok één boek terug, met als gevolg dat de prijs meteen daalde naar dertig euro. Daar had ze niet van terug. Onderhandelen, mij niet gezien, maar ik had wel erg veel spijt dat ik niet de moed had dit meisje uit te nodigen voor een kopje koffie met bijvoorbeeld appeltaart met slagroom. Ik had tenslotte mooi 47 euro vijftig op zak. Al was ze toen in geen velden of wegen te zien. Nu denk je, wat zit je toch allemaal te ouwehoeren, terwijl we het ook over rechtse literatuur kunnen hebben. Daarin geef ik je dan weer helemaal gelijk. Is T.S. Eliot rechts? Hij was wel een vriend van Ezra Pound en daar is misschien alles wel mee gezegd. Die Pound, dat was me een doerak hoor! Maar T.S. liet dus, lees ik, zijn vrouw opsluiten in een inrichting en bezocht haar nooit meer. Ik weet niet of dat rechts is. Het lijkt me wel dat hij een lul was, maar daar heb je er zoveel van.

A: Breek me de bek niet open over lullen! Zullen we eens een top 100 van lullen maken? Theo Kars, die ken ik, die ging met een ouwe kennis van mij, Willem Middelkoop, de goudgoeroe, squashen, midden jaren negentig, en Kars had toen al zijn harsens gebotokst. Hij had toch samen met Boudewijn Buch de postgiroloterij geflest, voor wat slordige miljoenen (in guldens weliswaar)? Matig schrijver, maar dat heb je al snel op Ibiza. Vindt jouw verloofde het trouwens niet verdacht, dat je zo vaak naar de Slegte gaat? Je staat daar dus gewoon tegen berooide studentes op te rijden, enige tijd geleden kwam je met een soortgelijk verhaal. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat je alles uit je duim zuigt, je bent immers auteur. Het moet mij op deze plek van het hart dat ik rechtse schrijvers wel lachen vind: Reve, Hermans, Bomans, Celine und so weiter. Met Mullis kan je bijvoorbeeld helemaal niet lachen. Wat is dat toch? Nou schijnt het dat Thomas Roosenbaum, hoe schrijf je het eigenlijk, in een of ander medium ooit een pleidooi heeft gehouden voor de PVV, heb jij dat destijds meegekregen? Ik heb laatst zijn laatste boek gelezen, iets met een dierenarts in de Betuwe, een nogal krampachtige poging om het perfecte Nederland neer te zetten, zeg maar tussen de bezetting van de Duisters en de bezetting van de mohammedanen. Wat een vreselijke plattelandsroman! Slecht geschreven, onbelangrijk, zinloos en ga zo maar door. Bah, ik word met terugwerkende kracht onpasselijk!

J: Och ja, Rosenboom, of Roozenboom. Die heeft een eigen kamertje gekregen van zijn uitgever, weet je dat. Want het is de bedoeling dat hij opschiet met dat schrijven aangezien zijn enorme boeken met ladingen over de toonbank gaan. Nou geloof ik wel dat die wat kan, die Rosenbauhm, maar in de omgang vind ik hem een beetje nuffig. Hij heeft wel een essay geschreven over dat het tegenwoordig niet meer is zoals vroeger, maar om nu te zeggen dat dit een PVV artikel is, man, man, ik ben bang dat de fantasie met je op de loop gaat. Rozzenbom is een beschaafd conservatief, vermoed ik. Zo heb je er wel wat meer. Misschien is die T.S. Eliot er ook wel een. Of was, dan. Zelden hebben ze jouw vermogen om de anecdotes er in zo’n reuzevaart uit te knallen. Het is dat bedaagde van de grote rivieren die zo traag door het laagland stromen, waar de subsidiegevers in dit land op gesteld zijn, en ook de lezers. Ik las eens in een boek van Rauschenbohm, ik weet niet meer welk, dat de sneeuw er drie pagina’s over deed dermate beschreven te worden dat hij van het dak kon glijden. Ik was kapot toen ik die drie pagina’s gepasseerd was, en verder ben ik nooit geraakt. Kijk, Arthur, jij begrijpt dat het om tempo gaat. Ook al gebeurt er geen reet in een boek, dan nog dient het in hoog tempo voorbij te gaan. Hier stuiten we trouwens op het eerste probleem in de links-rechts discussie: Conservatief, is dat rechts? Dat was het wel, maar dat is het niet meer. Wie, zoals jij en ik, zozeer zijn geladen met frustratie en veranderingsdrift, die zijn niet conservatief, maar progessief. Wij roepen om het hardst: zo kan het niet langer meer!

A: Ja, daar moet ik van schrikken, drie pagina´s over sneeuw. Ik meen dat ik in mijn bescheiden oeuvre amper twee woorden heb besteed aan sperma (dat dan al dan niet van een dak glijdt, in Tirol of zo). Kijk, ik ben de hele dag bezig met de zaadlozing, of althans: het zoeken van een aanleiding tot de lozings des zaads, maar ik ga de lezer daar niet mee vervelen. Dus die Rauschenbaum heeft een kamertje bij de uitgever en zit daar te broeden, mooi is dat.  Dat doet mij denken aan de redelijke film Tales of ordinairy madness, met Ben Gazarra in de hoofdrol, dat die Chinaski in zo een schrijversfabriek zit en helemaal gek wordt. Een soortgelijke situatie zie je in Barton Fink, dat die vent worstelscenario´s moet gaan schrijven in Hollywood. Goed, ik denk dat Rauzenboom apetrots is, dat hij zijn eigen stinkhok heeft. Ik scande eens een interview met Mullis, en die zei dat hij 8 verschillende bureau´s had, voor verschillende stemmingen, wat een slap gelul! Net als Carmiggelt of zo, die ging elke week naar Parijs om speciaal papier te kopen. (Ja, zeker samen met Tamara Boemsiejeeh, bekend van de bestseller  Jood in Nederland, Hoer in Parijs). Man, ik maak mijn aantekeningen op bierviltjes en folders, al dat gelul over kamertjes, papier, vulpennen en wat dies meer zij. Ik zit nu te koken van woede, het komt niet door Roosbom of Mullis, het is meer dat pedante van Nederland, zo een Mullis die nog nooit buiten het centrum van Amsterdam is geweest, op die ene keer Cuba na dan, toen  hij zich flink heeft laten rimmen door Fidel of Raul. Ik vind het trouwens flauw en bepaald niet geestig dat jij mij zo maar assosjeert met anekdotes, alsof ik heel bewust de lolbroek zit uit te hangen. Dat zit niet in mijn calvinistische aard, ik ben een geboren somberaar. Het leven is ruk, beste vriend, beetje neuken, beetje drinken, soms wat verdovende drugs, maar goed, daar heb jij allemaal geen weet van. Ik blijf er bij dat ik je boek meesterlijk vind, al mag wat mij betreft het volgende boek wat vrolijker worden, dus wat minder NSB, parasiterende Mohammedanen und so weiter. In mijn volgende post ga ik trouwens uitvoerig in op de bestseller Spaak van Pierre Carriere (zo heet hij echt) uit Groningen. Dat gaat over een man die een midlife crisis én een burnout heeft overwonnen, ik heb het wederom in 1 ruk uitgelezen. Overigens, heb jij daar geen last van, de midlifde crisis em de burn out? Ik bedoel, het is toch wel symptomatisch, jij met die stapel boeken bij de Slegte, een berooide en vooral labiele werkstudente, een beginnende zwelling in de broek, hoe zit dat eigenlijk, praat je er wel eens over met je verloofde? Kijk, ik heb nergens last van. Zo gaat ik met Roberto Muntz in  januari voor radio 1 Parijs-Dakar volgen, al betreft het Parijs-Dakar door Argentinie en Chili. Anderzijds: dat zou ook wel eens op een midlife crisis kunnen duiden: twee ouwe mannen die in een 4x4 door de Andes en over de pampa gaan scheuren.

J: Halve zwellingen in de broek bij De Slegte, wat weet je me toch weer een treurig beeld te schetsen van mij alszijnde in de midlife crisis. Nu geef ik toe dat ik zelf ook wel een treurig beeld schetste. Verder vind ik het moeilijk om het over een midlife crisis te hebben, aangezien ik het leven als één doorlopende crisis heb ervaren, tot nu toe, waarbij ik op moet merken dat ik vroeger een stuk ongelukkiger was, vooral in de naweeën van de pubertijd toen ik gebukt ging onder aanhoudende acnae & liefdesverdriet, twee zaken waar ik gelukkig al heel lang geen last meer van heb, ondanks de halve zwellingen in De Slegte. Wat leuk dat je mee gaat doen met die idiotie Parijs-Dakar, maar dan ergens anders. Ik zou zeggen maak goed aantekeningen hoor, want daar zit een boek in, met de nodige anecdotes ook, daar doe jij maar minachtend over, maar een goede anecdote, dat is de bouwsteen van elke behoorlijke roman. Dat goed te vertellen, en dan ook met humor en een traan, daar begint en eindigt het mee met de rechtse schrijver van vandaag. Bomans. Daar noem je er een. Wat een opperste misantroop was dat. Ik heb hem net niet meer meegemaakt in Haarlem, helaas, waar hij altijd alleen zat te drinken in het Heerenheck op het Houtplein, je weet wel, waar ze die tapijten op de tafels hebben liggen, overigens is het nu een Mexicaan, maar ik mag nog graag kijken naar filmpjes met Bomans. Je zou zeggen, wat een innemende man, maar dat schijnt dus niet te kloppen. Volgens de verhalen. Iemand die het zich veel moeilijker maakte dan strikt genomen nodig was, want hij had het vermogen te vermaken en dan zou je dus eigenlijk al klaar moeten zijn.  Als je goed kijkt, dan zie je dat hij echt leed, niet alleen tijdens de midlife, maar een leven lang. Hij leed aan iets waar geen peil op te trekken viel, en dat bracht de mensen toen tot onbedaarlijk lachen. Inderdaad; met rechtste schrijvers valt te lachen, met linkse nooit.