Korte roman over Albert, niet alleen een journalist met een Duits accent die de waarheid achter Oswald wil ontrafelen, en de moord op JFK, maar die ook levende mensen opensnijdt. Een journalist op zoek, maar naar wat, dat is nogal een thema geworden in m’n romans. Klik op  het boek om het eerste hoofdstuk te lezen

Recensie NRC
Recensie Volkskrant
Recensie Nieuwsblad vh Noorden
Recensie de Groene

De critici over De spier:

Gertjan van Schoonhoven in NRC-Handelsblad, 3 december 1993:

“Met korte, bijna kinderlijk eenvoudige zinnetjes schildert hij de gedachtenwereld, de dromen, de visioenen en de nare bezigheden van Albert. Door die eenvoud bereikt hij dat de horror van Alberts daden in alle kilte bloot komt te liggen- zoals de bedoeling was. Vaak hebben die koele zinnen een humoristisch effect, maar dat vergroot de kilte alleen maar. Ik moest wel lachen om zinnetjes als: ‘Het is behoorlijk bergafwaarts gegaan met haar’, na een van de slachtpartijen.”

Arjan Peters, De Volkskrant, 26 november 1993:

“Niets wordt uitgewerkt in De Spier. Pagina’s lang wachtte ik op het moment dat dat toch gebeuren ging. Toen was het boekje zomaar uit, en doorgrondde ik het waarom van al die scheve zinnen. Om van te rillen, zo en niet anders is het bedoeld. Albert is smoezelig. Niemöller past zich daar met kennelijk inlevingsvermogen bij aan. Murmelend en met knersing der tanden zal ik de schrijver hiermee moeten complimenteren.”

Marc Reugebrink, Nieuwsblad van het Noorden, 5 november 1993:

“Niemöller weet in De spier een hedendaagse problematiek zo aan de orde te stellen, dat men die als lezers niet eenvoudig terzijde kan schuiven. Hij vervalt niet in het moralisme van sommige cultuurpessimisten, maar evenmin geeft hij zijn lezers de gelegenheid het verhaal als enkel vrijblijvend (horror-) amusement te consumeren. Door Alberts gruweldaden te presenteren als het logisch gevolg van onze op illusie gebaseerde cultuur, wordt een ieder die daartegen zou willen protesteren gedwongen na te denken over de status van zijn eigen ervaringen.”

Ronald Giphart, Het Parool, 26 november 1993:

“De manier waarop het ziekelijke gedrag van de hoofdpersoon wordt beschreven, is geraffineerd en soms buitengewoon origineel.”

John Graat, Eindhovens Dagblad, 29 november 1993:

“Ook Joost Niemöller laat voelen dat in elke mens een duivel schuilt. Hij laat de lezer het verhaal volgen door een rookgordijn, een buitengewoon onbetrouwbaar perspectief, en dat maakt het des te sensationeler om mee te gluren. Dit boek zweept je dan ook op om steeds maar door te lezen. Niemöller toont met het gebruik van dit perspectief over een grote taalbeheersing te beschikken. De spier is daarom een geslaagd boek.”

Ingrid Hoogervorst, De Telegraaf, 31 december 1993/1 januari 1994:

” Hij glimlacht en sluit eventjes zijn ogen. Hij dringt niet verder aan. Hij haat haar zo erg dat zijn handen slap op zijn knieën liggen.’ Dergelijke korte, simpele zinnen worden afgewisseld door passages uit getuigenverslagen van de Kennedy-moord die Albert leest, diens fantasieën over Oswald, absurde televisiebeelden en beschrijvingen van de hard metal muziek die Albert op zijn walkman beluistert. Het aardige van dit vertelprocedé is dat door die verschillende informatie en de manier waarop de lezer ze aangereikt krijgt een spanning ontstaat die je bijna tegen wil en dank meesleept, ook als je niet in het gedrag van een seriemoordenaar geïnteresseerd bent. Dat maakt De spier een geslaagd boek, ondanks het modieuze karakter van het onderwerp.”

Karin Spaink, De Groene Amsterdammer, 8 december 1993:

“Er zijn duidelijke overeenkomsten tussen American Psycho en De spier. Bateman en Albert worden geteisterd door gedachten die ze zich niet kunnen of willen herinneren en door beelden – dagmerries – die ze voor daden verslijten. Geen van tweeën zijn ze personages in de klassieke zin: ze hebben geen moraal, geen geschiedenis, geen banden met anderen, geen emoties buiten een vage vorm van angst die ze permanent in beweging houdt. Niets van wat ze meemaken, heeft nog het vermogen ze te raken. Niet alleen zijn ze in de meest letterlijke zin antihelden, ze zijn tevens anti-personages. Maar waar American Psycho honderden pagina’s gespannen voortdendert, slechts onderbroken door een komische toets hier of daar, wordt De spier – ondanks de staccato zinnen van Albert – gedomineerd door lamlendigheid. Albert blijft sullig: hij zou dit kunnen doen, hij zou dat kunnen doen, en bijna had hij zus of zo gedacht. Hij zou het ook allemaal kunnen laten. En voor hij het weet is de reden of de aandrang om tot handelen over te gaan, alweer komen te vervallen. Albert doet alles bijna.”