Een roman over een popjournalist die zijn vijftigste verjaardag viert, zij het dat het geen feest werd. In de media kwam er weinig respons op Delta Blues, maar wie reageerde (in de kranten en privé) was vaak welgemeend enthousiast. Dan heb je toch het idee dat je ergens een snaar hebt geraakt, maar ook dat er in de communicatie iets is mis gegaan. Het kan ook zijn dat er bij de critici al bij voorbaat iets is wat hen tegenstaat aan jou. Alsof je stinkt, alleen je ruikt het zelf niet. Of ze hebben het uitvoerig gelezen en echt te licht bevonden. Kan ook. Ja, lastig, maar je kunt er ook je schouders over ophalen en een nieuw boek schrijven. Wat ik doe.  Het lijkt misschien treurig. Maar er zijn wel ergere dingen. En er is niets mooiers dan al schrijvend dingen zien ontstaan, of personages en dingen met personages, waar je zelf nog wel het meest verbaasd over bent. Vooral als die personages met elkaar dingen aangaan en er nieuwe verhalen ontstaan die je van tevoren niet had kunnen bedenken.

Klik op het boek om het eerste hoofdstuk te lezen.

Interview De Pers
Interview HP
Interview  De Morgen
Recensie Leeuwarder Courant
Recensie De Groene Amsterdammer

De critici over Deltablues:

Atte Jongstra, Leeuwarder Courant, 25 juli 2008:

“Wat ik van de nieuwe Niemöller vind? Woorden schieten tekort. Het is een bepaalde sfeer die om Niemöller hangt, die kom je nergens anders tegen, een interessante sfeer. Klinkt rottig misschien. Maar het is zo: een geweldig boek.”

Erik Brus, Passionate Magazine, mei/juni 2008:

“Deltablues roept zeer indrukwekkend een wereld op waarin alles voorhanden is maar weinig echt betekenisvol. Een wereld vol angst, al weet niemand precies waarvoor.”

Daan Stoffelsen, 9 augustus 2008:

“Afgebeten zinnen, die houvast zoeken in korte vaststellingen, lange zinnen die meanderen in eindeloze twijfel. En ze leiden tot niets, alleen maar tot meer doden en meer drank. Het is, zoals gezegd, niet opwekkend, maar wel overtuigend zoals Niemöller de blues zo zwaar en onvermijdelijk door laat dringen en de lezer doet kapseizen. Tijd voor een biertje.”

Kees ‘t Hart, De Groene Amsterdammer, 16 mei 2008:

“Niemöller is bepaald geen vrolijke Frans die er alleen maar op los parodieert. Hij houdt zijn roman op het goede spoor via een ingenieuze, strakke en vervreemdende stijl die het moet hebben van kaalslag, herhaling en verbazing. In de grond is dit een somber, melancholiek boek, maar het verzuipt godzijdank niet in ironisch zelfmedelijden en Niemöller is geen schrijver die zich alleen maar afzet tegen de bosaardige wereld. Die alles niks vindt en iedereen, behalve zichzelf, een boerenlul. De vraag bleef me maar achtervolgen hoe hij de vervreemdende gedachtewereld van die Michiel zo intens bij mij in beeld kreeg? Er hangt een merkwaardig tedere sfeer in dit boek, een sfeer van verlangen en mededogen, ik weet zo gauw geen betere woorden, die Niemöller knap gedoseerd neerzet. Hoe kreeg hij dit voor elkaar?”